Fred van Leer doet een boekje open

Vanuit zijn slaapkamer in Alblasserdam kon Fred van Leer – stevig, gepest, anders – nét de Euromast zien. Daar, bij die Euromast, daar wachtte Rotterdam. De stad waar het gebeurde, waar het zinderde en kraakte. De stad waar hij wél zou passen. Deze week, een jaar of veertig later, kleurde diezelfde Euromast roze, speciaal voor Fred. Althans, dat dacht ik. Bleek een Photoshop-actie van Fred, en dat is meteen zo kenmerkend: Fred kleurt het leven.

Je boekpresentatie kon maar op een plek plaatsvinden; in de Euromast in Rotterdam. Wat maakt deze plek zo bijzonder voor jou?

“Ik keek vanuit mijn huis vroeger uit over de skyline van Rotterdam. Ik bén die stad, ik houd van die stad, Rotterdam is de grootste liefde die ik heb. Het is een stad die elke dag ontwaakt en tegen zichzelf zegt: ‘Vandaag gaan we het allemaal anders doen.’ Het is constant in beweging. De rauwheid en de glamour, het zit er allemaal in.”

Fred, met de billen bloot gaan… daar kijken we niet echt van op in ons vak. Maar de ziel laten zien – dat is het echte werk, hè? Wanneer besloot je: ik ga ook deze kant van mezelf delen?

“Ik heb het altijd wel gedaan, af en toe in interviews en natuurlijk in gesprekken met mensen om me heen. De afgelopen vijf jaar ben ik door een aantal dingen heengegaan, en ben ik gevraagd door uitgeverij Meulenhoff of ik een boek wilde schrijven naar aanleiding van een interview dat ik had gegeven in LINDA. Op dat interview kwamen zoveel bijzondere reacties dat daar dus blijkbaar behoefte aan was. Conny ,mijn manager, wilde dat graag doen. Conny is al twintig jaar mijn manager en bij haar voel ik me veilig, dus het was heel fijn om dat zo te doen.”

Is het gekke in het leven soms niet dat als je het meest kwetsbare van jezelf deelt, je juist kunt rekenen op steun en warmte – veel meer dan wanneer je het wegstopt?

“Ik ben daar niet zo mee bezig, wat gek is en wat niet gek is. Ik sta op, doe mijn ding en ik ga weer naar bed. En daartussendoor doe ik heel veel leuke dingen, en zijn er ook rotdingen.”

Dat was zo na ‘dat ene filmpje’, en nu met dit boek al helemaal. Mensen vinden je nog leuker dan ze al dachten. Want Fred, je nieuwe theatervoorstelling: zóveel voorstellingen, en allemaal uitverkocht. Daar is menig cabaretier jaloers op. Wanneer denk jij dat het moment komt waarop je je realiseert hoe bijzonder dit allemaal is? Op je tachtigste?

“Het is natuurlijk heel bijzonder. Ik sta daar nooit zo bij stil. Ik sta nooit in het moment en denk niet te veel na bij het succes van vandaag, maar denk altijd al aan het succes van morgen. Ik denk ook dat dat goed is, want anders was ik helemaal gaan fladderen. Deze shows waren ook binnen één à twee dagen uitverkocht, dus daar ben ik alle mensen die een kaartje hebben gekocht heel dankbaar voor. Daarbij stilstaan op mijn tachtigste? Nee, dat word ik niet. Sowieso niet.”

Om af te sluiten: een paar vragen die de schrijver-filosoof Marcel Proust gebruikte om mensen anders en beter te leren kennen.

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
“Vanmorgen.”
Welke levende persoon bewonder je het meest?
“Mijn vrienden om me heen. Dat zijn de mensen die ik bewonder. Ik vind het heel knap hoe mijn vriendin Britt, die kaakchirurg is, drie kinderen heeft, keihard werkt, tijd heeft om leuke dingen te doen en ook nog eens sport.”
Welk uniek talent zou je willen bezitten?
“Als ik net als Jamai piano zou kunnen spelen en zou kunnen zingen.”
Wat is je favoriete bezigheid?
“Niets doen. Op de bank zitten en naar filmpjes kijken op Youtube, bijvoorbeeld waar reallife bodycam. Dat is echt, niet gespeeld. Ik ben zo klaar met nep dat ik alleen maar naar echte mensen wil kijken die echte dingen doen.”

Bij hoeveel verkochte boeken gaat de champagne open?
“Niet, want ik vind champagne niet te nakken en ik drink sowieso bijna niet meer. Maar als ik champagne zou drinken, dan was hij al lang open – want er zijn al heel veel boeken verkocht.”

Niets is wat het lijkt – Fred van Leer en Conny Schalke – is nu te koop bij Bruna.

En bij boekhandels en Bol.com natuurlijk.

En voor de liefhebbers nog even dit gezellige filmpje van Fred en mij uit het oude doosje.