Lisa fietste naar huis, maar stak nooit meer haar sleutel in het slot
Het scherm van mijn telefoon licht op. Het is een melding van RTL. “‘Waarom fietste ze ’s nachts alleen?’ Een pijnlijke, maar ook logische vraag.” Ik voel verontwaardiging, boosheid. De nacht is ook van ons. Ook van vrouwen.
Lisa (17) fietste in de nacht van dinsdag op woensdag na een avondje uit op het Leidseplein in Amsterdam naar huis in Abcoude. Een ritje van misschien een half uur, op een elektrische fiets. Rond vier uur werd ze aangevallen. Ze belde zelf nog 112 voor hulp, om te laten weten dat iemand haar achtervolgde. Het was te laat. Een kwartier later vonden agenten haar lichaam. Lisa parkeerde haar fiets niet meer voor de deur, ze stak haar sleutel niet meer in het slot en kon haar ouders niet meer laten weten dat ze veilig thuis was.
Het bericht schokt Nederland. Het had iedere vriendin, elke dochter, een vriendinnetje of je buurmeisje kunnen zijn. Wat zeg ik? Elke vrouw die in ons land ooit ’s nachts naar huis fietste kent dat unheimische gevoel. Een auto die net iets te lang achter je blijft rijden, nageroepen worden op straat, de donkere en ongure fietstunneltjes op weg naar huis waar ineens een mannelijke tegenligger verschijnt. Lisa voelde het die nacht ook, maar overleefde het niet.
Vol gevaren
Het zijn vooral de vragen bij dit nieuws, die mijn maag doen omdraaien. ‘Waarom fietste ze daar ’s nachts alleen’ is er één. Alsof er iemand anders verantwoordelijk is dat dit gebeurde, dan de dader. Nee. Elke vrouw hoort ’s nachts veilig over straat te kunnen, thuis de sleutel in het slot te steken en zonder eerst om te kijken de deur achter zich dicht te kunnen doen. Want dat is wat vrouwen doen. Altijd maar de omgeving checken, inschatten of je veilig genoeg bent, omrijden als je in de verte een groep mannen ziet opduiken en de lange route nemen, omdat die beter verlicht is. Het is de risicoanalyse die je niet zou willen maken.
Ik hoor mijn moeder nog zeggen: nooit alleen naar huis fietsen ’s nachts. Toch gebeurde het weleens. Als een vriendin net iets eerder of later weg wilde. Als er geen één taxi meer te krijgen was op het eiland waar ik woonde. Of als ik de hoek om rende en de bus net weg zag rijden bij de halte. Het fietspad van tien kilometer tussen Middelharnis en Oude-Tonge was overdag van mij, maar ’s nachts blijkbaar ineens vol gevaren. Het begon met een ‘nooit met vreemden meegaan’ toen ik nog heel klein was. En het was er dit weekend nog steeds, toen ik met mijn achtendertig jaar alleen op de fiets naar huis stapte en riep ‘ik app als ik thuis ben’.
Hartverscheurend
Lisa fietste naar huis na, ik hoop, een onvergetelijke zomeravond met vrienden en vriendinnen. Grijze broek aan, grijze trui om haar warm te houden, op zwarte Adidasjes en een rood tasje aan het stuur. Alleen. Precies zoals elke vrouw dit zou moeten kunnen en dúrven doen. Ze beloofden elkaar waarschijnlijk te appen als ze thuis waren. Checkten misschien nog wel een keer elkaars live locaties. Het stipje van Lisa stopte aan de Holterbergeweg in Duivendrecht. En kwam nooit meer in beweging.
De reden van de aanval? Het doet er niet toe. Lisa was nog maar zeventien en fietste naar huis. Een man ontnam haar de vrijheid om dit te doen, ontnam haar het leven. Elke man die een vrouw aanvalt neemt een stukje vrijheid weg bij alle vrouwen in ons land. Lisa moest iets ogenschijnlijks normaals als naar huis fietsen met de dood bekopen. Het is hartverscheurend oneerlijk, want de nacht was ook van Lisa.
We wensen de familie en vrienden van Lisa oneindig veel sterkte en troost bij dit verlies.
Dit bericht op Instagram bekijken
