Ik ben nu een week in Italië. Twee dongles (je weet wel, die apparaten die ze in de oertijd voor Internet gebruikten) vier bezoeken aan het huis later en vandaag wordt er een gigantische satelliet geleverd. Hij gaat op het dak en de laptops hebben gelukkig weer WiFi. Hoewel je wel via een kabel moet aansluiten. Natuurlijk heeft mijn Mac geen poort voor zo'n ouderwetse aansluiting. Dus hier ben ik, verbannen naar de dongle voor de rest van de dag, zachtjes zuchtend onder mijn adem.

Mijn aankondiging dat ik beschikbaar ben voor huwelijken en belangrijke feesten (vraag me om niet in Nederland te zijn op jouw grote dag en ik kan garanderen; het zal regenen waar ik ook ben en de zon zal schijnen in Nederland) is weer aan de gang. Wonderlijk harde winden en tropische regenbuien creëren buitenzwembaden op onverwachte plekken, zoals op de weg naar ons huis.

Vandaag leesvoer. Ik ben totaal verdiept in de biografie van Wim Kieft. Toen ik hem meerdere keren zijn neus hoorde ophalen tijdens de voetbalcommentaar, dacht ik eerlijk gezegd dat hij waarschijnlijk de nacht ervoor uit was geweest, hangend boven een spiegel met een paar vrolijke dames. Maar ik had niet verwacht dat hij een half miljoen in zijn eenzame neus had gesnoven in hotelkamers, of urenlang in de struiken had verstopt of zijn exit via de hotelkeuken had gemaakt omdat hij de rekening niet kon betalen. Ik vind het vernederend. En ik heb meer sympathie voor hem met elke pagina. Mag ik je vragen om zijn boek te kopen? Het zal hem helpen zijn schulden af te betalen (nog vier grote te gaan) en ik weet dat jouw liefde daar geen bezwaar tegen heeft. En waarom niet ook een Grazia kopen voor een shot van street style.

En toen maakte ik een wandeling langs de haven van Brindisi, van waaruit je naar Griekenland kunt zeilen. Dit ziet eruit als een leuk klein bootje.

Dit is vakantie. Voeten op het dashboard en een nieuwe laag nagellak van een nieuwe pedicure.