Het Lincoln Center onderging een bloedbad van ontwerpers. Grote namen zoals Proenza Schouler, Alexander Wang, Marc Jacobs, Calvin Klein, Carolina Herrera, Diane von Furstenberg, Vera Wang, Oscar de la Renta, Tommy Hilfiger, Tracy Reese en Michael Kors besloten ergens anders te showen. In een verlaten kantoorgebouw, bijvoorbeeld, of een afgelegen wapenhuis. Dit kwam meer overeen met wat de ontwerpers voor ogen hadden, hoewel het betekende dat er moeilijke keuzes gemaakt moesten worden. De shows waren overal in de stad en als je er één wilde zien, moest je de andere missen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het voor Amerikanen onmogelijk om naar Parijs te reizen voor de halfjaarlijkse modeweken. Modepublicist Eleanor Lambert besloot in 1943 een New York Fashion Week te organiseren. Kopers mochten niet komen, ze moesten gewoon naar de showrooms gaan. Het werd een onmiddellijk succes, waardoor US Vogue steeds vaker Amerikaanse ontwerpers in hun tijdschrift gebruikte.

Dit gevoel van exclusiviteit nam in de loop der jaren af. Marketingbureau International Management Group kocht de modeweek, verplaatste de modeweek van Bryant Park naar Lincoln Center, met Mercedes-Benz die ervoor zorgde dat het evenement in elke modehoofdstad kon plaatsvinden (zelfs in Amsterdam). De organisatie huurde de lobby omdat de productie van alle shows zoveel geld kostte. Je werd gedwongen je best te doen om niet te struikelen over de vele merchandise en commerciële activiteiten in de lobby.

IMG besloot alles te veranderen. Bloggers worden niet meer zo gemakkelijk uitgenodigd, er zullen digitale modeshows zijn, meer ruimte om te showen, meer ruimte achter de schermen en meer VIP-secties. Het was genoeg om Carolina Herrera te overtuigen om in Lincoln Center te showen, en Diane von Furstenberg wil haar catwalk deze seizoen ergens anders situeren, maar is van plan om het seizoen daarna terug te komen. De rest is minder geneigd om terug te keren. Een typisch geval van te weinig, te laat?