Even over Emily in Paris

Het vijfde seizoen van Emily in Paris staat online. En ondanks het feit dat mijn tenen net uit de kramp zijn ontsnapt door het veelvuldig krommen bij het kijken van seizoen 4 (serieus, die scène met Mindy achter de piano op dat pleintje in Rome, dat kón toch niet), probeerde ik het gisteren weer. Want Emily in Paris heeft misschien een hoog theater-van-de-lach-gehalte, maar het kijkt ook wel weer lekker weg. Parijs is fijn, Rome is prachtig, de pakjes van Emily zijn af en toe vermakelijk, en in Sylvia Grateau herken ik mijn senior directrice van Marie Claire. Dus, I’m in. Ik ben de beroerdste niet.

Omdat mijn geliefde echt last krijgt van opkomend zuur bij het zien van Emily in Paris, klapte ik de laptop open tijdens het snijden van de groenten voor het avondeten. Koptelefoon op en op play drukken. En tsja, wat zal ik ervan zeggen? Er waren vooral veel momenten waarop ik “waarom?” tegen mijn scherm riep.

Waarom zegt het Italiaanse vriendje van Emily niet dat ze truffels gaan plukken en laat hij haar op plateauhakken in zijn auto stappen? Oké, hij vraagt of de schoenen wel gepast zijn, maar Emily denkt dat ze gaan lunchen, dus weet zij veel.

Dan was er de scène waarbij Emily de bus neemt en haar sjaal in de bus heeft laten liggen. Er volgt een soort Mission Impossible-achtige scène waarbij Emily, inmiddels uitgestapt, met de bus meerent en ze de sjaal uiteindelijk naar zich toegeworpen krijgt. Het waarom van deze scène moet ik je schuldig blijven. Emily pakt de sjaal en loopt het kantoor binnen.

Dan is er nog die scène waarin Sylvie koffie drinkt met haar minnaar, het logo van het koffiemerk op haar kopje registreert, bedenkt dat dit de klant is die ze nodig heeft om een kantoor in Rome te legitimeren en vervolgens haar voltallige crew opbelt en zegt niet terug te keren naar Parijs, maar in Rome te blijven. Oké, dat dus allemaal voor een klant die je nog niet eens benaderd hebt. Tuurlijk.

Dan hebben we nog Mindy, die na eerdergenoemde scène op dat pleintje natuurlijk viral ging op TikTok en meteen een aanbieding kreeg om jury te worden bij Popstars in China. Ik heb twee sessies bij de fysiotherapeut nodig gehad om mijn tenen weer gestrekt te krijgen na het zien van deze scène, maar dat even terzijde. In deze aflevering was ze in China, maar bedacht ze “ineens” dat andere mensen commentaar geven niet haar ding is en dat ze terugkomt naar Parijs. Oké, dat had je natuurlijk niet van tevoren kunnen bedenken.

En dan is er nog de scène waarbij de klant – ik ben zijn naam even kwijt, maar het is de ex-minnaar van Sylvie die nu werkt met Alfie – boos is omdat het product dat Sylvie bedacht niet aanslaat en omdat Sylvie niet in Parijs is. De groep 8-musical van mijn dochters had meer lagen, maar ik vrees toch dat ik vanavond weer even doorpak. Misschien wordt het nog wat. Wat denk jij?