MAY’S holiday

turkije diary

Resort is blijkbaar een heel lelijk woord. Want iedereen die ik hier ontmoet, tuimelt om van verontschuldigingen. Dat ze eigenlijk helemaal geen resort-types zijn. Normaal gesproken. Resort staat blijkbaar gelijk aan: niet avontuurlijk, niet mingelen met de locals, heel erg niet waar de wind ons brengt, maar ontzettend je eigen comfortabele wereld opzoeken maar dan in de zon. Resort staat natuurlijk ook voor met een bandje om je pols serieel bier slurpen. Meestal uit een glas, maar af en toe uit een navel.

 

Alle mensen die daar van gruwen zitten hier. In Hillside Beach Club in Fethiye, Turkije. Een resort, zo succesvol dat Harvard een studie heeft gedaan naar de extreem hoge return rate. De ‘recidive’ van de gasten is nergens op de wereld zo hoog als hier, dus het is ze vergeven. Hillside Beach bezoeken is blijkbaar net als cashewnoten eten; het is wetenschappelijk bewezen dat het onmogelijk is het bij één keer te laten. Mij gaat het zeker ook niet lukken.

 

Ik struikel over de Never Full-tassen van Louis Vuitton en de Goyards zijn ook altijd binnen een straal van vijf meter op te sporen. De gang naar het buffet (maar dan een echt goed buffet) is mijn Turkse versie van de catwalk. Ik zie de best geklede vrouwen langs zwieren, met hun kaftans, kimono’s, tassen van gevlochten leer en vooral hun overstijlvolle zonnebrillen.

 

Onze kamer heeft het beste bed, een terras dat uitkijkt over de baai, een scrub zo goddelijk dat hij sowieso mee gaat in de koffer (ik zeg het maar vast en de green tea bodylotion trouwens ook), mijn lievelingsrosé de Whispering Angel staat op de kaart, er liggen in de badkamer zelfs elastiekjes en schuifspeldjes en er is een kidsclub waar ik zelfs mijn speciale dochter alleen achter durf te laten. En had ik al gezegd dat je echt overal goede wifi hebt? Ik tik dit vanaf mijn strandbed.

 

Ik zie goedgeklede, goedgeluimde, backgammonde mensen om me heen. Maak nieuwe vrienden en heb hier mijn uit het oog verloren jeugdvriendin teruggevonden. Nu ik het zo opschrijf, denk ik niet dat ik toch niet ga behoren tot de mensen die volgend jaar weer terugkeren naar Hillside Beach. Ik blijf gewoon.