Waarom Sabrina Carpenter leuker is dan Taylor Swift

Als er iemand een goede break-up song schrijft, dan is het Taylor Swift. Iedereen wil toch ‘loml’ kneiterhard aanzetten en huilen, toch?… Misschien is dat een eigen experience, maar ontkennen dat Taylor poëzie schrijft kan niemand. Maar nu Taylor happy en engaged is, is er een machtsvacuüm ontstaan. Wie ó wie gaat er nu nummers maken die precies gaan over hoe jij je voelt?

De oplossing is hier, in glitterpakjes en al; Taylor’s ‘muzikale dochter’ zoals sommigen haar noemen: Sabrina Carpenter. Het is Sabrina die de show steelt – in Taylor’s voorprogramma én in pop culture. Want als Taylor ons dagboeken vol laat schrijven, dan spoort Sabrina ons aan tot dronken appjes.

Taylor zingt sprookjes en Sabrina is de real deal

Dit is wellicht een, eh, statement (Swifties wordt niet boos, ik ben zelf ook een Swiftie), maar het is wel de waarheid. Vooral in haar eerdere werk romantiseert Taylor erop los. Het gaat om de perfecte love story. Kijk bijvoorbeeld naar de albums Folklore en Evermore, waar ze zo poëtisch schrijft over de liefde dat het echt folklore-verhalen hadden kunnen zijn.

Ze schrijft niet dat ze haar ex mist, maar “You marked me like a bloodstain”, “I knew you’d haunt me like a tattoo kiss”, “I knew you’d haunt all my what-ifs“, en “chasing shadows in the grocery line”. Dat zijn heel wat mooie zinnen om iets best simpels te beschrijven. Hoewel dat mooi is – en Cardigan een van mijn favoriete nummers is om precies deze reden – laat dit wel zien dat Taylor haar liefdesleven nogal romantiseert. De teksten zouden bijna een film kunnen zijn, wat soms zelfs letterlijk gebeurt. Zoals de 10-minutenversie van All Too Well, die na de heropname van Red werd uitgebracht als korte film.

Sabrina aan de andere kant schrijft ook over haar liefdesleven en break-ups, maar door haar humor en simpelere teksten voelt het wat echter. Meer relatable. Nu schrijft Sabrina niet alleen maar “That’s that me Espresso”, hoor. In haar album Emails I Can’t Send staan ook ingewikkeldere teksten, met als mijn persoonlijke favoriet het titelnummer, over het vreemdgaan van haar vader.

Zeker in haar nieuwste album, Man’s Best Friend, zingt Sabrina over persoonlijke situaties: onstabiele relaties die steeds aan-en-uit gaan, ze realiseert zich dat een oude bekende ineens erg hot is geworden, een vriend die haar niet meer ziet staan, een man die alleen maar zwoele praatjes heeft en haar niet goed behandelt. Het zijn situaties die de meesten van ons allemaal weleens hebben meegemaakt. Het is real, en dat is wat mensen pakt.

Bijvoorbeeld in Tears, waar ze beschrijft hoe ze de simpelste acties van een man romantiseert. “Baby, just do the dishes. I’ll give you what you want.” Klinkt herkenbaar? Dat kan, want de bare minimum geweldig vinden is iets wat veel gebeurt in dit digitale tijdperk. “I get wet at the thought of you, being a responsible guy.” Ze gooit er nog een grap tegenaan en het allerbelangrijkste: ze zingt alsof ze het aan een vriendin zou vertellen. Dat maakt haar teksten realistischer en herkenbaarder voor fans.

Sabrina maakt easter eggs hilarisch

Ja, easter eggs zijn waar Taylor Swift om bekend staat: ze stopt kleine hints in haar fotoshoots, videoclips en sociale media-posts om nog-niet-uitgebrachte muziek te teasen. Fans trekken de theorieën zo ver door dat de een nog slimmer klinkt dan de ander.

“Ik denk dat de beste easter eggs cryptisch zijn,” vertelde Taylor aan Entertainment Weekly. “Ze kunnen in je kleding of sieraden zitten. Dit is mijn favoriete manier om wat te foreshadowen.” Zo droeg ze tijdens een concert een blauwe jurk als hint, voordat ze 1989 Taylor’s Version – het blauwe album – aankondigde. Of ze zet klokken in haar video’s op een bepaald tijdstip, wat weer een release-tijd betekent. Die speurtocht af te gaan als fan is heel leuk, maar het kan ook vermoeiend zijn.

Sabrina’s easter eggs zijn niet verstopt, maar juist uitvergroot. Zo loopt er een rode draad door haar videoclips die hinten op het volgende nummer. In Espresso wordt ze gearresteerd op het strand. In ‘Please, Please, Please’ redt Barry Keoghan haar daaruit en eindigt hij later met tape op zijn mond. In de versie met Dolly Parton zien we dezelfde man in de achterbak van een auto. Diezelfde auto duikt weer op in ‘Manchild’. Aan het einde van die clip stapt ze in een andere auto, en die zien we terug in Tears.

Dit zijn al hints op zich, maar Sabrina heeft nog wat anders leuks dat altijd terugkomt: ze verwondt of vermoordt mannen in haar video’s.

Ja, serieus. Sinds Espresso loopt het in elke videoclip slecht af voor mannen: ze raken gewond of gaan dood door de meest bizarre ongelukken. Ze vallen van jetski’s, rijden met auto’s van kliffen, worden levend vervoerd in een achterbak, worden neergeschoten, verdrinken en zelfs Sabrina’s eigen vriend in Tears overleeft het niet.

Het verrassende is dat dit einde nu al een paar keer veranderd is. Eerst werd hij door Sabrina zelf vermoord, omdat er tot dat moment nog geen man in de video was overleden. “It’s a thing, someone has to die every video,” zei ze tegen hem voordat ze haar stiletto in zijn hart gooide. In het tweede einde wordt een boom door de bliksem geraakt en valt hij op de man. In het (ja echt) derde einde valt er een piano uit de lucht op hem. Tja… je kan het niet zo gek bedenken, en mannen sterven eraan in Sabrina Carpenter-video’s. Het meerdere malen veranderen van het einde is dus ook een soort easter egg, een grapje dat Sabrina met de fans deelt.

Sabrina vs Taylor: wie wint?

Dus: is Sabrina echt leuker dan Taylor? Kijk, ik ga geen oorlog ontketenen hier. Taylor Swift is geweldig, ze geeft ons de grootste verhalen – en dat zeg ik als Swiftie sinds mijn 16de – maar Sabrina schrijft op dit moment over de kleine momenten die we zelf sneller meemaken.

Ze is een frisse en vooral grappige wind. In mijn boek is voor beide plaats: Taylor blijft de soundtrack voor je dagboek, maar Sabrina is er voor de dronken appjes die je de volgende ochtend beter had kunnen verwijderen. Allebei heerlijk.