Fighting with your significant other is a form of art. I was always really bad at it. As in: during each fight I would always assume our relationship was over and I had no motivation to put in the effort and make up. The whole ‘don’t fix what isn’t broken’ idea wasn’t meant for me. But okay, that’s not a mindset you can keep up for too long and I’ve definitely come a long way nowadays.
Because fighting is good. It keeps you sharp, it shows people that you care and that you aren’t just a push over. But fighting is also equally scary and whether we like it or not, it’s still a taboo.
As in: you argue when you’re at home or somewhere no one else can hear you. If you start fighting in the middle of a restaurant or a café, you’re not fighting, you’re “causing a scene.” And nobody wants that.
Perhaps it’s something from today’s day and age. Relationships are supposed to appear perfect. On Instagram and YouTube you’ll only run into perfect couples that are oh so in love and #blessed and fall more in love with each other every day, #loveofmylife. Fights are expertly avoided, never mentioned, filtered out. If you’re experiencing one of your own, it can be rather confronting.
Maybe this is the reason Alan and Claire Linic’s Twitter account is so refreshing. It’s called We Fought About and their tweets are all based on arguments they have had. “Alan made fun of my cooking” for example. Or “Claire called me a Ross”, “Alan left a party without me”, “I said Claire wouldn’t survive a zombie attack.” You get the idea.
Besides the fact that it’s so bluntly written and it makes you giggle, it’s also very comforting to know that everyone argues and fights and that it’s a completely normal thing to do. And a bit of realness in the beaming world of social media never hurt anyone, right?
Ruziemaken met je geliefde is een kunst. Ik was er altijd heel slecht in. Als in: ik dacht bij elke ruzie dat het dan wel meteen over zou zijn en had maar weinig zin om dan heel veel moeite te doen om het weer goed te maken. Dat hele “je koopt toch ook geen nieuw huis als je lamp kapot is”-idee voelde ik niet zo. Maar goed, dat is natuurlijk ook niet vol te houden en tegenwoordig ben ik er een stuk beter in. Want ruzie is goed. Ruzie houdt je scherp, het laat zien dat je om elkaar geeft en dat je niet over je heen laat lopen. Maar ruzie is ook eng en er rust toch nog steeds een beetje een taboe op.
Als in: ruzie doe je vooral als je thuis bent of ergens anders waar niemand jullie kan horen. Als je ruziet op een vol terras of plein, is het opeens geen gewone ruzie meer, maar “een scène schoppen.” En dat wil niemand natuurlijk, stel je voor zeg.
Misschien dat het ook juist wel iets van nu is. Relaties dienen vooral perfect te zijn. Op Instagram en YouTube zie je alleen maar perfect gelukkige stellen die oh zo verliefd en #blessed zijn en elke dag meer van elkaar houden, #loveofmylife. Ruzies worden vakkundig vermeden, niet genoemd, weggefilterd. Wanneer je dan zelf in een giga ruzie zit of gewoon even een dip in de verkeer hebt, kan dat best confronterend zijn. Misschien dat het Twitter-account van Alan en Claire Linic daarom ook zo verfrissend is. Het heet We Fought About en de tweets zijn alleen de aanleidingen van hun ruzies.“Alan made fun of my cooking” bijvoorbeeld. Of “Claire called me a Ross”, “Alan left a party without me”, “I said Claire wouldn’t survive a zombie attack.” Je snapt het idee.
Los van dat het zo droog is opgeschreven dat je er altijd wel een beetje om moet grinniken, is het ook gewoon een ontzettende geruststelling dat iedereen ruzie maakt en dat heel normaal is.
