Last Friday was my first day at the Amayzine HQ in Amsterdam at which one pretty bag after another made it’s way into the office. Elke had her Céline inspired bag au natural beside her on a chair. May-Britt showed up with her classic Chanel and sales director threw her Balenciaga on the table beside her. “The bag needs to live a little.” And I? I didn’t know where to hide mine.
Okay, here’s my confession. I don’t own a designer bag. There. Now you know it. I don’t want to be like Kiki and hide my secret for as long as I can (you know, the Paris debacle). Not only does my heart skip an extra beat from designer beauties (because I have to have one now) but it’s also a welcomed edition to my wardrobe. This means: time to add that pro’s and con’s list into my life.
Why I should go designer:
Because I want an ultra soft, intensely well designer, always stunning friend. Sounds logical. It hardly even matters how you get out of bed in the morning cause people will be looking at your bag instead of you anyway.
It upgrades you. May-Britt once had a job interview with a Birkin and we all know how that went. Talk about smart investments for the future.
And it’s not just an investment. I mean, if your friends name is Chanel and only lives on number 2.55. She’s a beaut that you never want to part ways with and only ages like fine wine. Her value increases by seventy percent. Se-ven-ty. See, that’s the kind of friendship you want.
When I was in Dubai, I walked around the Cartier store with about ten security guys. I made eye contact with the Tank, sigh, and it looked as though the security guard almost wanted to shake his head out of sympathy because he knew there was no way I’d ever take it home with me. But give me a break, right? All I want is to walk out of there on cloud nine with an insanely expensive bag, piccolo bottles of champagne to celebrate the purchase at home.
”Okay, here’s my confession. I don’t own a designer bag.”
And why I should wait:
I can’t chose. I’ve got some much love for all Céline Trio Bag’s and Chloé Drew’s, but have you seen how much you can actually fit into them? Hell no that I’ll be able to carry around all my junk in those. I need big. As in 13 inch for my MacBook big. Oh my, I’m talking in terms of Apple products for my bag.
The big question is obviously how much you need to pay for your new best friend. Sometimes it’s worth the same as a weekend away, or a plane ticket to the other side of the world. Or a week (or three) in the sun with cocktails and great food. Decisions people, decisions.
Het is mijn eerste dag op de redactie van Amayzine, waarvan akte, en al die mooie kinders druppelen binnen. Elke zet haar Céline-achtige au naturel op een stoel. Bij May krijgt de mattelassé van Chanel een mooi plaatsje op de hoek van haar bureau en sales director Daniëlle smijt haar Balenciaga achteloos op de grond. “Ik moet er wel mee kunnen leven.” En ik? Ik durf niet.
Oké, ik knal ‘m er gewoon uit die confession. Ik heb geen designertas. Zo, dan weten jullie dat. Hoef ik niet net als Kiki mijn grote geheim weken te bewaren (je weet wel, Parijs). Mijn hart slaat niet alleen een roffeltje sneller van dé tas (want die moet ik dus), maar ook van de pas (want de tas vraagt dan wel om klinkende munten). Dat roept om een heel overtuigend lijstje waarom ik het vooral wel moet doen. En vooruit, misschien heel kort wat puntjes tegen om mijn geweten te sussen.
Ja, dat moet ik vooral wél doen:
Omdat ik ook zo’n ultrazachte, intens mooi afgewerkte, altijd knappe vriendin wil. Lijkt me logisch. Maakt het ook meteen helemaal niets meer uit hoe je die ochtend je bed uit struikelt, want niemand heeft oog voor jou. Alleen nog maar voor haar.
Het geeft je een upgrade van heb ik jou daar. May ging solliciteren met een Birkin en we weten allemaal hoe dat afliep. Over een bloedserieuze investering in mijn toekomst gesproken. Kan ik toch niet zomaar naast me neerleggen?
En het is ook écht een investering. Tenminste, als je vriendin Chanel heet en op nummer 2.55 woont. Dit is zo’n schat die je door de jaren heen alleen maar meer waard wordt. Zeventig procent om precies te zijn. Ze-ven-tig. Kijk, dat is pas vriendschap. Voor zo’n investering heb ik die verhitte kerels op de beurs helemaal niet nodig. Ha.
In Dubai liep ik, samen met m’n tien vrinden van de security, een rondje door de Cartier-winkel. Ik lonkte wat naar de Tank, zucht, en de bewaker schudde nog net niet uit medelijden met z’n hoofd. Jaha, ik weet heus dat die niet mee naar huis gaat. Maar give me a break, toch? Ik wil dus op wolken die winkel uit, met een belachelijk luxe tas die dichtgebonden is met het mooiste lint, een piccolo flesje champagne om thuis de aankoop te vieren en deuren die voor me openzwiepen.
”Oké, ik knal ‘m er gewoon uit die confession. Ik heb geen designertas”
En, waarom ik misschien nog even moet wachten:
Ik kan niet kiezen. Alleen maar liefde voor Célines Trio Bag en Chloés Drew, maar heb je serieus gezien wat een meuk ik iedere dag in mijn tasje prop? Hell no dat dit past in zoiets moois. Groot dus. En doe dan ook meteen maar groter dan 13 inch. Oh my, ik praat in inch-maten over tassen. Mag vast niet.
Het is natuurlijk de vraag wat je moet neertellen voor je new best friend. Toch zit je al snel op een serieus weekend weg, een vliegticket naar de andere kant van de aardbol, een week (of drie) in de zon met cocktails en belachelijk lekker eten. Afwegingen mensen, afwegingen.
Mijn saldo. Punt. Ik denk dat zo’n huishoudboekje toch handig, wat zeg ik; essentieel is voor in mijn nieuwe tas. Oh, dacht ik dat nou of zei ik dat hardop?
