Thank God It’s Friday Marion Pauw

Ondenkbaar verdriet en het geluk dat nieuw leven brengt, plus de geboorte van een boek – het overkwam Marion Pauw allemaal in één week. Gisteren vierde ze, ondanks alles – haar zo dierbare zus overleed door een val tijdens een wandeling – het licht, het leven, vriendschap en een nieuw boek dat ze natuurlijk opdroeg aan haar ontembare zus Lieske.

Lieve Marion, van afscheidsceremonie voor je zus tot het in je armen houden van je bonuskleinkind en die geweldige lunch ter ere van je boek Jij bent het licht. Het is vrijdag, vijf uur. Ik stel me voor dat je diep uitademt en een glas wijn voor jezelf inschenkt.

Ik moet steeds denken aan die zin uit een liedje uit de musical Hamilton, It’s Quiet Uptown, waarin gezongen wordt over de dood van zijn zoon. De zin “They are going through the unimaginable” zong steeds door mijn hoofd als ik dacht aan jou en wat jouw zus en haar man is overkomen. Ik weet dat je worstelde met dat nieuwe boek, de interviews die al gedaan waren, de lancering en dat veel te grote verdriet.

Hoe ben je rechtop blijven staan?

‘Door open te blijven en me niet te verzetten tegen wat er ook gebeurt. Gewoon meestromen. Met het verdriet, met blijdschap en vieren wat er te vieren valt. Stress ontstaat als je krampachtig dingen probeert te veranderen waar je niets aan kunt doen.’

Je postte laatst een foto van jouw hond, die troostend met haar kop op jouw voet ligt. Ik moest denken aan een van jouw boeken waarin een meisje ook zo’n bijzondere relatie krijgt met een hond – wat was dat ook alweer? 

‘Vogeleiland.’

Ik ben meteen na die mooie lunch, waar ik ook bij mocht zijn, begonnen in je boek en – zoals altijd met alles wat je schrijft – heb je me meteen in de tang. Ik zette de tv uit en ging lezen. Dat krijgen niet zoveel mensen voor elkaar, hoor. Hoe ontstond het idee voor dit boek?

‘Het idee ontstond toen ik twee jaar geleden terugging naar Tasmanië en mijn oude oppas weer terugzag. Ik had haar 45 jaar niet gezien, maar mijn lichaam herkende haar meteen.’

De hoofdpersoon gaat naar Tasmanië, waar jij ook deels bent opgegroeid. Herbeleefde jij daarmee je roots opnieuw?

‘Absoluut. Ik herkende de gekste dingen. Mar het was vooral ook de kleuren, de geuren en de energie.

Terug naar deze rubriek: het is vrijdag 17.00 uur. Met wie ben je, wat draag je, wat zit er in je glas en hoe kleurt de avond? Stel, aardse zaken als geld, tijdverschil, vliegschaamte en zelfs de eindigheid van het leven doen er niet toe: met wie ben je, waar ga je allemaal naartoe? Begin je in Spanje, zwier je dan naar de Noordermarkt voor een appeltaart en eindig je met een duik ergens in Australië?

‘Het is vrijdag 17.00. Ik ben met mijn man Chris, mijn dochter Nadja, haar man Dylan, mijn zoon Jiri, mijn bonusdochter Fleur, haar vriend en hun baby en bonuszoon Joost met zijn vriendin bij ons op de berg in Spanje. Met z’n allen maken we een puzzel. Zelfs Chris die puzzelen haat, helpt heel enthousiast mee, haha. Nadja heeft geweldig gekookt, want dat kan ze, en we zitten lekker lang te tafelen.’

De volgende ochtend gaan we zwemmen met mantaroggen bij de Komodo eilanden. Nog steeds in hetzelfde gezelschap. En nu we toch lekker in het water liggen, gaan we ook met walvissen zwemmen bij de Sunshine Coast. Gewoon omdat het kan.

Daarna gaan Chris en ik samen met al onze vrienden uitgebreid dineren en vervolgens dansen bij een van mijn favoriete DJ’s: Parra for Cuva, Colyn of Bonobo, zo heb ik er nog een paar. Het liefste is ook nog iedereen verkleed als konijn of zo. We hebben een epische avond die doorgaat tot in de ochtend.

De volgende ochtend hebben we totaal geen kater en ga ik eerst lekker yoga doen met mijn vriendinnen bij zo’n luxe yogaresort in de jungle van Costa Rica. Een massage lijkt me ook geweldig.

Daarna uitgebreid koffiedrinken met mijn zus Lieske. Ik zou haar willen vertellen dat ik heel erg veel van haar houd en gewoon nog even genieten van het maffe eigenzinnige mens dat ze was. We zouden vast hele lekkere gebakjes eten op mooi servies, want zij hield erg van dat soort dingen.

Een boek lezen bij het zwembad onder de schaduw van een grote boom is het volgende wat ik wil doen. Ik ben nu All the way to the river aan het lezen van Elizabeth Gilbert.

Daarna zou ik Nadja en Jiri optrommelen en met hen een mooie hike te maken door de bergen. We zouden een kampvuurtje maken, door Nadja gemaakt eten, sorry Nad, jouw eten is gewoon mijn lievelings en genieten van het uitzicht. Daarna zou ik heerlijk tegen Chris’ rug aan in slaap vallen. Als hij er is slaap ik het allerfijnste en ik geniet altijd heel erg van die laatste paar momenten voordat ik naar dromenland vertrek.

Kleurt de zondag anders dan de zaterdag voor jou?

‘Het maakt me niet zoveel uit. Ik werk voor mezelf, dus kan iedere dag indelen zoasl ik wil.’

Een schrijver heeft ongetwijfeld een stapel boeken die wachten om gelezen te worden.

Waar ik heel benieuwd naar ben: lees je je eigen boeken nog weleens? Of is het, zoals bij mij met een magazine: eenmaal gedrukt kijk ik er niet meer in, bang om een fout te ontdekken of iets dat ik achteraf liever anders had gezien?

‘Ik pak ze soms op en lees dan willekeurige passages door. En inderdaad ontdek ik altijd iets wat ik nog beter wil.’

Ben je een podcastpersoon, en zo ja, welke beluister je graag? 

De Saar podcast , We zijn toch niet geken Diary of a CEO.

Staat er alweer een nieuw project op stapel of ga je de komende weken even uitdeuken en terugveren? 

‘Vooral even helemaal uitrusten.’