Afgelopen week tijdens mijn barservice bij Boulevard spraken we over de schilderijen van Judith Osborn. Ja, ik dacht ook; Judith Osborn? Was zij niet degene met die grappige t-shirts? Ja, die Judith Osborn. Echt Zoe Karssen avant la lettre als je erover nadenkt. Judith heeft gemoedsrust en heeft zich toegelegd op de wereld van de Hogere Kunsten. En ik vond het leuk. Dus Jet en ik maakten onze weg naar de vernissage in het Amstel hotel, een glas van mijn favoriete, en zo'n goddelijke kroket, kunst en geweldige mensen. Want Judith en Bert (van der Veer, haar significante ander) zijn altijd doordrenkt van vrolijkheid. We kwamen onze amayzine vriend Eva Jinek en haar Freek tegen toen we het hotel binnenkwamen. Een snel fotomoment en toen vielen we die goddelijke kroketten aan als alligators. En die Freek. Wat een lieve man. Alleen al omdat hij Eva zijn “liefke” noemt. Dat alleen al deed de truc. En mijn dochter was absoluut starstruck toen ik haar vertelde wie ik had ontmoet. “Freek in het wild, in het echt?!”

Frank Houtappels zag MARVELLOUS uit in zijn strakke pak (“corrigerend ondergoed, dames. Ik zit tot aan mijn kin in Spanx”)

We gingen verder met onze tour. Fotograaf Govert de Roos, couturier Paul Schulten, Judith Zelf, architect Cees Dam, Michiel van Erp (net zijn eerste dramaserie, Ramses, afgerond, waar ik echt naar uitkijk), hoofdredacteur van LINDA specials Iebele van der Meulen, en, een andere favoriet, Frank Houtappels. Frank opende de tentoonstelling en verdronk zijn zenuwen, achteraf, met witte wijn. Hij zag er geweldig uit in zijn strakke pak (“corrigerend ondergoed, dames. Ik zit tot aan mijn kin in Spanx”) en fluisterde ook naar ons dat hij (scenarist) met een geweldige scoop komt. We wachten geduldig Frank. Maar we zijn al behoorlijk blij met het verhaal over het corrigerende ondergoed. Judith's schilderijen hangen in de A-bar en de tuin kamer. Ga, eet een kroket (of twee), en geniet.