We zitten in een performative male epidemie
In een watte? Eh, even terugspoelen. Ik heb iemand om aan je voor te stellen: de performative male. Die zit in zijn natuurlijke habitat, aka een café, terras of hippe broodjeszaak, met een welbekend groen drankje in zijn hand. Terwijl hij van die matcha slurpt, zit hij diep verzonken in een klassieker als Wuthering Heights of The Picture of Dorian Gray. Aan de stoel tegenover hem hangt een canvas tote bag, gevuld met verse bloemen of een nieuwe lading aan vintage kleding. Waar hij ook in gekleed is trouwens: een baggy broek, pantalon of jeans, met een los t-shirt. Liefst met een vrouwelijke artiest erop. Klinkt dat bekend? Dan heb je er één in het wild ontmoet. Zie je jezelf al rechts swipen? Dan moet ik je toch waarschuwen, want dit is niet zomaar een vent, maar wel een hippe act.
Waar komt die matcha drinkende, krullend harende performative male vandaan?
Die kerel die de koffiebars overspoelt is niet ineens op magische wijze verschenen. Wij hebben ‘m zelf gekweekt. Hij begon als een zachte ‘written by a woman’-man. Een man die het complete tegenovergestelde was van de mannen die grotendeels in het straatbeeld te vinden waren: gevoelig, houdt van vrouwen ‘zoals ze zijn’ (hallo Mark Darcy), en gedraagt zich respectvol. Een jongen die je netjes voor je huis afzet, een kus op je wang geeft en precies zegt wat jij wil. Dat ideaalbeeld was al jaren een droom, vooral in romans kwam hij voor – maar daar was-ie ineens. Deze ‘soft boys’ hebben nu een nieuwe vorm aangenomen: die van de emotioneel intelligente en stijlvolle man.
Je kunt ze herkennen aan het feit dat ze ‘anders’ zijn. Ze luisteren naar underground artiesten, dragen een vintage fotocamera met rolletjes bij zich en zien eruit alsof ze uit een modemagazine zijn gestapt. Dat is heel verleidelijk, zo’n man. Want eerlijk: wie wil dat nou niet? Een man die weet waar hij over praat, iemand die boeken leest, die gevoelig is en snapt hoe jouw love language werkt – een gozer die jou eindelijk begrijpt. Ik zwijmel al bijna weg op mijn stoel, want ook voor mij lijkt dit hét perfecte plaatje. Maar achter al deze groene vlaggen schuilt een duister geheim: ze zijn nep.
Hoezo is de performative male nep?
Natuurlijk is niet elke man die stijl heeft en over gevoelens kan praten nep. Er zitten echt nog wel diamanten tussen, maar in dit digitale tijdperk hebben mannen zich nieuwe gewoontes aangeleerd. Gewoontes om vrouwen te overwinnen: precies weten wat ze op welk moment moeten zeggen, welk boek ze tevoorschijn moeten toveren of welk leren jasje ze moeten dragen om de aandacht te krijgen. Ze willen alles eraan doen om leuk gevonden te worden, dus gaan ze maar volgen wat wij het allerliefste willen, maar in de meeste gevallen is dit dus niet authentiek. Ze zijn zichzelf aan het veranderen.
Eigenlijk houden ze helemaal niet van matcha, of die oude apple-oortjes met draad? Die hebben ze net uit de rommelbak gevist in de hoop dat iemand op straat vraagt waar ze naar luisteren. Ze doen dit om meer aandacht en sociale validatie te krijgen. Dus ja, de ‘golden retriever boyfriend’ heeft een nieuwe persoonlijkheid: de superzelfverzekerde, alleskennende geëvolueerde man.
Waarom zitten we in een ‘epidemie’ van performative males?
Kijk, voor de single ladies onder ons: die mannen zijn overal. Op elke datingapp zie je wel een man met krullende haren die rant over welke artiesten hij geweldig vindt – en als je geluk hebt, scoor je de bonus met hondenfoto’s. Waar Tinder misschien nog wat ‘traditioneler’ is, zie je deze mannen op Bumble en Hinge meer voorbijkomen.
En zitten die alleen maar online? Nee, dat niet. Test het uit en loop eens rond. Vooral in de grotere steden zie je ze op elke plek: bij de Waterstones of in onafhankelijke boekenwinkels, in kringloopwinkels, bij de IJhallen, in je lievelingscafè. Er zijn veel vissen in de zee, en daar zitten deze sprinkels dus ook tussen.
Dat we in een heuze ‘epidemie’ zitten, is wel duidelijk, want we zitten al in zo’n ver stadium dat we het belachelijk gaan maken. Zoals in het nummer ‘Mr. Eclectic’ van Laufey, waar ze letterlijk de spot drijft met dit soort. De term is tegenwoordig bekend en de mannen? Die spot je van dertig meter afstand.
De wedstrijd der wedstrijden: de beste performative male
Ja, we hebben Timothée Chalamet-lookalike en Pedro Pascal-lookalike wedstrijden gehad, maar in Amsterdam ontplofte ineens de performative male-bom. Van alle hoeken van het land kwamen ze: mannen in hun baggy jeans. Strijdend om dé titel: beste performative male 2025.
@kay.l.i Everyone got the assignment @20 september 2025 #performativemale #amsterdam #labubu #matcha #feminism
Alle mannen hadden hun beste graphic tees, matcha lattes, funky zonnebrillen en cardigans van stal gehaald. De canvas tassen waren gevuld met lp’s en de boekenwinkels kwamen om in de omzet.
@graygolds lowkey every single straight man of amsterdam could’ve participated in this lol
@die_booi Performative male contest amsterdam was lit.
Dus mensen, je weet waar je voor moet oppassen. Spamt hij zijn Letterboxd-account vol? Is-ie ‘heel progressief’ zonder dat je wat van zijn eigen mening hoort, maar puur heel veel lult? Koopt hij Clairo lp’s, maar luistert hij stiekem naar Kanye West? Verzuipt zijn kamer in allerlei tote bags? Dan moet je heel – hard – wegrennen.
