Dat gedoe dat de rekening in restaurants betalen heet
Vanavond ga ik uit eten en daar verheug ik me ontzettend op. Omdat het met leuke mensen is (dineren moet je sowieso alleen maar met mensen doen die je echt leuk vindt) en omdat het bij restaurant Breda is. Dat is de laatste parel van wonderboy Freek van Noortwijk, waar culinair recensenten zo’n beetje opstegen van puur genot en waar (als je mazzel hebt) Katja Schuurman de chef’s table rockt met allemaal coole incrowd types.
Daar dus. Maar ik weet nu al dat er een moment komt waarop ik me ongemakkelijk begin te voelen en veertig dingen tegelijk ga denken. Dat is als de rekening in aantocht is. Dan denk ik dit allemaal tegelijk en door elkaar:
– Zie ik hem nu ineens bij de bar staan? Is hij gewoon stiekem aan het betalen?
– Hadden wij nou de vorige keer betaald of zij?
– Ik ga dus echt niet voorstellen om te splitten. Dat vind ik zo Hollands en ongezellig.
– Maar de vorige twee keer hebben wij, geloof ik, ook al betaald.
– Zijn zij zeker vergeten. We moeten ook minder wijn drinken.
– Echt niet dat ik dat ga zeggen. Dan liever nog een keer betalen. Maar de volgende keer nodig ik ze dan wel gewoon bij ons thuis uit.
– Zou het opvallen als ik nu mijn creditcard in de hand van de ober laat glijden en hij het gewoon even geruisloos regelt?
– Als ze geen American Express accepteren, heb ik een probleem. Echt niet dat ik die andere pincode nog weet namelijk.
– Ik hoop dat ik fooi kan pinnen. Ik heb geen cash namelijk.
– Morgen meteen weer eens pinnen. Ik moet potdorie toch gewoon geld bij me hebben?
– Ik heb dus ook geen geld voor de oppas. Hoeveel betaal ik haar ook alweer? Ze begon om half zeven. Even tellen hoeveel uur dat is. Hoeveel uur zit er tussen half zeven en half een? En wat had ik afgesproken? Hoeveel is zes keer zes?
– Ik vind het zo onchic om tijdens zo’n gezellige avond over geld te praten. Kunnen ze bij een restaurant niet gewoon een factuur sturen die ik dan morgen betaal?
Dat gedoe dat de rekening in restaurants betalen heet
Last night I went out to dinner at one of Amsterdam’s hippest new restaurants called Breda. All culinary reviewers were
Vanavond ga ik uit eten en daar verheug ik me ontzettend op. Omdat het met leuke mensen is (dineren moet je sowieso alleen maar met mensen doen die je echt leuk vindt) en omdat het bij restaurant Breda is. Dat is de laatste parel van wonderboy Freek van Noortwijk, waar culinair recensenten zo’n beetje opstegen van puur genot en waar (als je mazzel hebt) Katja Schuurman de chef’s table rockt met allemaal coole, incrowd types.
Daar dus. Maar ik weet nu al dat er een moment komt waarop ik me ongemakkelijk begin te voelen en veertig dingen tegelijk ga denken. Dat is als de rekening in aantocht is. Dan denk ik dit allemaal tegelijk en door elkaar:
– Is that him at the bar? Is he secretly paying the bill?
– Did we pay last time or did they?
– I’m not going to suggest splitting it. That’s such a mood kill.
– But I’m pretty sure we paid the last two times.
– I’m sure they forgot. We need to start drinking less wine.
– No way am I going to bring it up. I’d rather just pay again. But next time I’ll just invite them over to our place.
– But what would I make? I’m not good at cooking for people at home.
– Do you think they’d notice me subtly handing the waiter my credit card so that he’ll take care of it?
– If they don’t accept American Express then I’ve got a problem. I don’t know if I even remember the pin code.
– I hope I can use my card to add the tip too. I don’t have any cash in my wallet.
– I need to go to an ATM tomorrow. Why do I never carry around any cash?
– So now I don’t have any cash for the babysitter either. How much am I supposed to pay her again? She started at six thirty. Let me count how many hours that is. How many hours are between six thirty and twelve thirty? And how much did I tell her I would pay her per hour? How much is six times six?
– I don’t think it’s chic to talk about money on a night like this. Why can’t the restaurant just send me an invoice and I can pay them tomorrow?
