LIEGEN TEGEN VERKOOPMEDEWERKERS
Door de jaren heen heb ik ontelbare uren doorgebracht in paskamers en nog meer uren voor spiegels tijdens het winkelen. Dit heeft me de nodige wijsheid gebracht (Gij zult niet altijd bikinis thuis passen) en levenslessen (bij twijfel; niet doen). Maar het heeft me ook een ongelooflijke hoeveelheid leugens en excuses gebracht. Want om de een of andere gekke reden vind ik het onmogelijk om het winkelpersoneel mijn eerlijke mening te geven. “Ja. Nee, ik kom later terug voor een andere kijk”, is mijn punchline maar ik heb zoveel meer.
Om te beginnen raak ik altijd in de war wanneer ik uit de paskamer kom en de dame me vraagt: ‘Ben je tevreden met die?’. Wat moet ik antwoorden? Ja, ik was fysiek in staat om ze aan te trekken, maar ze pasten niet echt of ik vond het leuk maar het is niet echt mijn stijl, dus ik denk erover na? Aaarrggh – totale meltdown. Maar serieus, wat moet ik zeggen?
In een winkel waar de persoonlijke aandacht groter is, zijn de leugens groter. Ik heb me ongemakkelijk gevoeld onder het toezicht van verkoopmedewerker nr. 1 terwijl ik een jurk aan het passen was voor een lange tijd en uiteindelijk besloot om het niet te kopen. Noem me een verliezer of een lafaard, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het haar te vertellen. Verkoopmedewerker nr. 1 had enthousiast over de jurk gesproken, me verteld dat ik er geweldig uitzag en toen kwam verkoopmedewerker nr. 2 die het er totaal mee eens was en zei dat ik er prachtig uitzag. Als ik ze vertel dat ik het helemaal niet leuk vind en dat het me dik en lelijk maakt, beledig ik dame nr. 1 en nr. 2, dat wil ik niet doen. Dus mompel ik iets over dat ik het wil passen met andere schoenen/ondergoed/clutch/hairstyle en ga zo snel mogelijk de winkel uit en ja, natuurlijk kom ik terug.
Een ander geweldig excuus is ze vertellen dat je terugkomt met een vriend, voor mentale steun. Maar als je een van die vriendelijke assistenten tegenkomt (meestal het vrouwelijke type) die graag als je BFF wil optreden, koop het niet! Blijf sterk, meisje!
Kijk, ze moeten hun doelen en verkopen halen en ik ben gewoon een lafaard die bang is om hun kleding te bekritiseren, een hopeloze combinatie vanaf het begin. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ze doorhebben dat ik nooit terug zal komen, wat betekent dat ik voor niets een act opvoeren. Zijn er onder jullie verkoopmedewerkers? Zijn types zoals ik zo voor de hand liggend? Zo ja, vertel me alsjeblieft: hoe kom ik hier overheen?
