Het is 10 uur “s ochtends als ik mijn telefoon hoor afgaan. Het is een sms van onze vrienden met wie we een lunchafspraak hebben. Ze willen weten of we paella of vis willen voor de lunch. ”Is het niet een beetje vroeg om daarover na te denken?‘, vraag ik. Nee, want als we vis willen, gaan ze nu de zee op om het voor ons te vangen. Ik zeg ja voordat de wielen van onze auto over het grindpad rollen dat naar de baai van Es Torrent leidt.

De tafels zijn gedekt met witte linnen, de ligbedden zijn nog leeg en de vers gevangen vis ligt op ijs. De enige die daar zijn, is een Spaanse familie en een model in sokken en een wollen vest (het is 23 graden) die om de beurt slaapt en rookt. Eten staat vandaag niet op haar menu en aan haar uiterlijk te zien stond het gisteren ook niet op het menu.

Met z'n twaalfen vullen we de tafel, maar na twee minuten wordt het snel teruggebracht naar zes. De concentratie van de kinderen is op. Drie flessen van 1,5 liter wijn worden besteld. Het lijkt veel, maar houd er rekening mee dat we daar zaten van 13:30 tot 18:30. Dus ik zou zeggen dat we heel voorzichtig waren. De kinderen doen belangrijke dingen zoals stenen verplaatsen op het strand en komen af en toe terug om om ijs te bedelen. Ik weet niet of het leven zo bedoeld is, maar vakanties zijn dat zeker.

De volgende dag gingen we op een broodnodige shoptocht. Sluiz is het perfecte adres voor wat inspiratie, schattige cadeaus, leuke dingen voor de kinderen, veel mooie kleren en verse smoothies (vandaag is het ananas, appel en limoen). Het perfecte om die magnums wijn van gisteren weg te spoelen. Ik ging weg met een rok die Carrie jaloers zou maken en drie gigantische zeesterren. Het is een gewoonte. Hoeveel ik ook reis, ik luister altijd naar de kleine toerist in mij.

Vanavond gaan we naar een nieuw bistro op het plein van Santa Gertrudis. Je weet wel, in het dorp met de grote concentratie leuke Nederlanders. Stel je kinderen voor die op straat spelen, vrouwen met vlechten in hun haar, draaiende rokken en veel wijn....