DIY-projecten zijn niet voor iedereen

In de 26 jaar dat ik op deze aarde ben, heb ik een behoorlijke hoeveelheid zelfkennis verworven en geleerd en ben ik me vrij goed bewust van wat mijn talenten zijn en wat ze niet zijn. Ik weet dat al die leuke DIY-dingen die je op het internet vindt gewoon niet voor mij zijn. Ze zeggen altijd dat je in slechts 5 eenvoudige stappen een super coole glitteraccessoire kunt maken, maar als ik aan iets begin, lijkt mijn huis in stap 2 wel een hobbywinkel die overal heeft overgegeven. Ik ben gewoon niet gemaakt voor deze dingen. Maar af en toe, gewoon één keer, bedenk ik iets dat ik daadwerkelijk kan doen, gooi ik mezelf in het project en eindig ik met secondelijm op de muren.

Ik ging ongeveer drie jaar geleden naar de ELLE Style Awards, het thema was Roaring Twenties. Ik wilde iets met (nep) bont, pailletten, veren en parels. Het laatste element was bedoeld voor mijn schoenen en ik had dit briljante idee om een soort parelketting op de bovenkant van mijn voet te maken. Ik begon met een lange parelketting die ik in kleine stukjes knipte, plakte ze aan elkaar en vervolgens op de sluiting van mijn schoen. Maar het zag er vreselijk uit, dus door naar fase twee. Ik vond een soort ketting met haken en parels in de hobbywinkel. Ik kocht drie meter, ging los met een meetlint en knipte alles op maat en plakte ze daarna weer aan elkaar – ik kan het niet echt uitleggen, maar geloof me als ik je zeg dat het een vreselijke rompslomp was. De laatste fase was het gebruik van secondelijm en ik had extra sterke spul gekocht omdat “het dan zou blijven plakken.”

Maar alles ging mis. De lijm kwam overal behalve op mijn schoen en ik kon het er niet afkrijgen. Een half uur voordat ik zou vertrekken, was ik mezelf aan het schuren met schuurpapier en een vijl, wanhopig probeer ik mezelf op te knappen. ZO niet cool. Ik moet zeggen dat de voetketting uiteindelijk best cool bleek te zijn en ik ze zelfs meer dan eens heb gedragen (zie rechter foto), maar de stress die het me bezorgde was reden om het nooit meer te herhalen.

Tot twee jaar later, nu een jaar geleden. Herinner je je de SATC aflevering waar Carrie haar laatste date met Big heeft, en diezelfde avond Miranda Brady ter wereld brengt? Ik wilde de Zanottis and die ze in de aflevering draagt. Ik moest ze hebben omdat het Amayzine lanceringsevenement binnenkort zou plaatsvinden en hallo, ik had die schoenen nodig. Maar ik kon ze me niet veroorloven en bovendien waren ze niet meer verkrijgbaar. Tijd voor de hobbytafel. Ik ging naar River Island en kocht een paar simpele rode hakken met een subtiele band rond de enkel, en wat dikke rode lint in de hobbywinkel. Ik wilde dat het in golven werd aangebracht, genaaid of geplakt, maar natuurlijk werkte dat helemaal niet en kostte het me nog eens 100 jaar van mijn leven voordat het vastzat.

De jurk die ik droeg was ook een project. Het is eigenlijk strapless, maar ik doe niet aan strapless, dus er moest iets onder. De jurk zelf is een behoorlijk kostbaar Armani nummer, de gaas top eronder kostte twintig bij de Zara. Ik trok eerst de top aan, daarna de jurk en toen naaide ik mezelf erin. Serieus. Je kunt het ook niet zomaar uittrekken, het moet met militaire precisie gebeuren.

Hoe dan ook, deze projecten waren redelijk succesvol, maar de reis was hel en ik vermoed dat ik voor de komende twee jaar in ieder geval genezen ben. Ze zeggen dat wijsheid met de leeftijd komt.