Een cover die niemand zag aankomen
Het leek in eerste instantie een onmogelijke gedachte. In een taxi, onderweg naar de Rue des Capucines in Parijs om de vatwalk-pieces van Balenciaga te bekijken, zat de kersverse hoofdredacteur van Vogue, Chloe Malle, naast Anna Wintour. Ze wist dat The Devil Wears Prada 2 in de maak was. Het idee borrelde op, misschien te groot, misschien te brutaal, maar ze besloot het toch te zeggen.
Hoe zou Anna Wintour het vinden om samen met Meryl Streep, de actrice die haar kenmerkende en licht karikaturale, evenbeeld vertolkte in de film, op de cover van Vogue te staan?
Een stilte volgde. Alleen een klein glimlachje verscheen rond Anna’s mond. Geen antwoord, geen afwijzing, geen bevestiging. En Chloe durfde niet verder te vragen.
Pas dagen later kwam Anna Wintour erop terug. Het was, zo zei ze, “een heel leuk idee”, maar niet helemaal haar stijl.
Wat er zich in de tussentijd heeft afgespeeld, blijft gissen. Misschien was het het telefoongesprek dat Anna voerde met Meryl Streep, waarin ze informeerde naar de toon van The Devil Wears Prada 2 en hoe haar personage zou worden neergezet. Misschien speelde de tijd een rol, het feit dat Anna inmiddels soort van met pensioen is, grootmoeder is van vier kleinkinderen en vier stiefkleinkinderen, en dat het leven, onvermijdelijk, verzacht.
Wat de reden ook is: deze maand gebeurt het.
Twintig jaar na de release van de eerste film, verschijnt The Devil Wears Prada 2. En tegelijkertijd staan Anna Wintour en Meryl Streep samen op de cover van Vogue.
Het woord “iconisch” staat bij mij op de verboden-woorden-lijst 9want te platgetreden en uitgehold) maar historisch zal deze cover zeker worden.
Niet alleen omdat Anna Wintour verschijnt op de cover van het blad waar zij decennialang het gezicht en de richting van bepaalde. Maar vooral omdat ze dat doet naast Meryl Streep, de vrouw die ooit, met een ijskoude blik en perfect getimede stiltes, een personage neerzette dat onmiskenbaar door haar was geïnspireerd.
Daar komt bij dat de cover werd geschoten door Annie Leibovitz, 76 jaar, een fotografe die onlosmakelijk verbonden is met het visuele DNA van Vogue. De styling was in handen van Grace Coddington, jarenlang de creatieve rechterhand van Anna Wintour en nog altijd een van de meest invloedrijke figuren in de modewereld.
Een samenkomst van vrouwen, carrières en tijdperken, kortom, en misschien juist daarom zo bijzonder: omdat het niet alleen een cover is, maar een moment.
Dit bericht op Instagram bekijken
Meer dan mode: een gesprek dat verder gaat
Na de shoot namen de vrouwen uitgebreid de tijd om met elkaar in gesprek te gaan. Over de film, over het leven, over vrouw zijn, over carrière maken, en natuurlijk over mode. Zo houden Anna en Meryl allebei bijzonder veel van jassen. Voor de diepdenkende Meryl omdat de jas een kledingstul is wat alles bedekt en voor Anna, praktisch, omdat ze zo makkelijk te passen zijn. Maar wat opvalt, is dat het gesprek al snel verder gaat dan alleen kleding. Het wordt een reflectie op macht, positionering en de rol van vrouwen in het publieke domein.
Opmerkelijk genoeg lijkt Meryl Streep in dat gesprek soms een bijna nog scherpere, inhoudelijkere visie op mode te hebben dan Anna Wintour.
Anna benadrukt hoe zij bewondering heeft voor vrouwen als Michelle Obama, die volgens haar verschillende ontwerpers draagt en toch altijd zichzelf blijft. Een interessante observatie, al kun je je afvragen in hoeverre dat altijd het geval is. Soms lijkt ook zij, net als zovelen in de publieke spotlight, een beetje de speelbal van de stylist die niet echt een lijn lijkt te bewandelen.
Ook spreekt Anna zich uit over Melania Trump, die er volgens haar over het algemeen goed uitziet. Waarop Meryl Streep direct nuance aanbrengt. Ze stelt dat je je kunt kleden zoals je wilt, maar dat je nooit loskomt van de culturele en historische context waarin je opereert. Ze verwijst daarbij impliciet naar dat ene moment waarop Melania Trump een jas droeg met de tekst “I really don’t care, do you?” tijdens een bezoek aan kwetsbare kinderen. Voor Meryl is dat onlosmakelijk verbonden met hoe kleding gelezen en geïnterpreteerd wordt.
Het is een scherp onderscheid: mode als esthetiek versus mode als betekenisdrager.
Kwetsbaarheid als uniform
Nog interessanter wordt het wanneer Meryl Streep het gesprek breder trekt naar hoe vrouwen zich kleden in relatie tot macht.
Ze observeert dat mannen zich in professionele context vrijwel altijd uniformeren: pakken, dassen, bedekte armen. Vrouwen daarentegen tonen vaak meer huid, blote armen, hakken, alsof er impliciet een boodschap wordt afgegeven: we zijn hier, we doen mee, maar we zijn niet bedreigend.
Alsof kwetsbaarheid onderdeel is geworden van het uniform.
Het is een prikkelende gedachte. Dat de manier waarop vrouwen zich presenteren, nog altijd, bewust of onbewust, een geruststellend signaal afgeeft aan een wereld die historisch door mannen is gedomineerd.
Ruimte nemen zonder dreiging
Diezelfde dynamiek ziet Meryl ook terug in haar carrière als actrice. Ze merkt op dat ze juist in uitgesproken, grotere rollen kon floreren, omdat vrouwen in film zelden als bedreiging voor mannen worden gezien. Ze zouden immers niet snel een mannelijke rol “afpakken”.
Die ruimte, paradoxaal genoeg ontstaan uit onderschatting, gaf haar de vrijheid om uit te pakken, om aanwezig te zijn, om grenzen op te zoeken.
Chronisch werkloos, zelfs aan de top
Een ander inzicht dat blijft hangen, is haar opmerking over het vak zelf. Dat acteren, zelfs op het hoogste niveau, in essentie een vorm van chronische werkloosheid is.
Je bent afhankelijk. Van een regisseur. Van een keuze die op jou valt. Je bent niet degene die het proces volledig in handen heeft, zoals een schrijver of componist dat wel heeft.
Het opbouwen van een oeuvre zoals dat van haar, indrukwekkend, gelaagd, langdurig, is dus niet alleen een kwestie van talent, maar vooral van geduld en doorzettingsvermogen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Zelfrelativering aan de top
Misschien wel het meest verrassende moment in het gesprek komt wanneer beide vrouwen wordt gevraagd of ze van baan zouden kunnen wisselen.
Het antwoord van Anna Wintour is even droog als ontwapenend: onmogelijk. Ze kan niets, zegt ze. Niet dansen, niet zingen, geen kleding maken, niet koken, niet naaien.
Voor een vrouw die jarenlang werd gezien als de machtigste figuur in de mode-industrie, is dat een opvallende uitspraak. Maar juist daarin schuilt ook iets geruststellends. Niemand kan alles. En zelfs iemand als Anna Wintour kent haar beperkingen.
Al is één ding duidelijk: een scherp oog, visie en leiderschap behoren wél tot haar arsenaal.
En, misschien nog wel belangrijker, een subtiel gevoel voor humor.
Een moment om naar uit te kijken
De timing van deze cover is geen toeval. Met de release van The Devil Wears Prada 2, twintig jaar na het eerste deel, voelt het als een cirkel die rond is.
De film gaat op 29 april in première, en nu knijp ik even zo hard in mijn vbuisten dat mijn knokkels er wit van worden want ik mag er bij zijn.
En nog leuker: er mogen kaarten worden weggegeven. Dus houd ons in de gaten en blijf ons volgen op instagram @amayzine om te zien hoe je die kaarten in je bezit krijgt.
Wie weet zit je straks zelf in de zaal.
Bron/Credit: Annie Leibovitz. Vogue, May 2026.
