Science says: mensen die zich irriteren aan eetgeluiden hebben een hoger IQ
Je zit aan de dinertafel met je familie. Ze praten over hun weekend, maar jij hoort maar één oorverdovend ding: het gesmak, het gekauw en het geslurp. Het verhaal van je moeder verdwijnt volledig naar de achtergrond. En alsof dat nog niet genoeg is, praat je schoonbroer gewoon door terwijl hij kauwt. Wanneer je vraagt of het allemaal wat zachter kan, krijg je een: “Doe niet zo dramatisch.” Maar wat als jij niet het probleem bent? Wat als die irritatie een officiële naam heeft en juist betekent dat jouw brein nét wat scherper werkt dan die van de rest aan tafel?
Misofo… watte?
Tuurlijk, niemand wordt blij van iemand die z’n maaltijd naar binnen zit te smakken. Maar stel je voor dat het niet gewoon irritant is, maar dat elk hapje, elk geluidje je lijf direct in de stresstand gooit. Dat is misofonie: letterlijk ‘haat voor geluid’, en sinds 2020 officieel erkend als aandoening. Voor mensen met misofonie is het geen kwestie van het “even negeren”; een simpel geluid kan al genoeg zijn om een directe vecht-of-vluchtreactie te triggeren. Het ene moment zit je nog rustig aan het voorgerecht, het volgende voel je irritatie omslaan in pure woede of walging. En dat omdat iemand op zijn boterham kauwt, of net een tikje luid ademt. Als gevolg gaan mensen (sociale) situaties vermijden: een avondje dineren of naar de bioscoop? Liever niet. Want het blijft niet bij eetgeluiden alleen, ook een tikkende klok, een klikkende pen, iemand die z’n keel schraapt of zelfs hoe iemand een letter uitspreekt kunnen ineens alles overnemen. Je staat continu ‘aan’, met stress, vermoeidheid en concentratieproblemen als bijwerking. Een van de moeilijkste dingen voor mensen met deze aandoening is dan ook dat het voor de buitenwereld allemaal heel overdreven lijkt: “Doe niet zo dramatisch.” Terwijl het voor jou allesbehalve klein voelt.
Maar een hoger IQ dus?
Maar jouw brein doet dit niet zomaar: uit hersenscans blijkt dat de gebieden die verantwoordelijk zijn voor aandacht en emotie bij misofonie meteen op scherp gaan zodra je zo’n naar geluid tegenkomt. Volle focus en vol alert. En laat dat nou precies iets zijn wat je vaker ziet bij mensen die dieper nadenken. Waar de rest van het gezelschap het gesmak amper door heeft, blijft jouw brein hangen. Sommige onderzoekers leggen daar dan ook een link: diezelfde mentale scherpte die helpt bij complexe gedachten en verbanden zien, zorgt er óók voor dat je minder goed ruis kunt filteren. Versimpeld: jouw hoofd staat gewoon altijd nét wat harder aan dan die van anderen. Ieder voordeel heeft z’n nadeel?
Dus nee, je doet niet ‘’zo dramatisch’’. Je hebt gewoon een brein dat details oppikt en continu “aan” staat. Dus de volgende keer dat iemand aan tafel je dramatisch noemt? Of je legt ze dit artikel voor, of je glimlacht lief. Jij hoort aan het einde van de dag dingen die zij volkomen missen.
BRON: Vereniging Misofonie NL & Mind Perspective
