Waarom we gek worden van warm weer

En we blij moeten zijn dat het een dag koud is

Een groep vrienden op een dakterras

De pressure is groots, ik word er bijna nerveus van. Mensen beginnen vroeg met werken, want: vroeg naar huis. Even snel iets anders aan, want: gezweet. Als de sodemieter op de fiets naar het terras, want: anders geen plaats. Zomer in Nederland lijkt wel werken.

 

Ik ben ook bang dat ik een zonnestraal mis, omdat ze zo schaars zijn hier. Lil trok een sprint naar haar dakterras om nog wat bruin op de benen te kweken en ineens gingen we buiten de deur lunchen, in de zon, met straaltjes over de rug en een zweetsnor. Warm weer in Nederland, je wordt er gewoon een beetje gek van. Als ik ’s avonds thuiskom, ligt mijn bed nog vol paniekjurkjes van die ochtend, want ik heb géén idee wat ik nu weer aan moet. Laat het kwik boven de vijfentwintig stijgen en wij Nederlanders gaan raar doen. Ik heb voorbeelden, los van die van mezelf.

 

Zo zie je ineens dronken mensen op straat, maar van het slag keurige kantoorheren die te lang bleven zitten. Om twaalf uur ’s nachts. Op dinsdag. Hallo, joehoe, moet je morgen niet werken ofzo? Hoe. Kan. Dit? Hier zit een klein jaloers randje aan, ja.

 

Onze Lil schurkt tegen Scheveningen aan met haar huis en daar hebben ze een heel geschikt strand (zoals je misschien wel weet). Reed ze van de week naar huis, zag ze een strandfile. Ja, een strandfile. Op een doordeweekse dinsdag-woensdag. Nu was het vakantie, maar een strandfile op een werkdag is op z’n minst curieus te noemen.

 

Ik durf ook niet meer binnen te zitten of tegen iemand te zeggen dat ik binnen zat. Op Veronica is de Meimaand Filmmaand (waarom is mei eigenlijk een filmmaand, vraag je je af, hè?) en gisteren was de beurt aan onze Leo met Inception. Als je het mij vraagt een meesterwerk. Wat was ik blij toen het ging waaien en koud werd rond achten, anders had ik nooit legaal binnen kunnen zitten om te kijken. Mooi-weer-FOMO – Kiek heeft er ook last van – is een serieuze kwestie.

 

Bootcampen bij vijfentwintig-plus is de horror. Nu vind ik bootcamp op zich al een uitdaging, maar mijn mat was binnen twee tellen nat. Ja, het klink net zo vies als het was. Ik had uiteraard geen lekker kort sportbroekje, want ik sport pas weer sinds de winter.

 

Wat ik je zeg: het is echt prima dat het even but-weer is. Kunnen we gewoon even normaal doen en vechten om een plaatsje bij de heater onder de overkapping. Precies waar we goed in zijn, en ik weet tenminste ook hoe ik me daarop moet kleden. Netflix ze, allemaal.