Ik en mijn Volvo

Zweden, ik ben geloof ik voorbestemd om er ‘iets’ mee te hebben. Dat begon al voor mijn geboorte. Mijn ouders gaven me de naam May-Britt, waarvoor ze inspiratie opdeden in Zweden. De eerlijke versie van het verhaal is dat mijn vader – in het tijdperk voordat mijn moeder om de hoek gluurde – verliefd was op een schone Zweedse met dezelfde naam. Het warme gevoel voor deze dame verdween, maar de liefde voor de naam bleef.

Ik herinner me hoe heerlijk het was toen ik – jaren later op een Zweedse bruiloft – me gewoon kon voorstellen zonder verdere uitleg te hoeven geven over mijn naam.

Toen ik opgroeide was, naast Pippi Langkous en Ronja de Roversdochter, vooral de Volvo waarin we reden de Zweedse factor. Natuurlijk was hij veilig en degelijk – dat is waar dit merk voor staat. Maar Volvo betekende toen ook al chic en stijl zonder het van de daken te schreeuwen. Understatedchic dus, nog voordat de term was uitgevonden.

We gingen van een donkergroene Volvo 740 naar een lichtgroene metallic Volvo 740 GLE. Ik herinner me de bewonderende blikken nog die we oogstten als we bij een familiedag kwamen aanrijden. Ik heb best veel auto’s gehad in mijn leven, maar toen ik voor een zacht prijsje de Volvo 940 kon overnemen van een vriend die naar het buitenland vertrok, voelde ik me echt ‘de vrouw’. Ik kende weinig vrouwen van mijn leeftijd – 27 – met zo’n coole bolide onder de bips.

Het was ook met die Volvo dat mijn verse geliefde en ik naar Rome togen en daar driedubbel verliefd werden. Op elkaar, op de stad en op Micke en Helena, die – net als wij – een jaar Italiaans wilden leren. Je hebt vast al lang geraden waar zij vandaan kwamen.

Tijdens lunches zonder einde vertelden ze over Malmö, over Skåne – de prachtige oostkust van Zweden waar wilde paarden langs de kliffen lopen. Ik zag hoe zij – zelfs met hun vrij beperkte budget – altijd in staat waren om klasse en stijl te etaleren. Hun appartement was klein en ingetogen, maar je had er een fotoreportage voor een modeblad kunnen maken.

Wat ik ook leerde? Het waarderen van de natuur en dat bij je leven betrekken. Wij kopen een kerstboom en gooien hem daarna op een hoop. Zij graven hem uit en planten hem terug.

Gemeenschapszin was ook zo anders dan bij ons. Allerliefste voorbeeld is Kanelbullens Dag op 4 oktober, waarop je kaneelbroodjes – ook al een reden om in Zweden te willen wonen – geeft aan personen die in jouw ogen een extraatje verdienen.

Micke en Helena konden ook het gejaagde leven geen bezit van hen laten nemen. Als zij gingen picknicken, waren we in het moment en ging de telefoon opzij. Als ze hun laptop bij zich hadden, werd die alleen opengeklapt om muziek te draaien of om een foto te laten zien.

Als zij vertelden dat het in Zweden heel normaal is om op vrijdag lekker vroeg naar huis te gaan omdat je een lang weekend de natuur in wilde gaan met je familie – in Zweden mag je overal kamperen – dan overwoog ik serieus om te gaan emigreren.

Wat ik ook een mooie Zweedse waarde vind, is geven. Ruimhartig zijn en soms je eigen belang even opzijschuiven voor het collectief. Volvo bijvoorbeeld is het enige automerk dat ook veiligheidsonderzoek doet op andere dummies dan alleen de mannelijke. Ze testen ook op vrouwen- en kinderdummies. En dat niet alleen: ze delen die informatie ook. Want veiligheid voor allen, dat is belangrijker dan als merk winnen van de rest.

Malmö, Skåne, Stockholm heb ik al afgevinkt. Over twee weken mag ik, met Volvo, naar Göteborg. Ik gok dat ik dan weer wat verse Zweedse waarden aan dit lijstje ga toevoegen. Ik houd je op de hoogte!