What has our girl Bo been up to the past two weeks? Check it out here!

From New York to Sweden, back again, then straight through to Marocco, a couple of days in the Netherlands, a trip to Miami, a few days on Aruba and back to Miami for round 2. I’d say the amount of hours I’ve spent on a plane this past year are adequate. But all these expeditions were either really quick or were dedicated to weddings and events and although all of them were incredibly fun, these kinds of trips mostly consist of running from A to B and stressing about suitable clothing for the dress codes. So to say we’d been on a real vacation in a while; nope. The last time we hung out poolside with a piña colada in hand was about two years ago. Until last week. Finally a real holiday. I put all my deadlines and blog things ‘on hold’ whilst Blue stayed with my parents and then we left New York. We saw the sun slowly rise from the window in our cab and although it was a pretty sight to see, it was a great one to drive away from. En route to Puerto Rico!

We’re here! Sea side with a view straight out of my dreams (yes, the photo on the left was taken from our hotel room) we kicked off our vacay in Puerto Rico. And although I have a thousand and one things planned, first thing’s first: sipping on a mimosa. Cheers.

We spent the first three days in Puerto Rico. I could write an entire poetic paragraph about this place, but these few days were mostly spent doing the following: laying out on the beach in my bikini, ordering at least one quesadilla a day, slurping on sweet mojito type mixed drinks, sleeping in and splashing around in the seas…

But besides all the laying around, hanging out and sleeping, Puerto Rico also has a beautiful little town called San Juan. The houses exude a Caribbean look in various colors of the rainbow and their old fort is definitely worth a visit. So off we went. With some residue sunblock on my nose and on heels that were way too high, we wandered around San Juan like true Dora’s. It was surprisingly calm. I scored a couple of Puerto Rican slippers and after dinner we went straight to our vacation mode of laying out, hanging out and sleeping.

Beautiful is definitely the way to describe this town. Check it out. Oh, and another tip for anyone planning on visiting Puerto Rico: even though this town is great, I would still advise you to book a place in our neighborhood (our hotel was called La Concha). The neighborhood and the beach are so beautiful which is something that San Juan doesn’t have.

Time to head over to Vieques. A magical island only 20 minutes away from Puerto Rico by plane. My smile is a little deceiving though. Yes I know, I’m on my way to paradise, but the plane is so unbelievably small (7 people max) and if you combine that with a fear of flying… But I manned up and headed straight to my mini plane chair. Look how small they are! Help! (While I was freaking out, my future hubby couldn’t help but make fun of me…)

My tear glands were kicking in in full force. I hardly dared to breath, or even blink for that matter. I’m worried I’m going to flood the plane with my tsunami of tears so I decide to shut my eyes. And sit very still. Very still. While trying to take some cool shots of the impeccable view. Because this view guys, is unbelievable. But after quite the bit of turbulence, I can’t contain it anymore. The noise that came out of me was pure fright, but thank god the engines were still running and no one could hear me. Except for my fiancé. Who finally stopped laughing at me…

God oh god. I could kiss the ground after touchdown. We’re here. We’re staying at the W Hotel and they even have their own private airport lounge! What a luxury. I quickly grabbed a glass of fresh juice and within a few minutes we were seated in Jeeps, driving through the jungle. It seems like we’ve ended up in an opening scene for Jurassic Park. And there we were. No joke; this resort, this island, this place… Paradise.

Private beaches with these kinds of idyllic entrees, views of sunsets you could only dream of, divine food, beautiful facilities and interiors and the nicest people on the planet. I can’t find any faults on this island. Especially when it comes to the people. They are so friendly and nice. Not nice as in we-are-serving-you kind of nice, but they’re so friendly and open you want them to be your new Facebook friends kind of nice. Not only the people at the W Resort, but everyone in Puerto Rico and Vieques. A Puerto Rican friend of mine told me that this is their culture. And she definitely wasn’t kidding.

Alright, our room is wonderful, everything is so well taken care of. But as a bath fanatic, I have to say that I am mostly impressed by this bath. I want this one when I grow up.

We woke up on these deck chairs. Followed by this breakfast.

Then we headed to our beach. I say ‘our’ because that is exactly what it feels like. There’s absolutely no one around except us, some shade and the Puerto Rican beers we just ordered.

Our alarm goes off at an ungodly hour. But I don’t mind it this time, because Roscoe and his friend are waiting for us to strut down the beach for two hours. We stroll over the beaches, gallop through the sea, go up hill tops and wander over Black Beach, the black hidden beach of Vieques.

Meet Jorge. I already mentioned how friendly everyone here is, but if anyone takes home the cake, it’s Jorge. He picked us up and we toured the island. We stop at a ton of places and wave at the island inhabitants. Everyone knows Jorge. All ten thousand people. And it’s not surprising because he’s the greatest guy on the island. He tells us a lot about the island while cursing through it at the same time and even shows us some photos of his kids on his phone.

After a few beautiful sights, he makes a right onto a deserted road with a few signs on the sides marking explosions. This place still contains a few old bombs from the US military who up until a few years ago used this place for training and left without cleaning up their explosions. Highly dangerous as you might understand. But at the end of this road filled with bombs and grenades, you are welcomed by the prettiest view and a secret beach. Jorge says it’s worth the trouble, and he is right. We passed the explosives at about 100 kilometers an hour and ended up at the most breath taking part of the island.

We climbed up to some hidden treasures…

…passed some of the prettiest beaches on the island and said hello to some of Vieques wild horses.

If you are ever headed this way, give Jorge a call. He’ll show you the most beautiful places on the island and if anyone steps into his car looking glum, you’re guaranteed to step out of the car with a smile from ear to ear.

After an 8 day phone and e-mail hiatus and being a shade darker, we headed back to New York. It’s raining. But after the week we just had, we can handle it.

In a hurry I get ready for the biggest show in my New York career. Marc Jacobs! It was magical. And Emilia blew a kiss into thin air.

Before I knew it, I’m back running through the streets. It’s busy, but after all that rest and relaxation, it’s acceptable. Long live the XL cappuccinos; it’s great to be home again!

Wat onze lieve Bo deze week allemaal uitspookt? Dat lees je hier!

Van New York naar Zweden, weer terug, door naar Marokko, wat bezoekdagen aan Nederland tussendoor, een trip naar Miami, nog een paar dagen Aruba en nog een keer Miami. Met het aantal vlieguren zit het dus wel snor. Maar al deze expedities waren óf van korte duur óf stonden in het teken van bruiloften en partijen. En hoewel dat gigantisch leuk is, staan zulke buitenlandreisjes vooral in het teken van rennen van A naar B en stressen in verband met dresscodes. Dus een echte vakantie waar we helemaal nada moeten, behalve dan liggen en roddelbladen lezen in de zon met een pina colada in de hand, was er al dik twee jaar niet van gekomen. Tot vorige week. Eindelijk die vakantie. Met al mijn deadlines en blog-gedoe ‘on hold’ en Blue onder de pannen bij moeders, vertrokken we uit New York. Vanuit de taxi zag je langzaam de zon opkomen. En hoewel dat een prachtig plaatje is, was het heerlijk om er vandaan te rijden. Op naar Puerto Rico!

We zijn er! Aan de zee en met een uitzicht om van te dromen (ja, die ene links is vanuit onze kamer), begint onze vakantie op Puerto Rico. En hoewel ik duizend-en-één plannen heb wat ik wil gaan doen, nip ik eerst keurig aan een mimosa. Zo. Proost.

De eerste drie dagen zijn we op Puerto Rico. En ik kan er een heel poëtische paragraaf over schrijven, maar die eerste dagen bestonden vooral uit: in bikini op het strand hangen, minimaal één quesadilla per dag bestellen, slurpen aan zoete mojito-achtige mixdrankjes, uitslapen en poedelen in de zee… Meer kan ik er niet van maken en zo hoort het.

Maar naast al dat liggen, hangen en slapen heeft Puerto Rico ook een mooi stadje genaamd San Juan. De huizen zijn zoals dat op de Caraïben betaamt in alle kleuren van de regenboog geschilderd en vooral het oude fort is zeker een bezoek waard. Dus daar gingen we. Met nog resten sunblock op onze neus en ik op veel te hoge hakken, waanden we ons als ware Dora’s door San Juan. Het is opvallend rustig. Ik scoor nog een paar Puerto Ricaanse slippers en na het diner vervallen we comfortabel in ons patroon van liggen, hangen en slapen.

Maar mooi is het stadje je zeker. Kijk maar. Oh, en nog even een tip voor hen voornemens Puerto Rico te bezoeken: ondanks dat het stadje super leuk is, zou ik je toch aanraden in onze buurt (wij zaten in La Concha) een hotel te boeken. De buurt en het strand zijn daar prachtig en dat heeft San Juan zelf niet echt.

Tijd om naar Vieques te gaan. Een magisch eiland, zo’n 20 minuten vliegen van Puerto Rico. Hier lach ik al als een boer met kiespijn. Ik weet namelijk wat me te wachten staat. Ja ja, een paradijs. Maar om daar te komen moet ik in een vliegtuig dat ontzettend klein (max 7 personen passen erin) en krakkemikkig is (of lijkt). En dat, dat is een dodelijke combinatie met vliegangst. Laat ik daar nou net last van hebben… Maar ik verman me, loop in ferme pas richting het minivliegvoertuig, en dan zie ik deze stoelen. Mijn adem stokt. En dat moet je begrijpen. Kijk even, deze stoelen! Kijk hoe klein! Help! (Ondertussen kan de aanstaande niet stoppen met lachen…)

De tranen stapelen zich op. Naast dat ik niet durf te ademen, durf ik ook niet te knipperen. Ik ben bang dat er een tsunami aan tranen uit m’n ogen schiet als ik dat doe. Dus ik zit stil. Heel stil. Stoer probeer ik foto’s te schieten van het waanzinnige uitzicht. Want dat is wel echt waanzinnig. Maar na fikse turbulentie hou ik het niet meer. Een gillend speenvarken lijkt me over te nemen. Gelukkig draaien de motoren zo hard dat niemand het hoort. Behalve aanstaande. Hij is eindelijk gestopt met lachen…

God oh god. Ik kan de grond wel zoenen. We zijn er. We zitten in het W Hotel en ze hebben zelfs een eigen airport lounge! Wat een luxe. Snel snaai ik een verse sap weg in de lounge en een paar minuten later worden we in geblindeerde Jeeps door de jungle gereden. Het lijkt wel de openingsscène van Jurassic Park. En dan komen we aan. En werkelijk waar, dit resort, dit eiland, dit, dit is het paradijs.

Privéstranden met dit soort idyllische entrees, uitzichten bij zonsondergang om van te dromen, heerlijk eten, een prachtige inrichting en de alleraardigste mensen. Serieus alles klopt aan dit eiland. En vooral ook de mensen. Ze zijn zo aardig. Maar niet aardig als in wij-verlenen-service-aardig, maar zo vriendelijk en toegankelijk dat je ze bij wijze van spreken allemaal wilt toevoegen op Facebook. En trouwens niet alleen de mensen van het W resort, iedereen op Puerto Rico en Vieuqes is ontzettend vriendelijk. Mijn Puerto Ricaanse vriendin vertelde me al eerder dat dit hun cultuur is. En het is echt waar.

Oké, we hebben een heerlijke kamer, alles is dik in orde en tot in de puntjes geregeld. Maar ik als badfanaat ben vooral onder de indruk van dit bad. Dit wil ik als ik groot ben ook.

Wakker worden we op een van deze ligstoelen. Ontbijten doen we vervolgens zo.

Dan gaan we naar ons strand. Ik zeg ‘ons’, want zo voelt het ook. Er is niemand. Behalve wij, de parasol en de net bestelde Puerto Ricaanse biertjes.

De wekker gaat onchristelijk vroeg. Maar dat is niet erg, want Roscoe wacht samen met z’n vriend om ons twee uur over Vieques te hobbelen. We gaan over de stranden, galopperen door de zee, beklimmen bergtoppen en wandelen over Black Beach, het zwarte verborgen strand van Vieques.

Dit is Jorge. En ik vertelde al over de alleraardigste cultuur van het eiland, maar als iemand daarin de kroon spant, dan is het Jorge. Hij haalt ons op voor een tour over het eiland. Samen met Teun mag ik voorin op het middenconsole zitten. Overal stopt en zwaait hij naar mede-eilandbewoners. Iedereen kent Jorge. Alle tienduizend. En dat is ook niet gek. Dit is de leukste man van het eiland. Hij vertelt ronduit over van alles en nog wat. Scheurt tegelijkertijd over het eiland en laat ook nog eens foto’s van z’n kids op z’n telefoon zien.

Na een paar keurige bezienswaardigheden slaat hij rechtsaf, een verlaten weg op met allemaal bordjes met explosies erop afgedrukt aan de kant van de weg. Er liggen hier nog allemaal oude bommen van het Amerikaanse leger dat hier nog tot een paar jaar geleden trainingen deed en zonder hun explosies op te ruimen is vertrokken. Gevaarlijk dus. Maar aan het einde van deze bommen- en granatenweg is het mooiste uitzicht én een geheim strand. Jorge zegt dat het de moeite waard is, dus dan is het zo. We knallen met 100 kilometer per uur langs de explosieven en komen dan bij een adembenemend deel van het eiland.

We klimmen naar de verborgen plekken…

…komen langs de mooiste stranden van het eiland en zeggen de wilde paarden van Vieques gedag.

Mocht je ooit op Vieques komen, bel dan Jorge. Hij laat je de mooiste plekken van het eiland zien en als je al niet glimlachend zijn wagen instapt, dan stap je er zeker glimlachend uit.

Na 8 dagen onze telefoon op stil, de e-mail onaangeroerd en met een gezonde kleur keren we weer terug in New York. Het regent. Maar na zo’n week deert dat niet.

En snel maak ik me klaar voor de grootste show uit mijn New York-carrière. Marc Jacobs! Het was magisch. En Emilia blaast een zoen in de lucht.

Voor ik het weet, ren ik weer door de straten. Het is druk, maar na zo veel rust en reinheid mag het ook wel weer een beetje, dat stressen. Lang leve de XL cappuccino’s en wat is het toch weer fijn om thuis te zijn!