category image

Een ode aan Vivian, Rianne, Marieke, Miljuschka en aan jou

Marieke vivian hoorn en Miljuschka

Het liefste bericht op Instagram dit weekend gaat naar Vivian Hoorn, die deelde hoe één van haar volgers dankjewel kwam zeggen op het strand van Noordwijk. Dankjewel, omdat ze eindelijk in bikini durft te zijn wie ze is doordat Vivian het voordoet. Ik vond dat mooi en ik herkende mezelf, want ook ík heb dit.

Ik ben geen maatje 36, never was en never will be, durf ik inmiddels wel te zeggen. Sowieso vind ik het raar dat je een maat bént. Ik heb (echt grote) borsten, ik heb billen, ik heb een gezellig kneepje op mijn rug (aan allebei de kanten één, soms meer), ik ben minimaal twee kilo zwaarder als ik ongesteld ben en ik durf nog niet wat Vivian, Rianne, Marieke of Miljuschka doen: laten zien dat elk vrouwenlichaam mooi is en elk gewicht goed, in welke vorm ook. Met of zonder borsten, met of zonder billen, met of zonder kuiten, met of zonder bovenarmen, met of zonder buik.

Vanmorgen deelde Marieke een bericht dat ze benaderd was door een afslankmiddel om coronakilo’s (?) kwijt te raken. Iets waar ze raak op reageerde op Instagram. Want inderdaad: wie is een ander om voor jou te bepalen of je aan een dieet moet? Absurd.

Dit bericht bekijken op Instagram

Ik ga hier iets doen, dat ik niet zo vaak doe, namelijk mijn frustratie delen. Bij mijn management komen regelmatig verzoeken binnen van merken die willen samenwerken. Ambassadeurschap, partnerships, hoe je het noemen wilt. In bijna alle gevallen sla ik dat af. Soms past een merk goed bij mij en ga ik er wel voor. Tussen de aanvragen zat vorige week een mail van een bureau dat ambassadeurs zoekt voor een bekend afslankmerk. Ik citeer: “Voor een nieuwe samenwerking zijn we op zoek naar mensen die de uitdaging aan willen gaan om van hun (corona?)kilo’s af te komen. Wij zien een goede match met Marieke.” Mijn manager kent me goed en had dus al vriendelijk bedankt, maar stuurde de aanvraag ter controle nog even langs mij. Ik las het, zei: “Nee, idd niks voor mij” en klikte het weg. Maar toen las ik het nog eens en dacht: “Ho eens… dit is eigenlijk helemaal geen leuke tekst!” Er staat dus dat er bij mij wel wat (corona?)kilo’s af kunnen! Het bureau bedoelt het heus niet kwaad en ik sta redelijk stevig in mijn schoenen, maar wie zijn zij om dat voor mij te bepalen? Nu ben ik niet tegen diëten (sterker nog, ik ‘Sonja Bakkerde’ me in mijn studietijd suf!), maar actief het signaal uitdragen dat mijn lichaam ‘te dik is’, zie ik niet zitten. Zeker niet omdat ik een groot bereik heb. Mijn lijf is sterk en fit. ‘Hilversum slank’ ben ik misschien niet en daar zit volgens mij precies de kracht. Als we blijven doen alsof elke vrouw eruit moet zien zoals in de bladen of op tv, geven we écht het verkeerde signaal af. Aan onszelf en aan onze kinderen. Je mag me te dik vinden, precies goed of zelfs te dun, allemaal prima. Ik deel dit niet omdat ik zo graag hieronder ‘Je bent perfect’ of ‘Je bent prachtig’ wil lezen, ik deel dit omdat ik wil bijdragen aan een normaler zelfbeeld bij (jonge) vrouwen. Iets waar ik zelf ook mee worstel. #bodypositivity

Een bericht gedeeld door Marieke Elsinga (@mariekeelsinga) op

Ik las deze week over hoe consequent we een verknipt schoonheidsideaal door de strot geduwd krijgen. En dat is precies wat we niet nodig hebben en heel erg kunnen missen. Moeders die vroeger nooit in een bikini durfden op het strand als voorbeeld, gepest worden op de basisschool omdat je afwijkt van doorsnee ter bevestiging en vrouwen met een waanzinnig lijf beoordelen aan de hand van ‘Hilversum slank’, zoals Marieke het noemt.

Laten we om te beginnen eens zeggen hoe mooi vrouwen zijn. Want mijn god, ik vind Marieke, Vivian, Rianne, Miljuschka én jou stuk voor stuk verrukkelijke wezens.

Foto Marieke Elsinga: Instagram, foto Vivian Hoorn: Instagram, foto Miljuschka: gemaakt door Olivier Thijssen,