Waarom ik helemaal klaar ben met Ibiza (en dit jaar naar Valencia ga)

Och, wat kwam ik er graag. En veel ook. En vaak. En lang. Zomerslang heb ik op Ibiza doorgebracht. Ik was al een social butterfly voordat dat überhaupt een woord was. Het eiland zag ik veranderen van een toevluchtsoord voor kunstenaars en yogi’s naar een miljonairsmagneet met meer champagne dan chakrastenen.

Lang won mijn liefde voor Ibiza het van alle – terechte – vooroordelen. Want ja, iedereen loopt er met opgepoetste Rolexen, siliconenborsten en Donald Duck-lippen. Vrouwen die leven op wodka en Ozempic en al jaren geen calorie meer van dichtbij hebben gezien. En toch vond ik het ergens charmant. Je even onderdompelen in die knettergekke luxe-wereld, om daarna weer gewoon op je fietsje naar kantoor te trappen.

Maar het is klaar. Over. Uit tussen mij en Ibiza.

Deze zomer betaalde ik – geen grap – €25 voor een sapje. Ja, voor een beetje komkommer met munt. Toen ik bij mijn favoriete strandtent wilde reserveren, moest ik €250 aanbetalen. Per persoon. En dat bleek ook meteen de minimum spend. Ik kan dat woord niet meer hóren. Minimum spend hier, 1000 euro daar, alsof het monopolygeld is.

En toen kwam de klapper van de vakantie op Ibiza 2025: de lunch waarbij mijn schoonzusje (ja, die ene) doodleuk een biefstuk van €360 bestelde. Ik heb de bon nog steeds ergens. Trauma in bonvorm.

Over veiligheid op Ibiza gesproken…

De clubs zijn ook niet meer wat ze waren. Rolexen en juwelen blijken tegenwoordig lokaas voor dieven, dus iedereen liet z’n bling thuis. In plaats daarvan: bodyguards. Echt waar. In de club. Je kon je Cosmograph Daytona thuislaten, maar niet je beveiligingsteam.

En vrouwen? Die moeten vooral een beetje gedeisd blijven. De nieuwste trend (nee, geen fringe of bloemenprints): vrouwen die ruzie met je zoeken, je naar buiten lokken en je vasthouden tot je rijke vriendje hen een stapel cash in de hand drukt. Ibiza anno nu: niet veilig, wel duur.

Dus ik zeg: zwaai zwaai en bye bye.

Het was leuk, Ibiza. Maar ik heb gegeten en gedronken. Voor veel te veel geld. Volgend jaar lig ik lekker op een strandbedje in de Algarve (en geloof me, daar is het minstens zo mooi en de mensen hebben nog mimiek in hun gezicht). Zie je me daar? Zwaai even. Dan trakteer ik. Met liefde.

En zonder minimum spend.