Today is the day. The bodies are returning home, to their loved ones. To those who must go on. Living with this loss. How does a person do that? Sometimes words offer comfort. I sought it in W.H. Auden. Just like they did in Four Weddings and a Funeral. As far as I'm concerned, one of the sweetest film moments and the most beautiful mourning poem ever.

For the victims and their grieving loved ones

Stop alle klokken, snijd de telefoon door,
Voorkom dat de hond blaft met een sappige bot,
Zwijg de piano's en met gedempte trom
Haal de kist tevoorschijn, laat de rouwenden komen.

Laat vliegtuigen boven ons cirkelen en jammeren
Schrijf op de lucht de boodschap Hij Is Dood,
Doe zwarte strikken om de witte nekken van de openbare duiven,
Laat de verkeersagenten zwarte katoenen handschoenen dragen.

Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn Oost en West,
Mijn werkweek en mijn zondagse rust,
Mijn middag, mijn middernacht, mijn gesprek, mijn lied;
Ik dacht dat liefde voor altijd zou duren: ik had het mis.

De sterren zijn nu niet gewenst: doof ze allemaal;
Pak de maan in en demonteer de zon;
Giet de oceaan weg en veeg het hout op.
Want niets kan nu ooit goed komen.