category image

Applaus voor Aboutaleb

Applaus voor Aboutaleb

Burgemeester Aboutaleb stond de dag na de ravage op de Beijerlandselaan. Hij richtte zich tot de plunderaars: “Geeft het een goed gevoel, dat je de stad naar de vernieling hebt geholpen? Dat je de ondernemers van je eigen stad schade hebt berokkend? Voelt het goed wakker te worden met een tas vol gestolen spullen naast je?” Hij vraagt zich ook af wie de vaders, de moeders en de vrienden van de criminelen zijn. En of ze wisten waar ze na negen uur uithingen, als het overduidelijk niet thuis was.

Elke zaterdagochtend nam ik de bus naar Rotterdam. Even overstappen op Zuidplein, een stadsbus naar de hoek van de Groene Hilledijk en die aflopen tot de bloemenwinkel aan de Beijerlandselaan. Daar verkocht ik weekend in en weekend uit flinke bossen met rozen, chrysanten en lelies aan Rotterdammers. Deze week werd die straat leeggespoten door een waterkanon.

Ik groeide parttime op in die buurt. Mijn tante woonde om de hoek, net onder de rook van De Kuip. Mijn moeder werkte eerst in het buurtcentrum Salut, daarna bij de juwelier. Met mijn vader ging ik naar de Breeplein, de kerk die te zien is vanaf de kruising Groene Hilledijk en de Beijerlandse. Met klasgenoten at ik er af en toe een frietje bij Bram Ladage, toen ik mijn havo afmaakte in de wijk Feyenoord. Ik weet nog precies in hoeveel minuten ik van mijn bushalte naar de ingang van de Bloemensteeg liep. Het was net lang genoeg om mijn broodje onderweg op te eten. En het zijn die winkels die geplunderd werden. Door schorem, om het maar even op z’n Rotterdams uit te drukken. Het is zo on-Rotterdams. In tegenstelling tot de burgemeester, die daar gaat staan en ze aanspreekt. Die daar gaat staan en de ondernemers steunt.

Mag Aboutaleb een applaus? Omdat hij gewoon zegt hoe het is? Aan tafel bij een talkshow tegen een minister én op straat tegen een relschopper die flinke verstandsverbijstering heeft. Aboutaleb was al burgemeester toen ik zelf in Rotterdam woonde. Een no-nonsense man, iemand die zegt hoe het is en hij snapt ook wel dat politiek Den Haag daar niet altijd even blij mee is. Zegt hij zelf. Maar wij wel, want hij draait en neuzelt niet, hij spreekt uit wat wij voelen. Ook deze keer weer. Als ik één van die ondernemers was, had ik niemand liever aan mijn deur gehad.

Ik vraag me toch zo af waarom ik die ouders maar niet hoor. Is er dan geen één vader of moeder die een kind afgeleverd heeft bij het politiebureau? Want ik zou me zomaar voor kunnen stellen dat dit was wat Aboutaleb zou doen.

BY Adeline Mans
Adeline spit met een doppio espresso elke morgen het nieuws, verse magazines en stapels boeken door. Als het even kan niet vanaf thuis, maar lekker remote werkend ergens ter wereld.
Afbeelding van Adeline Mans