Hoe komt Steve Madden er keer op keer mee weg?

Begin dit jaar opende er een Steve Madden-winkel in Eindhoven, en as one does, liep ik even naar binnen. In minder dan vijf minuten spotte ik de Isabel Marant Bekett sneakerwedge, de Miu Miu Tyre Ballerina en de Christian Louboutin Cassia Lace-Up. Tenminste, bijna dan. De prijskaartjes van rond de honderd euro verraadden dat het niet om de originelen ging, maar om versies die op de designerschoenen leken.

De oplettende koper ziet de kleine verschillen, maar wie een snelle wandelpas heeft, zal niet direct door een voorbijganger worden gecorrigeerd. Steve Madden heeft daar een talent voor. Het merk maakt dupes, verkoopt ze voor een fractie van de prijs en noemt de vrouwen die erop lopen liefkozend ‘my girls’. Een formule waar je als consument moeilijk een hekel aan kunt hebben.

Maar hoe komt het bedrijf hier al 36 jaar mee weg? Hoe kan Steve Madden keer op keer schoenen en accessoires uitbrengen die zó sterk aan designerstukken doen denken zonder door advocaten te worden platgewalst?

Het verschil tussen een dupe en een rechtszaak

Voordat we Steve Madden uitroepen tot het grootste juridische genie van de modewereld: hij komt er niet ongeschonden vanaf. Volgens meneer Madden zelf wordt het bedrijf dag en nacht aangeklaagd door luxehuizen en sportmerken. Dat het merk nog steeds overeind staat, heeft alles te maken met het verschil tussen een namaakproduct en een dupe.

Een neppe designerhandtas met het logo van het originele merk erop is illegaal. Een tas die er verdacht veel op lijkt, maar geen logo draagt en nét een paar details verandert, speelt volgens de Amerikaanse wet een heel ander spel. En Steve Madden kent die spelregels als geen ander. In tegenstelling tot bijvoorbeeld muziek of film, is mode in de Verenigde Staten relatief beperkt beschermd door het auteursrecht. Merken kunnen specifieke elementen vastleggen, maar niet zomaar een hele stijl of silhouet voor zichzelf claimen. Hij maakt een bandje iets breder, kiest een andere zoolkleur of verandert net genoeg om afstand te creëren tussen zijn ontwerp en het origineel. Sterker nog, hij doet er niet eens geheimzinnig over dat hij inspiratie haalt bij grote namen. Ooit zei hij dat wanneer hij tijdens een wandeling drie keer dezelfde schoen ziet, hij weet dat het tijd is om zijn eigen versie uit te brengen. Met de nodige twist, uiteraard.

Die Christian Louboutin-ballerina’s die ik in Eindhoven zag, waren daar een perfect voorbeeld van. Bijna een exacte match met het origineel, op één detail na: de felrode zool ontbrak. En juist die zool is beschermd, omdat die de schoen in één oogopslag herkenbaar maakt als een Louboutin.

‘Adidas bezit niet alle strepen’

Datzelfde principe speelde ook een rol in een juridisch conflict tussen Steve Madden en Adidas. Want als je aan Adidas denkt, denk je aan drie strepen. Op trainingspakken, sneakers en ongeveer alles wat het merk uitbrengt. Toen Steve Madden een schoen met een strepenontwerp op de markt bracht, vond Adidas dat het ontwerp te veel op zijn eigen handtekening leek. Madden zag dat anders. Volgens zijn advocaten gedroeg Adidas zich alsof het een monopolie had op iedere denkbare streep, balk of band die ooit op een schoen zou kunnen verschijnen. Hun argument was simpel: consumenten zijn niet dom. Niemand zou een Steve Madden-sneaker aanzien voor een Adidas-schoen alleen omdat er een paar strepen op zitten.

Toch de gevangenis in

Gek genoeg had de grootste juridische klap uit Steve Maddens carrière niets met hakken, strepen of copyright te maken. In het begin van de jaren 2000 belandde hij 41 maanden in de gevangenis vanwege effectenfraude en witwassen.

De volgende keer dat je een Steve Madden-schoen ziet en direct kunt aanwijzen welke designer er model voor heeft gestaan, weet je dat iemand op kantoor zijn werk succesvol heeft gedaan.

BRON: legalclarity & fashiondive