Travel & Hotspots

CHICAGO DIARY

Kiki was daar voor 48 uur en raakte verslaafd

Gisteren heb ik jullie allemaal getagd tijdens mijn IJsland avontuur met Icelandair en vandaag is het tijd voor de tweede helft van mijn reis: Chicago. Heilige bleep wat een stad… Ik zou daar zeker kunnen wonen. Na een vlucht van zes uur (en een enorme zak gezouten popcorn, een salade, vijf kauwgom en drie vreselijke films later) arriveerden we op de kolossale luchthaven in Chicago. Waar de douane altijd zo extreem streng is dat mijn hart een paar slagen sneller begint te kloppen dan normaal wanneer de beveiligingshond net iets te lang aan mijn koffer snuffelt. Het enige wat door mijn hoofd schiet is: ga weg, beest, wat de hond lijkt te begrijpen. Lof de heer. (En nee, ik draag geen dingen bij me die ik niet zou moeten.)

“Hier is een snelle tip van mijn kant: zeg altijd dat je reis voor plezier is”

Hier is een snelle tip voor al jullie opkomende journalisten die op persreis gaan naar Het Land van de Hamburgers, er is één regel wanneer je door de douane gaat: als ze je vragen waarom je de grond van het heilige land gaat betreden, zeg dan dat het voor ‘plezier’ is. In plaats van nou, uh, zaken, zelfs als het een persreis is. Doe het niet, je maakt ze achterdochtig, de vragen worden alleen maar ingewikkelder en je kunt jezelf in een cel vinden of de volgende vlucht rechtstreeks terug naar waar je vandaan kwam. Met de warmste groeten uit Chicago. Jongens, het is mensen in mijn netwerk overkomen, ik meen het. Gewoon zodat je het weet.

Hoe dan ook, ik heb de douane overleefd. Toen we aankwamen bij ons extreem chique boetiekhotel Allegro in het midden van het stadscentrum, werd ik verrast met de zoetste verjaardagsboodschap. Naast mijn bed in mijn hotelkamer ligt een briefje met een geïllustreerde kat waarop staat ‘Gelukkige Purrrthday Kiki! Geniet van je verblijf en je kittenvriend!’ En alsof ze me al jaren kennen: twee cupcakes. HOE. ZOET. IS. DAT. Geen betere manier om mijn 2 dagen in Chicago te beginnen.

“In de avond hebben we gegeten bij 312 Chicago, aten we wat mozzarella en calamares en voor de eerste keer tijdens de reis voelde ik me een echte jarige.”

Het is al behoorlijk donker buiten als we aankomen, maar ik kan het niet helpen om een paar blokken rond te lopen om als een toerist te doen en de stad te zien. De gebouwen zijn insane. Net als het licht. Als iemand me zou vertellen dat ik in New York was, zou ik het geloven. In de avond hebben we gegeten bij 312 Chicago, aten we wat mozzarella en calamares en voor de eerste keer tijdens de reis voelde ik me een echte jarige. Met een groep van vijf andere mensen die nog maar een dag geleden complete vreemden waren. Zo snel kan je leven veranderen in 24 uur. Net als de kitten op mijn nachtkastje, rol ik mijn bed in. Alleen om weer wakker te worden om één uur. Drie uur. Vier dertig. Terug in de tijd vliegen doet gekke dingen met je.

De volgende dag hebben we een strakker dan strakke agenda, en ik zweer het jullie, de agenda van Beyoncé is er niets bij vergeleken. Van de ene coole eetgelegenheid naar de andere (ik zorg ervoor dat ik binnenkort over alle coole hotspots schrijf) en de porties eten zijn zo groot dat ik niet kan stoppen met lachen. En eten. En dan begin ik te huilen. Mijn bosbessenpannenkoeken zijn zo massief dat ik me afvraag of ik misschien een fout heb gemaakt en een gezinsportie heb besteld. Zoals je weet, ben ik veel liever een ‘dik meisje’ dan een ‘fit meisje’, maar dit overtreft alles. We lopen rond in Millennium Park aan de oostkant van de beroemde Michigan Avenue. Als je ooit in Chicago bent, moet je deze highlight bezoeken. Zelfs als het alleen maar is om een schaamteloze selfie te nemen bij de Cloud Gate, een grote spiegelende wolk die ongeveer tien meter lang is en eruitziet als een nierboon.

‘Ging naar Sprinkles voor wat cupcakes, je weet wel, die roze geldautomaat die je altijd op je Instagram ziet’

En zoals altijd gaat het op persreizen: de tijd vliegt voorbij. Op de laatste dag in Chicago verliet ik de groep om iets te doen wat ik al lang wilde doen: afspreken met mijn vriendin Isabelle, die ik ooit ontmoette tijdens een persreis naar Capri. Enfin, ze woont nu al ongeveer acht maanden in Amerika en zodra deze reis was geboekt, stuurde ik haar een onmiddellijke tekst: ‘ISA, IK KOM VOOR JOU!!!’ En of ze me alle coole dingen in de stad wilde laten zien in de vier uur die ik had voordat we terug zouden vliegen. En zo besloten we om te gaan winkelen. We gingen langs Nordstrom en Neiman Marcus, hadden een glas witte wijn op de Rock Bottom rooftop bar met het meest insane uitzicht ooit. Ik was langs Dunkin’ Donuts gegaan om wat mee naar huis te nemen. Heb wat lelijke selfies genomen op elke brug die we konden vinden. Gingen naar de grootste snoepwinkel ooit. Ging naar Sprinkles voor wat cupcakes, je weet wel, die roze geldautomaat die je altijd op je Instagram ziet die je in staat stelt om cupcakes in plaats van geld te krijgen.

Toen gingen we naar het strand om al het zoete dat we hadden gekregen op te eten en keken naar de felblauwe oceaan en naakte mannelijke torso's die beachvolleybal speelden. Een beetje rode fluweel in de zon. Het leven is goed. Amerika is goed. Ik ga dit eindigen met te zeggen: ik zou hier kunnen wonen.

P.S.: wil je ook via IJsland naar Chicago?

Vanaf deze maand zal Icelandair naar Chicago vliegen, via IJsland als je dat wilt, elke maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag (vanuit Schiphol Airport in Amsterdam). Je kunt persoonlijk beslissen of je een tussenstop op het eiland wilt (max. zeven dagen) voordat je naar Chicago gaat, zonder dat de prijs van je vlucht stijgt. Wat bedoel je met een dozijn vliegen met één klap doden? Het is insane. Ik ben verkocht. Je kunt een retourvlucht met Icelandair boeken vanaf €425,-.