Waarom de Animals-film met Ben Affleck super tegenvalt

Als een film met Ben Affleck Animals heet, dan verwacht je een thriller waar je je tanden in zet. Eentje waarbij je je telefoon vergeet en halverwege even controleert of je de achterdeur wel op slot hebt gedaan. Maar bij deze Netflix-film lijkt de spanning zo snel als een ontsnappingspoging te zijn verdwenen. Wat eigenlijk best gek is als je sterren als Ben Affleck en Kerry Washington voor de camera zet. Hoe kan een film met zulke grote namen zo weinig indruk maken? Dat weten wij. Geloof ons maar: Animals kun je zeker skippen.

Waar gaat Animals over

In deze film speelt Ben Affleck geen geheim agent, maar de rijke advocaat Mark Kimball die burgemeester van Los Angeles wil worden. Met zijn grandioze huis, een bloedmooie vrouw Abigail (Kerry Washington) en een zoon lijkt zijn leven voor de tabloids een sprookje. Maar niets is minder waar. Mark sluist stiekem geld weg uit hun gezamenlijke vermogen voor zijn campagne. En Abigail? Zij heeft een affaire.

Al hun persoonlijke problemen verdwijnen echter naar de achtergrond wanneer hun zoon ontvoerd blijkt te zijn. De ontvoerders willen zeven miljoen dollar, wat het koppel niet heeft. Logisch ook: zeven miljoen ophoesten is niet even zo gedaan. Om te helpen komen campagnemanager Sam (Steven Yeun) en Dayle (Gillian Anderson) in de picture. De eigenlijk wat shady Dayle lijkt tegen een grote vergoeding het probleem op te kunnen lossen. Terwijl ze het geld bij elkaar proberen te sprokkelen, komen alle geheimen van het huwelijk van Mark en Abigail aan het licht. En hoewel een ontvoering, geldproblemen en een relatiecrisis genoeg materiaal zouden moeten zijn voor een zenuwslopende avond, weet Animals toch net niet je aandacht te pakken.

Iedereen is in paniek, maar waar blijft de spanning?

Een ontvoeringsthriller heeft op papier weinig nodig om je aandacht vast te houden. Er is iemand in gevaar, de tijd dringt en iedere verkeerde beslissing kan rampzalig aflopen. Toch is precies dat gevoel van dreiging volgens de recensies ver te zoeken. De karakters schreeuwen tegen elkaar terwijl angstaanjagende muziek jou een angstgevoel zou moeten aanpraten, maar dit gebeurt niet echt. De spanning komt niet over als echte paniek. Het is een beetje alsof iemand roept dat je nu moet schrikken, zonder dat er echt daadwerkelijk iets gebeurt waardoor je van je stoel valt.

Waar normaal gesproken een hoog tempo ervoor zorgt dat jij op het puntje van de bank gaat zitten, zorgt het hier voor gemixte signalen. Wanneer mensen vol botox blijven zeggen dat “het voor nu en altijd voorbij moet zijn”, maar er geen traan over hun wang rolt, zijn de spanning en emotie ver te zoeken.

Al die huwelijksdrama laat je toch niet meeleven

Terwijl ze niet zeker weten of hun zoon wel levend uit dit fiasco komt, probeert de film stil te staan bij de huwelijksproblemen van Mark en Abigail. Dit is best begrijpelijk, want een crisis zou interessanter moeten worden als je weet wat er speelt tussen de twee hoofdpersonen. Dit werkt echter alleen als je de karakters goed kent. Als kijker krijg je nauwelijks de tijd om de personages te leren kennen en je met ze verbonden te voelen voordat alle heisa begint. We zien de ruzies en verwijten, zonder echt te begrijpen wat hiertoe heeft geleid. Hoe waren ze vroeger samen? Waarom werden ze verliefd op elkaar? Hoelang hebben ze al problemen? Doordat je de antwoorden op al deze vragen niet weet, is het net alsof je naar een huwelijkstherapiesessie kijkt van een willekeurig getrouwd stel.

Doordat je je niet verbonden voelt met de karakters, lijkt deze verhaallijn eigenlijk alleen maar af te leiden van hetgeen dat boeit: overleeft hun zoon het of niet? En wie is die dubbelzinnige Dayle eigenlijk? Er gebeurt te veel. En daar kan zelfs een sterrencast met acteurs als Kerry Washington, Steven Yeun, Gillian Anderson en Ben Affleck niks aan veranderen.

De film wil veel zeggen, maar zegt eigenlijk niks

Kijk. Het idee achter Animals is helemaal niet zo slecht. Het gaat over diepzinnige karakters die uit eigenbelang allerlei gekke sprongen maken. De film wil onderzoeken wat er met iemands morele overtuiging gebeurt zodra diegene egoïstisch handelt. Wat gebeurt er met je principes wanneer je geld, je gezin of je toekomst op het spel staat? Dat zijn zeker wel interessante filosofische vragen die een thriller ongemakkelijk (op een goede manier) kunnen maken. Maar bij Animals zie je die overtuigende stem toch niet terug. Je ziet egoïstische mensen die bang om zich heen grijpen, maar een echte strijd met hun moreel kompas zie je niet.

Dus nee, mensen: dat een film in de top tien staat, betekent niet dat-ie ook echt goed is. Zie dit eerder als ramptoerisme. Ik zeg niet dat je Animals als de pest moet vermijden, maar er echt tijd voor uittrekken? Dat is niet nodig. Trust me.