MAY’S TOTAL Vernedering

Naast het neuzen in de Chanel-villa in Saint Tropez, waar ik de zomer met mijn liefde doorbracht, schoot mijn hartslag omhoog toen ik de Blanc Bleu winkel zag.

Blanc Bleu is precies wat je zoekt als je denkt aan eindeloze dagen op het strand. Kleding in de meest perfecte versleten tinten blauw, de perfecte maritieme streep, coole joggers… en alles handgemaakt. In Frankrijk. Daarom duur.

Ik begon bijna te kwijlen toen ik de blauwe twee bij twee meter grof geweven sjaal zag, maar kreeg meteen een koude douche toen ik naar het prijskaartje keek. Het is waarschijnlijk elke euro van de vierhonderd waard, maar dit overschreed mijn al zo genereuze grens. Toen ving de verkoopster mijn oog, ze droeg een salopet zoals een salopet hoort te worden gedragen. Baggy maar sexy en wijd aan de zijkanten, waardoor de couture van je lichaam zichtbaar was met de top die net onder de borsten eindigde. Deze jumpsuit had ook een stevig prijskaartje, maar door mijn motto ‘beter duur dan niet te koop’ in gedachten te visualiseren, sloten we de verkoop. Inclusief een verscheidenheid aan items voor mijn liefde natuurlijk.

Deze jumpsuit had ook een stevig prijskaartje, maar door mijn motto ‘beter duur dan niet te koop’ in gedachten te visualiseren, sloten we de verkoop.

Een week later Jetteke van Lexmond droeg ik hetzelfde en ik wist het: deze broek was fashion-tastisch. Ik voelde me nog steeds een beetje wankel over het dragen ervan voor de eerste keer, gezien het totaal anders was dan de stijl die ik normaal draag. “Gewoon doen”, zei Mart Visser, “Het is heet.”

De eerste ‘on-dag’ moest een dag op het strand zijn. Het is de natuurlijke habitat van de outfit en de zandige omgeving zou zeker het beste in ons beiden naar boven halen. Ik droeg een badpak eronder om het zo slank mogelijk te laten lijken. “Oh schattig”, zei mijn schoonzus. “Ik droeg er een van die tijdens mijn zwangerschap.” Ze bedoelde het goed natuurlijk, maar om te zeggen dat ik goed begon….. nouuu.

 “Oh schattig”, zei mijn schoonzus. “Ik droeg er een van die tijdens mijn zwangerschap.”

Mijn liefde was smoorverliefd en bij het ontvangen van meer waarderende knikken van anderen groeide mijn zelfvertrouwen met elke stap. Tot het moment dat ik naar mijn kleine neefje Sam liep, die altijd heel aardig was voor zijn oude tante, was ik er zeker van dat dit pak in de tas zat wat Sam betreft.

“Wauw, tante May-Britt!” Aha, zie je, Sam was een fan. “In die outfit lijk je op een Super Mario.” “Is dat een goede of een slechte zaak?” Eigenlijk wist ik het antwoord al. “Een heel goede zaak!!” zei hij, ik zei het je, Sam is de man. Was altijd al en zal altijd zo blijven. “Hij is echt cool. Ongeveer zo groot (hij hield zijn hand bij zijn kin) en ongeveer zo dik.” Sam kon zijn armen niet verder uitsteken. Ik wenste ineens dat ik op drijfzand stond.