I can’t believe I’m saying this but it has come to an end. I never in my wildest dreams thought that two months would go by this quickly. The plan was to spend my last week soaking up some sun on Koh Tao and hoping to avoid as many binge drinking tourists as I possibly could. Well, it ended up going a little different than planned because Koh Tao isn’t as ‘unknown’ as I had hoped and it’s mostly filled with exactly those binge drinking tourists I was hoping to avoid. To get to the island, you can hop on a boat at Koh Samui or Koh Phangan, so I guess I probably should have known. But anyway, it’s not as bad as…
…Samiu is, but definitely very different than Koh Lanta was. The first two days were warm and sunny and I did exactly what I had planned: soak up some sun and work. I had planned to spend all of Saturday and Sunday working so I would have four days ‘off.’ So when I shut off my laptop Sunday evening, navigated from the guesthouse to the hostel to join in a typical night as a backpacker, it started to pour outside. RAIN. For four days. And no, not just rain. On Sunday night there was a storm. It was awful and it nearly felt as if the entire island was being blown away. Some of Thailand’s other islands, Phangan and Samui, had suffered even more damage; some of their houses stood under nearly three to four meters of water.
Sun beds, bean bags, tables; everything had been entrained by waves and dumped back on the island with the tide. The ferry boats decided to lay low for a few days which meant no one could get on or off the island. There were no snorkeling tours, no diving courses; absolutely nothing to do.
Not necessarily the most ideal final days abroad after a wonderful trip, but so be it. I had made some new friends so we decided to just wander around, found our happiness in booze, and I ended up doing some work in-between anyway.
And then Thursday arrived. The boats were sailing again and it was time for me to leave. The trip to the mainland seemed like an eternity since the boat had to make some detours to avoid the gigantic waves. So as you can imagine, sea sickness emerged and before you knew it, everyone got sick and once again the rain appeared. So the option was: be sick or rain. I opted to sit out in the rain for about an hour and a half. Anything is better than the sight of people spewing.
After that delightful boat trip, I hopped aboard a bus for a two hour journey heading to the airport, then I took a flight to Bangkok which took about an hour and a half, after which I boarded another bus to head to another airport (where I waited four hours to board my seven hour flight to Doha, with a three hour transition) and the final icing on the cake was my 7,5 hour flight back to Amsterdam. So as you can imagine, the word ‘fit’ wouldn’t describe my state as I landed, and being sick the first few days I was back won’t come as a surprise either.
So although traveling isn’t always my cup of tea, my trip was wonderful and inspirational. And now I’m back home. It’s taking some time to get used to, but I want to let you in on a little secret: I already booked my next trip.
Jezus jongens, het zit er gewoon alweer op. Ik geloof dat nog nooit eerder twee maanden zó snel voorbij gingen. Het plan voor de laatste week was, zoals gezegd, om nog wat zon op Koh Tao te pakken waar hopelijk nog niet al te veel zuiptoeristen hadden toegeslagen. Nou, dat liep allemaal even helemaal anders.
Om te beginnen is Koh Tao toch echt best wel al ontdekt door de zuipende massa. Het eiland is te bereiken met een boot die eerst bij Koh Samui en Koh Phangan stopt, dus eigenlijk had ik het zelf ook wel al kunnen bedenken. Maar goed, het is niet zo erg als…
…Samui is, maar toch ook echt wel heel anders dan Koh Lanta was. De eerste twee dagen was het warm en zonnig en deed ik precies wat ik had bedacht: zonnen afwisselen met werken. Ik had het zo gepland dat ik zaterdag en zondag de hele dag achter m’n MacBook zou zitten zodat ik de laatste vier dagen weer even echt ‘vrij’ zou hebben. Dus als ik zondagavond m’n Mac dichtklap, van guesthouse naar hostel verhuis en me stort in het nachtelijke backpackersleven, begint het een paar uur later het opeens te regenen. Te REGENEN.
En dat heeft het vier dagen lang gedaan. En niet alleen regen, in de nacht van zondag op maandag heeft het zó hard gestormd dat de helft van het eiland is weggeblazen. Op de lager gelegen eilanden Phangan en Samui was het nog veel heftiger; daar stonden huizen echt drie tot vier meter onder water. Maar ook op Koh Tao was er enorm veel schade.
Ligbedjes, zitzakken, tafeltjes, alles werd meegesleurd door de golven en vervolgens weer met een enorme klap het eiland opgegooid. Echt, het was zo bizar. De ferrydiensten werden gestaakt, niemand kon op of van het eiland. Er gingen geen snorkeltours, geen duiklessen, er was echt helemaal geen reet te doen.
Dat waren niet per se de meest ideale laatste paar dagen van een verder heel geweldige reis, maar soit. Al snel had ik weer wat nieuwe beste vrienden en met hen wandelden we wat rond, zochten we ons geluk in vrij veel drank, en tussendoor zat ik uiteindelijk toch maar weer gewoon te werken.
En toen donderdag. De boten gingen gelukkig weer, het was tijd voor vertrek. De overtocht naar het vaste land duurde éindeloos, want de boot moest grote capriolen uithalen om de toch nog steeds gigantische golven te bedwingen. En dat trokken de meesten toch bijzonder slecht. Binnen was zo ongeveer iedereen over elkaar heen aan het kotsen en buiten was het inmiddels weer gaan regenen. Dus dat was de keus: kots of regen. Uiteindelijk heb ik dus bijna anderhalf uur in de zeikregen gezeten. Alles beter dan kots.
Na dat prettige boottochtje zat ik twee uur in een bus naar het vliegveld, daarna anderhalf uur naar Bangkok met het vliegtuig, daarna een uur in bus naar het andere vliegveld (daar mocht ik vier uur wachten op mijn zeven uur durende vlucht naar Doha, met een overstap van drie uur) en als toetje een 7,5 durende vlucht naar Amsterdam. Zoals je je wellicht kunt voorstellen kwam ik niet helemáál topfit aan, dus dat ik dit weekend ziek in bed lag is misschien ook niet zo vreemd. Ik zei het toch al: reizen is eigenlijk strontvervelend.
Maar op dat alles na was het een perfect heerlijke geweldig inspirerende reis. En nu ben ik weer in Amsterdam. Dat is behóórlijk wennen, maar ik zal jullie vast verklappen: de volgende reis staat al in de agenda.
