Fashion

DE CHANEL SHOW; WAT GEBEURT ER OP DE STRATEN

Gisteren ochtend vond het hoogtepunt van Paris Fashion Week plaats: de Chanel show. Het maakt niet uit hoe je het bekijkt, er is geen groter spektakel dan dit. Net als elk seizoen trekken alle modekrachten naar het Grand Palais, dat zonder twijfel een van de mooiste locaties in de stad is. Vorig seizoen transformeerde koning Karl de hele plek in een Chanel-luchthaven, daarvoor was het een Frans café en daarvoor een supermarkt – hoe dan ook, je snapt het punt: groot, groter, grootst.

Qua decor was het dit jaar iets subtieler. Op de uitnodiging (die ik helaas niet had) stond: “alleen voor de eerste rij” met een klein plaatje van een stoel. Zoals ik al zei, ik had geen uitnodiging. Ik keek de show via Instagram en Snapchat en inderdaad: het leek allemaal een stuk rustiger dan wat we gewend zijn. Ik denk dat het idee was om het gevoel van een privévertoning te recreëren zoals ze vroeger deden wanneer nieuwe collecties werden geïntroduceerd: een paar rijen stoelen zodat iedereen alles kon zien. Behalve in dit specifieke geval waren het honderden rijen stoelen en zat iedereen inderdaad op de eerste rij.

Maar zoals verwacht was het spektakel buiten de locatie net zo grandioos en indrukwekkend als de catwalk. En een extra bonus: je hebt geen uitnodiging nodig om het te bekijken. Dus ik stapte de metro in richting het Grand Palais en toen ik uitstapte, had ik de jackpot. Chiara Ferragni liep voorbij, dus alle fotografen gingen helemaal los.

Je moet je voorstellen dat elke grote show ongeveer 100, misschien zelfs meer, fotografen buiten heeft staan. Voor shows met ‘gewone’ beroemdheden (denk aan Bieber, Rihanna, dat soort jongens), is een groot deel van de groep paparazzi. Hun doel is simpel: zorg ervoor dat je een goede foto maakt van de betreffende beroemdheid. Deze foto's worden vervolgens voor een fortuin verkocht aan fotoagentschappen en kranten.

Het andere deel van de groep zijn de street style fotografen, en het aantal is de afgelopen jaren enorm toegenomen. Merken en labels kleden invloedrijke modefiguren in hun ontwerpen, in de hoop dat ze gefotografeerd worden terwijl ze hun kleding dragen voor gratis PR voor het bedrijf. Street style beelden zijn enorm populair en vrijwel elke website en tijdschrift gebruikt ze, dus ze sturen vaak zelfs hun eigen fotografen naar de shows om alles vast te leggen.

En dat is het grote verschil met de paparazzi: street style fotografen zijn er helemaal op gericht om de outfit zo goed mogelijk vast te leggen. Kleding eerst, dan de persoon die het draagt. Al zijn er een paar uitzonderingen zoals Chiara bijvoorbeeld, die zo populair is geworden dat mensen zelfs foto's van haar zouden maken als ze niets anders droeg dan een vuilniszak. Maar zelfs mensen die niet beroemd zijn, worden gefotografeerd, zolang ze maar gekleed zijn in een geweldige outfit. Dit resulteert altijd in een paar gekken die rondlopen in de meest hysterische outfits en maar één doel voor ogen hebben: gefotografeerd worden.

Het laatste kan in al zijn glorie worden ervaren bij Chanel. Alles, van beroemdheden tot modegoeroes tot bloggers tot klanten en alles daartussenin, is hier te vinden. En veel van hen gaan daadwerkelijk naar binnen voor de show en de andere groep blijft buiten – ikzelf inbegrepen. Verdorie. Stel je een dozijn grote zwarte auto’s met getinte ramen voor die voorbijrijden, een beroemdheid die uitstapt en fotografen die die persoon in een oogwenk barricaderen. Dan aan de andere kant van de straat komt een paradijsvogel de straat aflopen en de hele groep glijdt die kant op om exact hetzelfde te herhalen. Serieus, het is zo vermakelijk en leuk om te zien hoe de fotografen van de ene persoon naar de andere rennen. Alles voor de perfecte foto.

Als je ooit in Parijs bent tijdens de Fashion Week, breng dan de laatste dinsdag van PFW door in het Grand Palais rond 10 uur “s ochtends en de middag in de Jardin des Tuileries, waar Valentino altijd zijn show heeft. Zoek een plek om te zitten en kijk. Je zult zo vermaakt zijn door het spektakel dat we Fashion Week noemen. En op straat is het altijd ”alleen voor de eerste rij.”