Loving Leco

Zoals je waarschijnlijk al weet, ik ben in Italië. Met mijn hele clan, en aangezien ik blijkbaar blonde kleine dames heb voortgebracht, worden we in elk etablissement begroet met: “Che meraviglia, sono me-ra-vi-glio-se”, “Che belle bionde bimbe” “complimenti” en andere flatterende dingen. Wacht maar tot ze de boel afbreken, want hoewel ze eruitzien als kleine prinsesjes, is hun gedrag niet altijd passend.

Ik was een brunette

Blond haar lijkt goed te scoren op de Italiaanse kinderbarometer. Ik blijf mezelf horen zeggen hoe uitzonderlijk het is dat ik zulke intens blonde dochters heb terwijl ik vrij donker ben. Dan stop ik mezelf halverwege de zin. Ik was een brunette, maar nu ben ik een blonde. Dankzij Leco, die me al een tijdje smeekt om lichter te worden. Ziet er jonger, zachter, hipper uit. Ik moet toegeven, hij heeft gelijk en hij heeft me zo gekleurd, dat ik me nog steeds als Mei voel.

Dokter Leco

Ik ging langs bij Dokter Leco net voor mijn reis naar de geheime filmlocatie van Holland’s Next Top Model. Mijn haar neigde naar rood. “Je hebt waarschijnlijk de Kérastase Silver Shine shampoo niet gebruikt?” zijn kristalheldere analyse. Eh, nee. Ik heb wel de Kérastase Reflection Bain Chroma Riche gebruikt. “Nee, nee, nee je moet de silver shine gebruiken,” volgens het recept van de dokter. Hij dook in zijn kast vol potten en flessen, eruitziend als de best geklede en meest amusante natuurkunde leraar ooit. Het is een kunst, haar goed kleuren. Een balayage techniek bovenop, as eronder, 15 minuten plezier op zijn hemelse massagestoel, een kop groene thee later en ik liep de deur uit als de perfecte blonde.

Van hun moeder

Dus als een andere Italiaanse oma ons een golf van complimenten geeft, ga ik het met een nonchalante L’Oréal haarflip in ontvangst nemen en zeggen, ja, ze hebben het van hun moeder. En van Leco van Zadelhoff natuurlijk.