Waarom we de prequel van Legally Blonde niet per se hoeven te kijken
Toen de aankondiging kwam dat Reese Witherspoon met een nieuwe Legally Blonde-serie kwam, stond ik te springen. Als er een film is waar ik van houd, dan is het die. Van Elle’s geweldige persoonlijkheid en flair, de outfits en de sets tot de Harvard-sfeer en Jennifer Coolidge: I love it. En dus trok ik gelijk mijn roze badjas aan en haalde ik mijn fluffy sloffen van zolder toen Elle ein-de-lijk in première ging. Lexi Minetree is fantastisch als Elle, maar verder? Tja… Ik vind het maar een moeilijk verhaal. Wil je een spoiler alert? Nou: je kunt beter de originele film nog een keer kijken, daar heb je meer plezier aan. Waarom je deze serie kunt skippen, leggen wij je uit.
Allereerst: waar gaat Elle precies over?
De nieuwe Prime Video-serie speelt zich af in 1995, jaren voordat Elle Woods haar iconische Harvard-video opneemt. In plaats van het zonnige Bel Air verhuist de zestienjarige Elle met haar ouders naar Seattle, waar ze ineens terechtkomt op een school waar niemand op haar zit te wachten. Ze moet nieuwe vrienden maken en leert omgaan met pestkoppen, verliefdheid en het gevoel nergens echt bij te horen. Deze serie is volgens de makers hét voorbeeld van hoe Elle uiteindelijk uitgroeit tot de zelfverzekerde vrouw die we later in Legally Blonde zien.
En eerlijk gezegd? Klinkt dat goed. Persoonlijk zou ik wel het recept van Elle’s sterke zelfverzekerdheid kunnen gebruiken. Ik wist wat mij dus te doen stond: jaren nadat ik het afzwoor, weer huiswerk maken. Wat heeft haar nou zo gevormd dat ze zichzelf gewoon even aanmeldt voor Harvard en ook nog echt wordt toegelaten? Dat laat Lexi als de jongere advocaat allemaal perfect zien. Ze is charmant, heeft alle gewoontes en uitdrukkingen van Elle onder de knie, de styling is uiteraard roze en de soundtrack is leuk. Lexi ís Elle. De serie kijkt makkelijk weg, maar toch mist er iets.
Onlogisch verpakt in een roze jasje
Oké, kijk: het probleem is niet dat Elle een slechte serie is. Eigenlijk is dat helemaal niet zo. De serie zit goed in elkaar, het acteerwerk is goed, de outfits zien er beter uit dan de gelekte foto’s deden vermoeden en de verhaallijn is goed. Maar, grote maar: het is geen logische prequel van Legally Blonde. Sterker nog: het haalt eigenlijk de complete karakterontwikkeling van Elle Woods onderuit.
In Legally Blonde is Elle’s verhaal gebaseerd op één grote gebeurtenis: Warner dumpt haar. Voor het eerst in haar leven krijgt de blondine te horen dat ze niet goed genoeg is. Dit is het zetje dat ze nodig had om te laten zien dat zij absoluut wel slim, knap en goed genoeg is. Ze gooit haar leven om: ze begint te leren voor haar toetsen om toegelaten te kunnen worden tot Harvard. Aangezien Warner daar gaat studeren, wil ze hem achterna. Daar kan ze laten zien dat zij wél de juiste persoon voor hem is. Eenmaal op de universiteit aangekomen, komt ze terecht in een wereld waar niemand haar serieus neemt. Iedereen denkt dat ze een domme bimbo is die alleen maar haar nagels laat lakken en met haar hond in de zon ligt. Dat doet ze ook, maar Elle is veel meer dan dat. En dat zal ze ook laten zien. Door niet te veranderen, maar puur het beste uit zichzelf te halen, bewijst ze dat. Dat ís de film. Maar in Elle gebeurt er iets geks.
Het is de bedoeling dat Elle in de film nog een naïef meisje is dat puur naar Harvard gaat om Warner achterna te hobbelen. Ze wil de wereld niet verbeteren. Gedurende het proces leert ze een nieuwe kant van zichzelf kennen en weet ze zich zelfverzekerd een weg te banen door alle vooroordelen. In deze nieuwe serie, die zich jaren eerder afspeelt, gebeurt dat eigenlijk al. Ze verhuist naar Seattle, waar ze het buitenbeentje is. Ze moet zich aanpassen en leren omgaan met mensen die haar onderschatten. Eigenlijk leert ze hier de lessen die ze pas later op Harvard zou moeten leren. Ze maakt twee keer dezelfde ontwikkeling door. Dat is toch gek?
Zo had de serie wél moeten zijn
Als je de iconische films even wegdenkt, dan is Elle best een leuke en goede serie. Maar goed. Je wilt niet zomaar ‘een leuke serie’. Je wilt een verhaal dat de sfeer en essentie van Elle Woods terugbrengt. Er is niets mis met een coming-of-age-serie, maar niet op deze manier. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Hoewel de serie goed wordt ontvangen, zijn er veel fans kritisch. Zij delen dezelfde mening die ik hierboven al beschreef: de karakterontwikkeling die Elle doormaakt in de eerste film klopt totaal niet meer na deze serie.
Maar hoe had de serie dan wél moeten zijn? Dat, lieve lezer, is een goede vraag. Nu ben ik geen producer, maar als ik iets begrijp, dan is het Elle Woods en haar fanbase. We hadden een veel interessantere serie kunnen maken zonder aan het oorsprongsverhaal te komen. Verhuis niet naar Seattle, blijf gewoon in Los Angeles. Ze hadden moeten laten zien hoe ze opgroeit als ‘het populaire meisje’ dat werkelijk iedereen aardig vindt. Hoe ze haar liefde voor mode ontdekt en hoe ze eigenlijk zo zelfverzekerd is geworden. Natuurlijk kan ze wat obstakels meemaken. Laat haar van een onzeker tienermeisje uitgroeien tot een zelfverzekerde jonge vrouw die onderweg is om een geweldige styliste te worden, of iets dergelijks. Een terugblik op haar jeugd is goed, maar op deze manier? Werkt het niet.
Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt. Het was cute en precies de sfeer die ik zocht. Maar zodra de aftiteling begon, had ik maar zin in één ding: niet seizoen twee, maar meteen Legally Blonde opzetten. En eigenlijk zegt dat al genoeg.
