Een nieuwe column. Elke maand test ik een andere club en hun bootcamples. Ik doe het samen met mijn mede-Amayziners Josselin en Liesbeth, en hopelijk binnenkort ook met jou. Ik heb het eindelijk voor elkaar gekregen (het heeft maanden geduurd) om de rest van het redactieteam aan het sporten te krijgen en op een punt te komen waar ze liever een wortel en hummus snacken dan naar een zak chips of een Bounty grijpen. Liesbeth haat me soms. “Verdomme Jet, hoe heb je het zover laten komen,” sms't ze vanaf de kassa terwijl ze betaalt voor goji-bessen en sojayoghurt. Ach, wie ben ik? Maar ik neem altijd de trap in plaats van de roltrap of lift, neem het risico om met de fiets helemaal door Amsterdam te rijden en loop bijna elke ochtend een rondje om het Vondelpark. Als ik een kater heb, voel ik het altijd het minst, want hoe meer je traint, hoe fitter je wordt en hoe minder je de kater voelt.

Voordat ik begin:

Wat is bootcamp eigenlijk?

Een trainingsmethode die uit het leger komt, waarbij cardio en krachttraining elkaar afwisselen. Je hartslag moet omhoog, wat vet verbrandt en spieren opbouwt. Je doet het buiten, met banken, je eigen gewicht, boomstammen, trappen, los zand, springtouwen, alles kan worden gebruikt. En geloof me, je wordt tot het uiterste gedreven. Dit alles gebeurt onder begeleiding van een trainer (laten we hopen op een leuke) en in alle weersomstandigheden. Het resultaat is dat je totaal uitgeput bent na een uur.

We beginnen vandaag, met de Booty Club.

Wie?

Deze club bestaat nog niet zo lang en is alleen voor vrouwen. De focus ligt voornamelijk op de BBT: Buik, billen, dijen. De gebruikelijke probleemzones voor ons.

Waar?

In het Vondelpark in Amsterdam. Dichtbij het redactiekantoor. Liesbeth, Josselin en ik zaten om 6 uur 's ochtends samen om een beetje overgebleven pasta, cottage cheese en avocado te eten. De les begon om 7 uur.

Wie is de trainer?

Jules, met een lichaam waar je naar opkijkt. Jules was in het leger en gaf ook sportlessen. Hij noemt ze survival runs. Zegt alles.

Wat vonden we ervan?

We fietsten erheen in de stromende regen en tropische hitte. Eerlijk is eerlijk, na een beetje koude voeten en een moeten-we-niet-moment, eindigden we met planken in het natte gras. Jules was aardig, eigenlijk te aardig. Na de eerste “ik kan niet meer” kreun, maakte hij de oefeningen lichter. We deden squats en lunges, push-ups tegen banken, deden alsof we kruiwagens waren en natuurlijk planken.

Hoeveel kostte het?

10 euro per les. 75 euro voor een 10 lessen stempelkaart.

De dag erna

Jet

“Spierpijn in mijn rug. Niet helemaal oké denk ik, moet een oefening verkeerd hebben gedaan. Ik voelde een beetje mijn bilspier op de fiets. Wat een goed teken is. Ik ben altijd blij met spierpijn.”

Liesbeth

“De volgende dag had ik zeker spierpijn. Om het nog erger te maken, droeg ik 12 centimeter hoge hakken die het bijna onmogelijk maakten om de trap af te gaan. De echte pijn begon de dag daarna. Zoals zo vaak gebeurt, is de dag erna veel erger en had ik pijn gewoon met rondlopen. Rondstommelen door de stad als een oud persoon, maar laat me je vertellen, het voelde goed. Breng die getailleerde benen en billen maar op.”

Josselin

“Ik ben ooit gaan waterskiën en had de volgende dag zulke vreselijke spierpijn, zoals ik nog nooit eerder had ervaren en hoopte nooit meer te ervaren. Het gebeurde. De ochtend na bootcamp sprong ik whistling uit bed, vol energie en kijkend naar de dag, maar met elk uur werd het erger. Dag twee was de ergste. De trap leek met 50 treden te zijn toegenomen en ik probeerde te vermijden naar beneden te gaan om de deur open te doen als de bel ging. Het was echt slecht. Maar het voelde ook goed, want het was het bewijs dat ik nodig had om iets te gaan doen. Ik kijk ernaar uit.”