Waarom doe ik dit mezelf aan?

Kleding waar je veel te veel geld aan uitgeeft

Een jaar geleden gingen mijn man en ik op ons tweede jaarlijkse weekendje weg naar Antwerpen. Diner, een beetje romantiek en een heleboel winkelen. Er is een conceptstore in Antwerpen die je moet bezoeken als je in de stad bent en die stond zeker op mijn to-do lijstje terwijl we daar waren: Graanmarkt 13. In de winkel stond een hippe, Vlaamse dame te paraderen in een poncho voor een spiegel. Een item uit hun nieuwste collectie, blijkbaar. Ik vond het leuk, maar zodra ik hoorde dat het van Isabel Marant was en dat het hun laatste was, wist ik dat ik het moest hebben. Ik duwde de Vlaamse dame opzij (geintje, ze hing het weer terug op de rek) en ging naar de kassa. De prijs van vierhonderd euro doet me nauwelijks twijfelen aan mijn aankoop. Alles voor Marant. Ik herinner me dat ik iets zei in de trant van ’dit is het ultieme mode-item’ en ‘ik ga dit de hele tijd dragen’ tegen mijn man. Toen we terug waren in onze hotelkamer, spreidde ik de poncho over ons bed (zoals je hoort te doen met nieuwe aankopen) en kwam tot een vrij bittere conclusie. Dit was niets meer dan een vierkant stuk stof met een gat in het midden. Een mooi stuk stof, maar toch. Een vierkant stuk stof met een gat. Niet minder, en zeker niet meer.

“Geweldig!” zei hij, “het lijkt erop dat je klaar bent om onze muren opnieuw te verven.”

Ik herinner me ook dat ik ooit in New York was met het Amayzine-team voor de modeweek en op onze laatste dag gingen Liesbeth en ik naar Times Square om gepersonaliseerde M&M's te halen en onze gezondheid redacteur Jet en ik gingen daarna ook nog naar SoHo voor een laatste snelle trip. Ik trok haar de Ralph Lauren winkel in, vastbesloten om iets voor mijn geliefde te kopen totdat ik als een blok viel voor een paar jeans in de etalage van de winkel. We negeerden volledig de herenafdeling en zowel Jet als ik gingen recht op de jeans af. Ze waren gepersonaliseerd met hier en daar een paar spetters verf. Het prijskaartje was niet per se goedkoop, maar hey, we konden deze jongens niet in de steek laten. Jet, die een paar centimeter langer is dan ik, vond een paar in haar maat, maar helaas voor kleine mini-ik, hadden ze mijn maat niet meer op voorraad. Het was echter geen probleem, want de verkoopster liet me weten dat ze een paar kon bestellen en ze naar Nederland kon laten sturen voor een klein extra bedrag.

Drie weken later kwamen de jeans eindelijk aan en ik moest ze meteen passen. Mijn man keek nauwelijks op van zijn krant. “Schat kijk, dit zijn de jeans waar ik verliefd op werd in New York!” “Geweldig!” zei hij, “het lijkt erop dat je klaar bent om onze muren opnieuw te verven.”

“Weer een Peruaans stuk stof, schat?”

Dit seizoen kocht ik een cape van mijn vertrouwde Isabel Marant. Gelukkig was het in een vintage winkel, dus technisch gezien was het een ‘koopje.’ “Weer een Peruaans stuk stof, schat?” vroeg mijn man. Maar ik was zo blij met mijn nieuwste aankoop dat ik het praktisch elke dag droeg. Dat was totdat er een ouder-lerarenconferentie op school was en een van de leraren tegen me zei: “je ziet er altijd zo goed uit en je bent zo creatief als het om kleding gaat. Heb je die gaten zelf geknipt?”