MIJN NACHT OP HET CANNES FILMFESTIVAL

Door Laura Kemp

Ik heb geen flauw idee wat er met me aan de hand is, maar ineens word ik uitgenodigd voor zeer glamoureuze evenementen. Dit keer de sluitingsceremonie van het Cannes Film Festival. Als journalist ben ik gewend om perspassen aan te vragen, maar deze keer sta ik aan de andere kant van het touw. Het festival loopt al 11 dagen, maar zondag is de grote dag waarop de belangrijkste filmprijzen worden uitgereikt: de Palme d'Or.

Toen ik mijn goede vriend David Laport (een van de beste ontwerpers van Nederland) vertelde wat er op mijn agenda staat, nodigde hij me meteen uit in zijn studio om wat jurken te passen. Wat een dilemma, vooral kiezen tussen deze twee. Mijn onderbuikgevoel zegt me om de zwarte jurk naar het evenement te dragen, mijn absolute favoriet, hoewel het geen jurk is die je zomaar over je hoofd trekt. Gelukkig instrueren David en zijn assistenten me over hoe ik de jurk moet sluiten. “Duw hard onder de borsten, sluit de middelste haak, bovenste rits, onderste haak, onderste rits en klaar.” Zijn laatste woorden waren: “Veel succes, schat.” En ik was op weg.

Met de jurk over mijn schouder fietste ik langs de grachten naar huis en vroeg me af wat anderen doen om zich voor zo'n evenement voor te bereiden. Ik kon niet meer bedenken dan ‘een lekker lang bad’ en ‘een goede nachtrust’.’

, but I can tell you: they just don't get it. Nice is nice (ha ha ha). Check out the best tips and addresses below for the best baguettes, cheeses, and of course

24 uur later is het tijd. De jurk is vastgemaakt en in het hotel stijl ik mijn haar (dit is de enige ‘stijl’ die ik zelf kan doen) en dan trek ik mijn schoenen van Zara aan.

Ik sluit me aan bij mijn gezelschap en we lopen naar het gebouw. Het is erg druk en we passeren veel toeschouwers die duwen en trekken om een glimp op te vangen. Tot mijn verbazing zie ik tientallen opgetutte meisjes met een bord ‘EEN TICKET ALSJEBLIEFT’. Op het moment dat ik oogcontact maak, beginnen ze te bedelen. Ik vraag een 16-jarig meisje of dit enige zin heeft. Ze zegt dat het soms werkt.

Er is een wachtrij voor het rode tapijt die wordt beheerd door een rode-tapijt-manager. Dit betekent dat hij je zal signaleren wanneer het jouw beurt is. De actrice Valeria Bruni Tedeschi, de zus van Carla Bruni, staat voor me. Ze steekt het tapijt in een slakkengang over, stopt bijna bij elke stap om gefotografeerd te worden. Wanneer ik het tapijt opkom, hoor ik een paar klikken, dankzij Davids prachtige jurk. Ik vraag me af of ik nu een selfie moet nemen nu ik hier ben. Leuk geheugen voor later? Ik besluit het niet te doen, te bang, en ga verder. Bij het binnenkomen van de zaal zie ik dat alles wat er op het rode tapijt gebeurt, wordt geprojecteerd op een enorm wit scherm. Terugkijkend ben ik blij dat ik een constant tempo heb aangehouden.

Ik word naar de tweede rij begeleid naar een stoel met een stuk papier met mijn naam erop. De presentator begint te spreken in het Frans, vergezeld van dramatische hand- en armbewegingen. Naast het podium staat een rij fotografen die beginnen te flitsen op het moment dat een van de winnaars emotioneel wordt of een traan laat.

Het Filmfestival in Cannes is prestigieus en belangrijk. Maar het evenement zelf is nogal stijf en formeel. De Fransen maken er een punt van om geen Engels te spreken en de jury zit in een hoek en mag niet spreken. Jammer dat Jake Gyllenhaal en Sienna Miller, die maar een paar stoelen verderop zitten, niets mogen zeggen. Aan hun uiterlijk te zien zijn ze het met elkaar eens.

De sluitingsceremonie van het Cannes Filmfestival is een bijzondere ervaring, maar het doet me beseffen dat dit evenement wordt gecreëerd door camerateams en fotografen en dat de mensen eigenlijk gewoon gewone mensen zijn.

Op de terugweg naar het hotel ben ik nog steeds alles aan het overdenken wanneer een man me vraagt of ik zijn elektrische skateboard wil proberen. De leukste momenten zijn vaak buiten de rode loper op gewone stoeptegels.

SALUT!