Happy & Healthy

Waarom ik het heerlijk vind om richting de 30 te gaan

_Waarom-ik-het-heerlijk-vind-om-geen-18-meer-te-zijn

Nu ik bijna 28 ben, ben ik ook bijna 30. Veel mensen om mij heen zijn al zover of zelfs al verder, en op een enkeling daargelaten vindt niemand het leuk. Dertig. The big 3-0. Het is altijd een ding: niemand wil ouder worden, niemand wil richting het graf. Eeuwige jeugd, dat is wat we willen.

 

Maar hoe ouder ik word, hoe heerlijker ik het vind. Als ik ooit op een leeftijd kom dat m’n lichaam uit elkaar valt is het een ander verhaal, maar zolang alles het doet zal je mij er niet over horen zeuren. Oud worden is een voorrecht dat je zou moeten koesteren in plaats van zo te verafschuwen. Mijn vader zei ooit tegen zijn huisarts: “Ja ik word nu echt oud hè”, waarop zij zei: “Nou, wees blij.” En zo is het.

 

Los daarvan vind ik het ook buitengewoon prettig dat ik niet meer de verwarde zestienjarige puber ben die ik ooit was, of de richtingloze achttienjarige, of de intens onzekere twintigjarige. Ontelbare uren heb ik gespendeerd achter MSN chattend met de jongen die ik leuk vond maar dat NEVER tegen hem durfde te zeggen. Eindeloos lang vouwde ik mezelf in allerlei bochten om maar in godsnaam leuk gevonden te worden door die jongen die ik tijdens het studeren had ontmoet, maar die gewoon niet zoveel van mij moest hebben. En oh oh oh wat heb ik veel gekke dingen gedaan op werkgebied, wat heb ik slecht onderhandeld en wat heb ik over me heen laten lopen.

”Ontelbare uren heb ik gespendeerd achter MSN chattend met de jongen die ik leuk vond”

Die tijden zijn voorbij. Nou ja, niet helemaal natuurlijk, want je stopt nooit met leren. Maar wel ben ik een stuk zelfverzekerder dan mijn achttienjarige zelf en wel weet ik veel beter wat ik wel en niet leuk vind, wat ik wel en niet wil. Zoiets komt echt met de jaren en ik begrijp dan ook maar weinig van mensen die hunkeren naar de tienerjaren waarin ze zogenaamd zorgeloos en onbezonnen door het leven gingen. Dat líjkt maar zo namelijk.

 

Dus in plaats van mekkeren en emmeren over ouder worden stel ik voor dat je de wereld op je blote knietjes bedankt dat je ouder mág worden. En als je dan toch bezig bent, geniet ook maar dondersveel van al je vergaarde wijsheid die, wat ze ook zeggen, toch echt met de jaren komt.