Erotisch verhaal: “Wat als één van mijn buren ons betrapt?”

Cas ontlopen is allang niet meer de enige reden voor Roos (30) om veel in Parijs te zijn. Na die ene zondag met Jacques wil ze maar één ding: meer van hem. 

De naam van Jacques verschijnt in mijn scherm. Ik zit op het terras van Charlot aan een espresso en croissant. “Bonjour”, zeg ik zachtjes als ik opneem. “Roos”, hoor ik aan de andere kant van de lijn en dan lijkt het even alsof Jacques zijn adem inhoudt. “Stuur me je locatie”, zegt hij. Glimlachend hang ik op en tik op de knop op mijn live locatie te delen.

Jacques is in alles anders dan ik gewend ben. Beheerst, in charge, hij heeft aandacht voor wat hij doet. De seks die ik tot nu toe had was altijd wild en onbeheerst óf vanille. Hij is een totaal ander genre. Een genre dat ik maar wat graag ontdek. Ik wenk de ober om de rekening te vragen. Hell no, dat ik hier braaf op hem ga zitten wachten. Als hij me nu zo graag wil, dan mag hij op jacht.

‘Dat zal je leren’

Ik sta op en begin Rue de Charlot af te lopen. “Waar gaat dat heen?!”, stuurt Jacques een minuut later. Ik voel de opwinding door me heen gaan. “Raad maar”, typ ik terug. “Als je het goed hebt, dan mag je met me doen wat je wil.” Ik denk terug aan de borrel van mijn broer in de bar naast hun kantoor de vorige avond, waar Jacques zijn ogen én handen niet van me af kon houden. Toen niemand keek voelde ik zijn hand onder mijn rokje verdwijnen. Een seconde gleden zijn vingers in me. Ik hield mijn adem in en keek angstvallig om me heen of iemand het zag. Maar het was te druk, te donker en niemand besteedde aandacht aan ons.

In rap tempo loop ik richting mijn huis, in de wetenschap dat Jacques me op de voet volgt. Als ik de hoek van de straat om sla zie ik hem in de verte leunen tegen mijn deurpost. Zijn ogen gericht op zijn telefoon. Hij kijkt op en ik ben me bewust van elke stap die ik richting hem zet. Iets in zijn blik zorgt ervoor dat mijn hele lichaam warm wordt en tintelt. Hij draait zich om en tikt de code snel en geroutineerd in van de voordeur. Met een zacht gezoem klikt het slot open. Jacques laat me voorgaan. Als ik één stap de centrale hal in zet duwt hij me tegen de muur. Hij kust me in mijn hals en zijn hand glijdt onder mijn blouse. “Dus jij wilde me achter je aan laten lopen, Roos?”, fluistert hij in mijn oor. Een zenuwachtige lach ontsnapt uit mijn keel, als hij met zijn vrije hand de knoop van mijn broek losmaakt. Wat als één van mijn buren ons hier betrapt? Jacques voelt mijn angst. “Bang om gezien te worden?”, vraagt hij terwijl hij mijn borsten streelt. Ik knik. “Mooi, dat zal je leren om me achter ja aan te laten lopen door de stad.”

Trillend op mijn benen

De muur van de hal voelt koud in mijn rug. Ik ben me bewust van elk geluid, elke klik van een deur of voetstap. Jacques beweegt zijn vingers steeds dieper in me en de omgeving begint te verdwijnen. Ik verberg mijn gezicht in zijn nek om een kreun te onderdrukken. Ik rits de voorkant van zijn pantalon open en beweeg mijn hand langzaam over zijn kruis. Jacques drukt zijn lichaam tegen me aan tot er geen millimeter meer tussen ons in is. Hij kijkt me strak aan, een geamuseerde grijs om zijn mond, terwijl zijn hand tussen mijn benen me steeds hebberiger maakt. Ik wil hem in me voelen.

Wat normaal een zacht gezoem is van de voordeur klinkt nu oorverdovend door de hal. Kak, er komt iemand binnen. Zo snel als Jacques onder mijn blouse en in mijn broek zat, zo plotseling laat hij me los. Hij slaat nonchalant zijn arm om me heen en begint de gang door te lopen richting mijn huis. Achter me hoor ik de buurman grinniken, maar ik doe alsof ik het niet hoor. Ik kan het niet aan om trillend op mijn benen naar zijn ongetwijfeld geamuseerde gezicht te kijken.

Leg dat maar eens uit

Ik steek de sleutel in het slot en zodra we binnen zijn hoor ik zijn stem achter me. “Uitkleden”, zegt hij. Voorzichtig haalt hij de clip uit mijn haar, waardoor het over mijn schouders golft. Ik laat mijn pantalon achter op de vloer in de gang en de blouse trek ik over mijn hoofd uit. De knoopjes duren te lang. In de slaapkamer pakt Jacques mijn hand en trekt me richting de vensterbank. Onder me zie ik de mensen door de straten van Parijs wandelen. Een enkeling kijkt even naar boven, zonder echt iets te zien. Jacques tilt me op en plant me met mijn billen in het kozijn. Hij vult me in één keer helemaal op en ik kan een kreet niet onderdrukken. Ik voel de koude buitenlucht langs mijn rug strijken door het raam, terwijl Jacques me met elke stoot zo diep als hij kan neemt.

Mijn telefoon trilt op het nachtkastje. Ik rol weg van Jacques op mijn zij om hem te pakken. In het scherm zie ik een melding waar mijn hart van versnelt. “Roos, kan ik je zien? Het lukt me niet om ons te vergeten.” Jacques buigt zich over mijn schouder om mee te lezen als hij voelt dat ik verstijf. “Wat staat daar?”, vraagt hij met een scherpe klank in zijn stem. Ja, Roos. Leg dat maar eens uit.