JET IN GRANOLA PARADISE

Nadat ik mijn vrienden had ge-sms't dat ik ongeveer een week van de radar zou zijn, ontving ik een sms van mijn moeder: telefoon uit? Je hebt dan echt niet veel yoga nodig. En toen realiseerde ik me: wat de F doe ik als 24-jarige op een Thais eiland bij een yoga retraite helemaal alleen? Ik heb geen burn-out en ik hoef ook niet naar een afkickkliniek. Ik keek om me heen en zag veel veertigplussers. Een beetje granola. Sommige vrouwen hadden vlechten zoals Heidi, wat ik leuk vind, omdat het me deed denken aan New York Fashion Week. NY had Heidis overal.

Maar waarom moest ik mijn telefoon hier uitzetten in plaats van bijvoorbeeld tijdens een week in Barcelona? Samen met een vriend, gaan dansen, alcohol drinken en flirten. Ik denk dat ik waarschijnlijk ook het ‘uitje’-effect zou hebben gehad. Oké, misschien zou ik niet in staat zijn geweest om bij te slapen, maar ik zou een goddelijke vakantie hebben gehad.

Ik keek om me heen en zag veel veertigplussers. Een beetje GRANOLA.

Mijn eerste yogasessie begon. Ik rolde mijn yogamat uit op het strand met twintig andere mensen (die waarschijnlijk ook net hun telefoons hadden uitgezet). Ik begon in een lotushouding en vouwde mijn handen.

‘Diepe inademing, en dan uitademen’ vertelde de 28-jarige instructrice ons, haar haar kort en haar harem broek paars. ‘Mmmmmmmm’, hummde iedereen ineens. Ik moest mijn lachen inhouden. Dit was nooit onderdeel geweest van mijn yogales in Amsterdam. Ik was zo blij dat ik hier zonder vriendinnen was. Ik zou dit niet serieus hebben kunnen nemen. Ik hummde zachtjes mee. Acht keer achter elkaar. Ik keek naar het meisje naast me met geknepen ogen (ze komt uit Manchester en is de enige van mijn leeftijd) om haar blik te vangen. Ze keek niet terug.

De instructrice ging verder: ‘Vergeef alsjeblieft. Vergeef de verkeerde dingen die je hebt gedaan en vergeef de mensen die iets verkeerds hebben gedaan.’

Ik kreeg meteen tranen in mijn ogen. Ik ben best emotioneel. Ik huil al als ik een aflevering van Extreme Home Make Over kijk.

Ik herstelde me snel en ging verder met de oefeningen. Na de les zat Manchester naast me. ‘Dank god voor de zon vandaag, de laatste dagen was het weer slecht. En kom op, ik wil helemaal gebruind zijn tijdens mijn kerstdiner. En trouwens, voor de leuke jongens ben je op het verkeerde adres.’

Oké, ik ben to-taal op het juiste adres, dacht ik. Niet per se omdat er geen leuke mannen zijn, maar omdat er iemand is die dit ook niet te serieus neemt.

‘En hallo, je telefoon uitzetten is gek. Omdat het moet? Of denk je zelf dat het beter is? Voor wat? En waarom?’ Ze ging streng verder.

Ze had gelijk. Ik zette mijn telefoon aan en, pop, verscheen op mijn scherm het bericht: GOT YOU! Je kijkt stiekem. Ze kennen me veel te goed…

Maar waarom moest ik mijn telefoon hier uitzetten in plaats van bijvoorbeeld een week in Barcelona?

Jong kokoswater werd geserveerd. Het lachen van een kleine Thaise serveerster voelde veilig. Achter haar volgde een andere kleine masseuse, gekleed in een wikkeljurk à la Diane von Furstenberg, maar dan gemaakt van linnen en in olijfgroen gekleurd. Ze knielde achter me en haar handen raakten mijn nek. Ze begon zachtjes te masseren. Eerst mijn schouders, dan mijn rug.

‘Ga liggen, mevrouw, alsjeblieft.’ Met kleine knijpjes masseerde ze mijn kuiten. Ze duwde mijn benen in een kikkerhouding en duwde voorzichtig mijn knieën naar beneden. Na mijn benen masseerde ze opnieuw mijn nek, mijn oorlellen en kietelde ze mijn hoofd. Dat was het beste deel. Ik hoorde wat gegiechel toen ze mijn extensions voelde, en voor ik het wist had ik een tulband van gevlochten haar op mijn hoofd.

‘Dank je lichaam dat je ademt, dank je lichaam dat je een hart hebt. Anders zou je hier niet zijn,’ fluisterde ze in mijn oor. Ik kreeg opnieuw tranen in mijn ogen. Ik voelde me echt thuis. Maar slechts voor een week. Dan wil ik terug naar de drukte van het leven.