Kunnen we ophouden met het kapot maken van vrouwelijke artiesten

Weet je nog toen de hele wereld massaal Sabrina Carpenter’s nieuwe albumcover haatte? Ja, zo gaat het vaak. Waar je ook kijkt, vrouwelijke artiesten zijn het mikpunt van kritiek. Oké, misschien niet elke dag – maar het komt steeds weer terug. Popmuziek is ‘te zoetsappig’, artiesten dragen ‘alleen maar lingerie’, en als ze niet over seks zingen, dan is het wel over liefdesverdriet. Het is ook nooit goed, hè? Het is tijd dat we allemaal gaan stoppen met het onnodig haten op deze geweldige vrouwen én die mannen eindelijk gaan aanspreken.

“Sabrina’s cover is anti-feministisch.” “Renee Raps album heeft geen soul.” “Taylor Swift is een miljardair, dus die is verschrikkelijk.” “Chappel Roann mag niet gemeen doen tegen de paparazzi.” Klinkt dat bekend? Je hebt vast wel een van deze headlines of reacties in de media voorbij zien komen. Het is geen geheim dat vrouwelijke artiesten continu beoordeeld en veroordeeld worden in alles wat ze doen. En ja, terwijl die haat maar doorgaat, spelen mannelijke artiesten zoals Chris Brown – die een geschiedenis van geweld tegen vrouwen heeft –  gewoon nog steeds in de grootste uitverkochte stadions. Iedereen staat nog steeds in de rij voor Kanye’s nieuwe muziek, ondanks zijn onmiskenbare controverses. Waarom worden zij nauwelijks bekritiseerd, terwijl vrouwen altijd het slachtoffer zijn van die eindeloze haat?

Het ‘nieuwste slachtoffer’ van onlinehaat

Kritiek op vrouwelijke artiesten is inmiddels een soort ritueel geworden, en niemand is vaker het slachtoffer van deze constante haat dan Taylor Swift. Terwijl mannen in de muziekindustrie gewoon hun ding blijven doen, worden vrouwen constant onder de loep genomen, alsof hun succes alleen maar mag bestaan als ze voldoen aan de verwachtingen van anderen. Neem bijvoorbeeld de reacties op Taylor’s albums. Elk nieuw project wordt meteen afgeschoten. En dat is niet toevallig. Het is een patroon van misogynie dat haar en andere vrouwelijke artiesten keer op keer raakt.

Bij de release van 1989 in 2014 werd ze verweten haar countryroots te hebben verruild voor ‘te zoetsappige pop zonder diepgang’. In 2017, met Reputation, werd haar nieuwe stijl ‘overdreven’ en ‘te veel’. Toen vonden de fans ineens dat 1989 veel beter was. Het ritueel herhaalt zich: in 2019 werd Lover afgebrand als ‘kinderpop’ en Folklore in 2020? Dat was saai, iedereen miste pop-Taylor. Maar wanneer ze in 2022 met Midnights haar popgeluiden terugbracht, werd Folklore, dat voorheen werd afgebrand door diezelfde mensen, ineens geprezen als haar beste werk. Toen Taylor haar songwriter-kunsten weer uit de kast trok voor The Tortured Poets Department, waren de teksten ‘te ingewikkeld’ en ‘te depressief’. Het klinkt als een vicieuze cirkel die alleen vrouwelijke artiesten lijken te doorbreken. Ze doen nooit iets goed genoeg, of het is ‘niet poppy genoeg’ of ’te veel pop’. Alles wordt uitvergroot, kritiek wordt voortdurend herhaald.

En nu, na de release van The Life of a Showgirl, weer hetzelfde liedje: de kritiek is er, de haat is er, en nu zegt men dat haar teksten ‘te simpel en te blij’ zijn. Waar is de vernieuwende songwriter Taylor? Het is absurd dat elke stap die een vrouwelijke artiest zet constant wordt afgemeten aan wat de wereld van haar verwacht, terwijl mannelijke artiesten rustig hun eigen geluid kunnen blijven maken zonder dat iemand hen vraagt waarom ze zich niet vernieuwen.

De haat gaat verder dan puur muziek

Die irritaties gaan over veel meer dan alleen muziek. Kijk maar naar de kritiek die Taylor kreeg toen ze werd beschuldigd van het willen worden van een ‘trad wife’ na haar huwelijk. Waarom? Alles was te wijten aan twee zinnen in haar lied Wi$hli$t: “I just want you – have a couple, got the whole block looking like you” en “Got me dreaming ‘bout a driveway and a basketball hoop.” Opeens dacht iedereen dat Taylor, die zich altijd had uitgesproken over feminisme en vrouwenrollen, haar werk wilde opgeven en een stay-at-home mom wilde worden. Waar komt die aanname ineens vandaan? Zelf zei Taylor hierover: “Nee, dit is zeker niet mijn laatste album. Het is schokkend gemeen om te zeggen. Mensen gaan niet trouwen zodat ze kunnen stoppen met werken.”

Deze kritiek is niet alleen een afspiegeling van de verwachtingen die aan vrouwelijke artiesten worden gesteld, maar ook een voorbeeld van hoe ze in een hokje wordt gestopt. Ze wordt niet alleen beoordeeld op haar muziek, maar op haar persoonlijk leven en keuzes. Zoals toen Taylor werd veroordeeld omdat ze veel vloog voor haar tour, terwijl Travis Scott (die niet eens op tour was) op nummer 1 stond van de meeste vluchten. Waar is de haat op zijn gedrag? Waarom is hij niet een ‘klimaatvervuiler’?

Waar komt die vrouwenhaat dan vandaan? En waarom dealen mannelijke artiesten niet met dezelfde reacties?

Laten we eerlijk zijn: deze haat komt niet uit het niets. Het is het resultaat van diepgewortelde stereotypen en een cultuur die vrouwen simpelweg nog steeds niet hetzelfde behandelt als mannen. De muziekwereld wordt gedomineerd door mannen. Platenlabels, producers, managers – veel van deze invloedrijke posities worden nog steeds door mannen bezet. Zij hebben altijd moeite gehad om de creativiteit van vrouwelijke artiesten te omarmen. In plaats van deze vrouwen te zien voor hun talent, worden ze vaak gereduceerd tot hun imago of persoonlijk leven. Wat dragen ze op de rode loper? Met welke ster hebben ze ruzie? Ga je al aan kinderen beginnen? We claimen wel dat we steeds meer vrouwvriendelijk zijn, maar die haat blijft hardnekkig.

Toch krijgen mannelijke artiesten zelden dezelfde controle of kritiek op hun muziek. Ze worden niet beoordeeld op hun imago of persoonlijke keuzes. Natuurlijk, er zal hier en daar wel een relletje zijn, maar je hoort echt niemand praten over hoeveel vrouwen Justin Bieber gedate heeft. Kijk maar naar Justin Timberlake: die heeft Britney volledig door het stof geslepen, maar niemand praat er nog over. En die vrouwen? Die moeten zich constant verantwoorden voor elke keuze. Elke coverfoto, elk nummer, kleine zinnetjes en Instagram-posts. We zijn al een stuk verder gekomen in de wereld van feminisme, maar er is nog een hoop te winnen.

Laten we nou eens het goede voorbeeld zijn, want let op: hoe wij (of eigenlijk vaak mannen) vrouwelijke beroemdheden behandelen, is een tekstboekvoorbeeld voor hoe jonge jongens gewone vrouwen gaan behandelen. Het is tijd om dat gedrag te doorbreken. Pak ze aan. Bespreek in het openbaar wat Chris Brown doet, bedenk waarom Diddy nooit voor alles veroordeeld is, waarom heeft Jeff Bezos zoveel geld? En dan hebben we het nog niet eens gehad over Travis Scott, waar mensen letterlijk overleden zijn bij zijn festival door slechte organisatie, en hij treedt nog steeds op. Ik kan niet op een hand tellen hoe vaak ik “Kanye West is echt een genius” heb gehoord. Ja, die muziek is misschien goed, maar waarom praat je niet over zijn issues? Begin maar eens te praten over waarom mannen alleen maar over seks zingen, en laat Sabrina Carpenter eens met rust. Of nog beter: laat die vrouwen met rust. Dankjewel.