Mijn hartslag gaat iets sneller als ik over de horeca praat. Ik wil elke nieuwe plek in de stad zien. Maar ik hou ook van gouden ouden. Vorige week was het Amsterdam Fashion Week, en May-Britt en ik waren bijna elke avond op het Westergasterrein — waar de meeste shows werden gehouden. We dineerden vrijdagavond bij Café Restaurant Amsterdam net voor de show van Jan Boelo. Nou, dineerden, we hebben snel een hapje gegeten. Ik bestelde de tomatensoep (ik never bestel tomatensoep) omdat het op mijn detoxbestemmingsmenu stond. May-Britt bestelde de parmaham met linzensalade, wat absoluut verrukkelijk was, dat moet je begrijpen.

Als ik naar restaurant Amsterdam ga, voel ik me thuis. Ik denk dat ik een jaar of tien was en vroeg de bediening of ik ze een handje kon helpen. Ik mocht de vuile borden naar de gootsteen brengen. Vanaf dat moment telde ik de maanden om daar te kunnen werken. En ja, ik dekte de tafels van het restaurant (ongeveer 170) 's ochtends toen ik veertien was. Ik was de runner tijdens de lunch, en zo bracht ik het eten naar de gasten. Ik ging rond drie uur weg omdat ik nog niet in de avonden mocht werken.

Direct na mijn 16^th de verjaardag bediende ik 's nachts voor het eerst. Er waren tijden dat ik het restaurant vaker bezocht dan thuis. Wanneer alle gasten weg waren, speelde ik verstoppertje in het hele gebouw. Klinkt kinderachtig, maar het was extreem spannend. Een keer (rond twee uur 's nachts) ging de telefoon en we schrokken ons rot. Mijn moeder. Of ik zo snel mogelijk naar huis wilde komen. Oeps, dat was echt heel gênant, vooral omdat ik een schuilplaats had gevonden dicht bij een jongen op wie ik een enorme crush had.

Ik verwelkomde ooit Rafael van de Vaart (toen hij samen was met Syl, hoewel zij er niet was), die net zijn tijdschrift ‘Rafael’ had gelanceerd en wilde vieren. Ik ken Rafael niet, maar ik stelde me voor dat hij met Sylvie naar chique restaurants ging, mini hapjes at, en gezien werd en anderen zag. Nou, laat me je dit vertellen. Hij bestelde een tomatensoep en steak frites, en ik zag een ongelooflijk, blije man. Niemand stoorde hem of zijn gezelschap, en hij dronk de huiswijn en vertrok als laatste.

Nu bij amayzine.com, ga ik daar graag als gast, en geloof me, soms zou ik echt graag wat borden afruimen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Heb je plannen om een hapje te gaan eten? Bestel de kreeft, burrata of vitello tonato. En als hoofdgerecht de steak frites. En kijk om je heen als je de sticky toffee bestelt. Ik zou echt graag een hapje willen.