Vijf december was vroeger de meest opwindende dag van het jaar. Het was veel leuker dan mijn verjaardag, Kerstmis of Oud en Nieuw. Ik vierde het altijd met een van mijn beste vrienden, Sophie, en onze families. Eerst; de cadeaus, daarna; zuurkool als avondeten. Anders konden onze zenuwen het niet aan. Opgewonden wachtten we tot die oude man en zijn helpers onze cadeaus zouden bezorgen. Een keer brak Piet (waarschijnlijk een buurman) een heel raam met zijn geklop. Een ander St. Nicolaasjaar lazen Sophie en ik een brief waarin stond dat de cadeaus op het dak lagen. We klommen de zoldertrap op en hijsten onszelf door een luik. Ik had nog nooit iets zo romantisch gezien als dat uitzicht: een panoramisch uitzicht op het donkere Amsterdam, huizen met hun lichten aan en het dak met cadeaus verspreid over de hele oppervlakte.

Het was gebruikelijk tijdens de St. Nicolaasavonden dat zelfs het kleinste cadeau vergezeld ging van een gedicht. Er was zelfs een gedicht wanneer je alleen maar een chocoladeletter hoefde uit te pakken. Mijn moeder rukte soms een gedicht uit mijn handen terwijl ik het aan het voorlezen was en gaf het aan mijn broer. Ja, als je ongeveer dertig gedichten voor acht verschillende mensen moet schrijven, dan maak je natuurlijk een fout of twee.

Ik denk dat ik ongeveer acht jaar oud was toen ik ontdekte dat de man met de lange baard eigenlijk mijn oom was. Toen ik op de ochtend van 5 december verstoppertje aan het spelen was in een bezemkast, keek ik om me heen en alles wat ik zag waren cadeaus. Je moet begrijpen, ik raakte een beetje hysterisch. Maar nog meer door mijn moeder: “St. Nicolaas heeft al de cadeaus van de buren bezorgd’ bleef ze benadrukken. Ik wilde haar geloven, maar diezelfde cadeaus zag ik die avond voor de open haard. Ze konden me niet langer voor de gek houden. We zouden nog een hele tijd samen St. Nicolaas vieren.

Mijn broer maakte een Louis Vuitton tas als verrassing voor mij, en ik maakte een voetbal van papier-maché voor hem.

Vanavond is het weer de nacht. Ouders zijn waarschijnlijk nog steeds druk in de weer door de stad voor last-minute aankopen. Kinderen zullen de hele dag zo nerveus zijn. Hoeveel deuren zullen er veel te luid worden aangeklopt door een nerveuze buur?

Ik ga afspreken met vrienden (helaas niet met Sophie omdat ze tegenwoordig in het buitenland woont) in een Spaans restaurant (gewoon om in het juiste land te blijven). Tapas eten, hopelijk verzacht het de heimwee, die we allemaal voelen als we denken aan de St. Nicolaasavonden van onze kindertijd.

Mijn drie favoriete tapasrestaurants in Amsterdam:

• Pata-Negra, Utrechtsestraat 124
• La Olivia, Egelantiersstraat 122-124
• Café Duende, Lindengracht 62