Volgens onderzoek lijden mensen die niet in voornemens geloven aan een laag zelfbeeld. Onzin, denken ze. De waarheid is dat ze vaak teleurgesteld zijn over hun gebrek aan discipline. Argh, saai, we willen niet zo gezien worden, toch? Dus begon ik het nieuwe jaar gemotiveerd en positief (=fantastisch zelfbeeld) en ja, dacht aan een paar voornemens. Hier zijn ze:

• Vaker sporten (wat is er nieuw?)
• Nooit naar bed gaan zonder make-up te verwijderen (= veroorzaakt door alcohol! Minder drinken?)
• Minder vaak nieuwe pumps kopen (tenzij ab-so-lute-ly onweerstaanbaar)
• Meer energie investeren in vrijwilligerswerk (misschien met een vriend om er een feestje van te maken à la Geer & Goor)
• Meer tijd vrijmaken om meer KUNST en CULTUUR te genieten

Mijn lief en ik hebben het laatst genoemde voornemen vervuld door elkaar een museumabonnement voor Kerst te geven. Nu moet ik toegeven dat wij (lief en ik) sterk verschillen als het gaat om onze smaak in cultuur. Ik vind bijvoorbeeld dat MODE ook kunst en cultuur is, wat mijn koopgedrag enigszins rechtvaardigt. Dat geldt ook voor restaurants met een bijzondere inrichting of een origineel menu. Mijn shop-show-city trips naar Milaan, Parijs, Londen of New York combineer ik in ieder geval met een opkomend of populair culinair hotspot. Koken is ook cultuur.

Gelukkig kan mijn lief ook echt genieten van een lekkere hap en dito wijn. Winkelen doet hij natuurlijk alleen als het absoluut noodzakelijk is (ieder zijn eigen ding, denk ik). Mijn lief wordt echt enthousiast van MUZIEK. Niets mis mee, ook een onderdeel van kunst en cultuur, hoor ik je denken. En je hebt gelijk; er is niets mis met muziek an sich. Maar hij heeft vooral een voorkeur voor opera en klassieke muziek. Het spijt me, maar opera laat me lachen (grote mensen in vreemde kleren die onnatuurlijke geluiden produceren), en ik krijg altijd jeuk in mijn keel (saai) zodra ik het concertgebouw binnenkom. Je begrijpt, we zijn geen ideale match als het om muziek gaat.

Toen mijn lief (gezellig in bed) voorstelde om op de ochtend van 1 januari naar het traditionele Weense Nieuwjaarsconcert op de tv te kijken, kon ik niet anders dan in een grote mineur vallen. Verdorie, ik moest meer dan twee uur luisteren naar violen, tubas en triangels met een spectaculaire afsluiting met die zogenaamd blije (denk André Rieu) Radetzky mars. Net op tijd herinnerde ik me de lijst van Goede Voornemens die nog geen 24 uur oud was, en omdat ik niet dom wilde zijn, stemde ik op de een of andere manier vrijwillig in. Ik moet eerlijk zijn, dit concert was onmiskenbaar onderdeel van kunst en cultuur.

Maar hier komt het: wat denk je? Ik heb er enorm van genoten tegen alle verwachtingen in! Deze fashionista werd cultureel gezien optimaal bediend omdat haar lief zwijmelde toen hij de verschillende Strausses hoorde, en ik genoot van de plotselinge high fashion twist van het concert in de vorm van een bijpassend ballet met ongelooflijk, zeer prachtige kostuums die waren ontworpen door de enige, goede oude dame Vivienne Westwood. Tijdens de pauze van het concert kregen we ook de ‘making of’ van de kostuums te zien. Kortom, ik heb me vermaakt. Dus dit jaar begon harmonieus en met een succesvol voornemen.

Nu de rest...

Happy New Year