Leslie Fremar is de ‘echte’ Emily uit The Devil Wears Prada
Ze is niet blij met het boek – en drie keer raden waar ze werkte na Vogue
Hoe heerlijk fris is de wind die Chloe Malle, de vrouw die Anna Wintour heeft vervangen als hoofdredacteur van Vogue US, door de burelen van Vogue laat blazen. Zij is degene die bedacht dat het toch wel heel leuk zou zijn als Anna Wintour en Miranda Priestly samen op de cover van Vogue zouden verschijnen en ook degene die, meesterlijk, bedacht om een special te maken met de naam Dogue, met daarin allerlei beroemde honden en hun baasjes.
Podcast met voormalige assistenten van Anna Wintour
Afijn, Chloe Malle organiseerde ter gelegenheid van The Devil Wears Prada 2 een podcast en nodigde daarvoor allemaal voormalige assistenten van Anna Wintour uit. Lauren Weisberger, de schrijfster van het boek The Devil Wears Prada, bedankte voor deze eer, maar schreef wel een stuk voor deze editie van Vogue over hoe het boek tot stand is gekomen en hoe het haar leven blijft beïnvloeden.
Leslie Fremar: de echte Emily
Afijn, laat het aan Chloe Malle over om dingen voor elkaar te boksen in het leven. Zo lukte het haar ook om, na al die jaren, de echte Emily naar voren te laten stappen. En dat is… rapapa: Leslie Fremar. Zij was het die Lauren, de ‘echte’ Andrea, af en toe verbood om naar de wc te gaan, omdat de desk van de assistentes altijd bemand moest zijn. En zij was het die vertelde dat eten achter je bureau een no-go is. Ook sprak zij de woorden: “A million girls would kill for this job.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Van Vogue naar Prada
Net als de Emily uit deel 2 van The Devil Wears Prada kreeg Leslie na haar baan als assistente van Anna Wintour een baan bij een modehuis. Emily bij Dior, deze Leslie bij – oh, wat is het lot toch soms beter dan je had kunnen dromen – Prada. Daar werd ze de in-house director of celebrity relations en kleedde ze Charlize Theron, Julianne Moore, Nicola Peltz, Léa Seydoux en zelfs Kamala Harris toen zij op de cover van Vogue verscheen. “Ik doe dit werk al meer dan twintig jaar en heb veel internationale covers gestyled, maar tot dat moment nog nooit een van de Amerikaanse Vogue,” zegt ze. “Het voelde alsof de cirkel rond was. Het is waarschijnlijk een van mijn meest trotse momenten ooit.”
Waarom ze niet blij is met het boek
Blij met het boek van Lauren Weisberger was en is ze nog steeds niet. Toen ze de voorpublicatie las, realiseerde ze zich: “Ik sta erin.”
Van een suikerzoete Wiedergutmachung zoals bij Emily en Andrea in deel 2 is geen sprake. “We hebben elkaar niet meer gesproken. En als ik haar zou spreken, zou ik er niets over te zeggen hebben, want er valt niets te zeggen.”
De impact van The Devil Wears Prada
Wat ze wel vertelt, is dat ook voor haar de Vogue-redactie een intimiderende werkplek was met strenge regels. Maar met dat verschil dat zij er misschien iets beter paste dan Lauren. Wat ik interessant vind, is dat Lauren in het artikel dat ze voor deze Vogue schreef, op haar beurt ook toegeeft dat ze bij het schrijven van haar roman geen idee had dat het zoveel impact zou hebben gedurende zo’n lange periode. Ze schreef het boek niet met een voorbedacht idee. Het was een essay voor een workshop dat uitmondde in deze bestseller. “Als ik het boek nu zou hebben geschreven, zou ik meer empathie hebben gehad voor de andere assistenten en de leidinggevenden. Ik zou niet per se milder zijn geweest, maar het was wel een gelaagder boek geworden.”
Waarom we toch zo van dit verhaal houden
Ik, en jij vast met mij, ben hoe dan ook blij dat het boek er in deze vorm is gekomen. Het heeft twee heerlijke films opgeleverd met heel veel zelfspot, iets waar modemensen, net als van schoenen en tassen, nooit genoeg van kunnen hebben, als je het mij vraagt.
Bron: Vogue US
