Waarom Monster 3 echt minder goed is dan Monsters 2
Bij veel true crime- en horrorfans stond 3 oktober dik omcirkeld in hun agenda; de release van ‘Monster: The Ed Gein Story’. Volgens de trailer zou dit het meest intense en gruwelijke seizoen tot nu toe worden. Goor was het zeker, dat moeten we toegeven. Maker Ryan Murphy ging in alles weer net een stapje verder. Maar of het daarmee nu echt beter is geworden en hij net zo’n indruk weet te maken als met ‘Monsters; The Lyle and Erik Menendez story’? Daar zetten we toch grote vraagtekens bij.
De reacties: van obsessed tot totaal afgeknapt
De top 10 positie op Netflix zou eigenlijk een goed teken moeten zijn, maar voor Monster 3 is dat nog niet zo zeker. Want eerlijk, dat we kijken betekent niet per se dat we het ook goed vinden. Wie even door de reviews scrolt, ziet duidelijk twee kampen. Vijf sterren of één ster; een middenweg is er niet. De één prijst hoofdrolspeler Charlie Hunham en noemt de serie fantastisch, de ander haakt al na een paar afleveringen af en vindt het een grote rommel. Onderaan de streep lijkt Ryan Murphy met dit seizoen vooral fans kwijt te raken. Met een Rotten Tomatoes-score van slechts 23 procent is ‘The Ed Gein Story’ overduidelijk de slechtst scorende serie in de reeks tot nu toe. Maar wat is dan het grote probleem?
Verhaallijnen in overdrive
Vanaf seizoen 1 van ‘Monster’ was het al duidelijk: we kregen geen documentaire, maar een uitvergrote versie van de werkelijkheid. De verhaallijnen zijn weliswaar gebaseerd op feiten, maar de makers nemen hier en daar de nodige vrijheid om alles lekker aan te dikken. Ook ‘Monsters 2’ kreeg hierover kritiek, zelfs van de Menendez-broers zelf. In deze derde reeks lijkt Ryan Murphy écht uit de bocht te vliegen met zijn fantasieën, en daar zijn kijkers niet bepaald blij mee. Voor wie nog niet alles heeft gezien: hier komen de spoilers. De bekende feiten, dat Ed Gein zeker twee moorden pleegde en lichamen uit graven roofden, zien we terug, maar er is meer; veel meer.
In de serie vermoordt Gein ook zijn broer, een babysitter en twee jagers die per ongeluk zijn schuur binnenlopen. Van al deze feiten is nooit bewezen dat Gein er iets mee te maken had. Ook het idee dat hij een kettingzaag gebruikte om zijn slachtoffers te vermoorden is pure fantasie. Misschien nog wel de grootste ergernis: zijn ‘relatie’ met Adeline Watkins. Volgens de show hadden ze een affaire en kwam Watkins regelmatig bij hem thuis. Maar uit een artikel uit 1957 blijkt dat ze maar beperkt contact hadden, en Watkins ontkende ooit bij hem thuis te zijn geweest of iets te weten van zijn gruweldaden. En het lijstje onjuistheden is nog wel wat langer. Fans vinden dat dit alles veel te ver van de werkelijkheid staat. Het is zo onmogelijk te bepalen wat Gein nu wél heeft gedaan.
De chaos wordt te groot
Naast de focus op de daden van Gein, besteden de makers ook veel aandacht aan de (mogelijke) oorzaken en gevolgen. De creepy scènes van zijn daden worden afgewisseld met fragmenten uit de Tweede Wereldoorlog, maar ook met beelden van regisseurs Alfred Hitchcock en Tobe Hooper, die hun films gebaseerd hebben op de moordenaar. Het moet ons als kijker een idee geven van waar Gein zijn inspiratie vandaan haalde en hoe hij weer anderen inspireerden. Een leuke poging, maar het zorgt vooral voor chaos en onnodig lange afleveringen. Zeker in het begin komen de scènes onverwachts en moet je echt even schakelen. Later went het wel, maar het leidt toch af van dat wat je echt wil weten: wat heeft Ed Gein gedaan? In ‘Monsters 2’ vormden de scènes van de rechtszaken en de daden van de broers nog een logisch geheel; deze keer is dat toch niet gelukt.
De stem die je uit de serie haalt
Dat Charlie Hunham een creepy Ed Gein neerzet, dat kunnen we niet ontkennen. Maar toch vraagt vooral één ding alle aandacht: zijn stem. Die klinkt nogal hoog, bijna als een kind in een volwassen lichaam. Volgens Hunham was dat een bewuste keuze. De stem moest de trauma’s en worstelingen van Gein laten zien. Een gevolg van het willen zijn van de persoon die zijn moeder het liefst had gezien, en dat was toch een dochter en dus zo meisjesachtig mogelijk. De stem moest volgens Hunham juist niet passen bij zijn lichaam. Nou, dat is gelukt. Maar of dat nu de beste keuze was? Voor veel kijkers is de stem vooral irritant en afleidend. Zeker nu fragmenten rondgaan op TikTok waarin de echte Gein te horen is, dat is toch een wereld van verschil. Het is een gedurfde poging van Hunham, maar toch wéér een minpuntje voor de serie.
Murphy’s hypocriete draai
Ryan Murphy had nog een missie met deze serie: ons als kijkers een spiegel voorhouden. Waarom zijn we zo geobsedeerd met crime en horror? Waarom moet het altijd maar heftiger? En misschien wel de belangrijkste vraag: zijn wij niet ook onderdeel van het probleem? De focus op Geins mentale problemen en de invloed van zijn moeder geven de indruk dat zijn omgeving hem slechter heeft gemaakt dan hij werkelijk was. Hunham zei hierover: “Wie was het monster? Deze arme jongen, die zijn hele leven mishandeld werd en vervolgens in totale isolatie achterbleef, lijdend aan een ongediagnosticeerde psychische aandoening? Of de horde mensen die zijn leven ophemelden voor de lol en daarmee de Amerikaanse en wereldwijde psyche naar verluidt verduisterden?” Die boodschap valt toch niet helemaal goed: is het publiek nu het probleem, in plaats van de man die de moorden pleegde en graven leegroofde? En maakt Murphy met deze serie, waarin elke scène weer net iets heftiger moet, niet precies datgene waar hij zelf kritiek op heeft? Het komt niet helemaal over zoals de makers hadden gehoopt. Of misschien waren onze verwachtingen na ‘Monsters 2’ en de trailer gewoon te hoog.
Beeld: Netflix | Monster3 The Ed Gein Story’
