IK BEN EEN HYPOCRIEET

Het is een kwestie van gewoonte dat ik mijn wenkbrauwen ophef als ik een foto zie van iemand zonder make-up. En het gebeurt af en toe dat ik een screenshot plaats in een WhatsApp-groep met de tekst: “waarom doen ze dit zichzelf aan? Doe wat make-up op, schat.” Dan komen de bevestigende reacties zoals “Is dat niet de waarheid.” Ik vind dit een behoorlijk vervelende gewoonte van mezelf en wil hiermee stoppen.

Niet het screenshot-gedeelte, maar mijn mening over make-uploze, filterloze vrouwen die op Instagram posten. Want wat is er met mij gebeurd dat ik dit zou afwijzen. Ik zou niet dood gevonden willen worden terwijl ik het doe omdat ik gewoonweg niet de moed heb. Er zijn dagen dat ik zonder make-up de deur uitga, maar alleen op een ‘gewone’ kantoordag zonder geplande afspraken. Zodra er iets opduikt, begin ik met poederen en breng ik mascara op mijn wimpers aan. Altijd. Zonder mascara voel ik me naakt, zonder poeder vind ik mijn huid stom en ik gebruik altijd een beetje foundation uit een potje.

Ik ben oprecht jaloers op die vrouwen die niet zo belachelijk ijdel zijn als ik.

En als ik, met uitzondering, op een foto verschijn op een make-uploze dag, draag ik enorme zonnebrillen of plaats ik een ander groot object voor mijn hoofd of kijk ik naar de grond of kijk ik gewoon toevallig zijwaarts als de foto wordt genomen. Op deze manier merk je de niet-make-up nauwelijks op. Zucht. Ik ben een lafaard.

Ik ben oprecht jaloers op die vrouwen die niet zo belachelijk ijdel zijn als ik. Die hun perfecte normen laten vallen, een onderwerp Ik heb zojuist een anti-stuk geschreven over onlangs. Soms ben ik verbaasd over mijn eigen hypocrisie, misschien zit hier een les in. Dat ik vaker zonder make-up op Instagram zou moeten posten of het in ieder geval eens zou moeten proberen. Wens me geluk, mensen.