Iedereen heeft het over deze angstaanjagende thriller
In een wereld waar het soms lijkt alsof er elke dag een nieuwe oorlog om de hoek loert, wil je soms gewoon even ontsnappen. Tenminste, ik ben zo iemand. Even geen nieuws, geen oorlogen, geen wereldproblemen. Gewoon wegduiken in een goede film. Maar sommige films laten je niet ontsnappen. Die trekken je juist keihard terug de realiteit in. Netflix’ A House of Dynamite is precies zo’n film. Hij is zo angstaanjagend realistisch dat je niet kunt wegkijken.
You either love it or you hate it: die thrillers die uit een geschiedenisboek lijken te komen. Ik persoonlijk ben er fan van. Dat verbaast me niets, als je opgroeit met James Bond, Mission Impossible, Olympus Has Fallen en Independence Day. Juist die ‘echte’ verhalen vind ik interessant. Politieke intriges, machtsspelletjes, levensbedreigende situaties. Niet in het echte leven natuurlijk, maar op het witte doek wordt het een stuk spannender. Daar voeg ik deze film met liefde aan toe. Waarom? Nou…
Het is verontrustend realistisch
De film heeft een simpel scenario: er is een kernraket afgeschoten op Chicago. Maar door wie? En dat is nog niet eens het allerergste. De Amerikaanse regering heeft maar achttien minuten om te beslissen wat te doen. Achttien minuten. Kun je het je voorstellen? Zo’n raket vliegt jouw kant op, en niemand weet waar de bedreiging vandaan komt. Ik vraag me dan meteen af: hoe reageert de wereld op zoiets? Raken regeringen in paniek? Of blijven ze professioneel en berekend? Dat vroeg regisseur Kathryn Bigelow (ja, die van The Hurt Locker en Zero Dark Thirty) haar ook af.
Ze wilde weten wat er bij verschillende afdelingen in de Amerikaanse regering en het leger zou gebeuren in zo’n situatie. Precies dat legt zij uit in een vierdelige film: “…We besloten om het verhaal in vier stukken te verdelen. Dat omdat ik het in ‘real time’ wilde vertellen en daarmee het publiek laten voelen hoe verrekte kort zo’n pakweg kwartier tijd duurt. Door die structuur te kiezen, konden we ook steeds een stapje hogerop de hiërarchische keten klimmen. Zodoende zie je dat, ironisch genoeg, de president pas als laatste iets te horen krijgt en dan nog maar heel kort de tijd heeft om een beslissing te nemen.”
Griezelig eng
Nee, het is geen horrorfilm, maar eng is het wel. Eng omdat het zo écht is. Je kijkt naar mensen die proberen rationeel te blijven terwijl elk systeem dat hen zou moeten beschermen hapert. De telefoonlijnen, de protocollen, de politiek: niets werkt zoals het zou moeten. En dat is misschien wel het meest schokkende van alles. De film begint op Fort Greely in Alaska, waar majoor Daniel Gonzalez en zijn team een stipje op hun radar zien verschijnen. Eerst lijkt het een fout, tot het alarm afgaat. De raket is écht, en ze komt hun kant op. Vanaf dat moment verschuift het perspectief naar Washington D.C., waar Captain Olivia Walker (Rebecca Ferguson) in de Situation Room de chaos probeert te begrijpen terwijl de informatie binnenstroomt. Alles gaat te traag, te vaag. Hogere officieren, generaals, de minister van Defensie. Iedereen probeert controle te houden, maar de situatie glipt tussen hun vingers door.
Je staat er eigenlijk nooit bij stil, maar hoe eng is het dat deze dingen gewoon gebeuren? In achterkamertjes bij regeringen en militaire basissen. Nu, met al die oorlogen en problemen in de wereld, voelt het soms alsof we in een zwart gat zijn beland — maar toch blijft het altijd ver weg. Aan de andere kant van de wereld, terwijl jij veilig in je eigen bed ligt. Deze film laat zien dat het eigenlijk dichterbij is dan je denkt: ook in Amerika, en in ‘jouw’ land, kan het misgaan.
Waarom je deze moet zien
Er zijn miljoenen redenen om deze film te kijken. Laat ik beginnen met de sterrencast: Idris Elba speelt de president en de knappe Jonah Hauer-King (aka Prins Erik) schittert naast Rebecca Ferguson, die eindelijk weer een hoofdrol pakt na haar gemis in de laatste Mission Impossible.
Daarnaast is deze film serieus goed opgenomen. Over elk detail is nagedacht, het is geen zooitje bij elkaar opgeraapte spannende verhalen. Kathryn Bigelow liet de baas van NBC News, Noah Oppenheim, het scenario schrijven. Er liepen zelfs echte militairen rond als figuranten. Zij oefenen dit soort situaties vierhonderd keer per jaar, dus aan praktijkkennis hadden ze hier genoeg. Het klopte echt allemaal. Net als de locaties. De sets waren gebaseerd op de real deal. Zoals de Situation Room, waar alles in het Witte Huis in de gaten gehouden wordt. Waar ze wél echt waren, was de weg naar het Raven Rock Mountain Complex — een militaire nucleaire bunker in Pennsylvania.
Dus. Is A House of Dynamite een goede film? Of zijn de meningen… eh, verdeeld? Wat mij betreft wel. Het is een doodeng realistisch beeld van hoe onze regeringen nou in elkaar zitten. Over hoe deze wereldleiders omgaan met onvoorstelbare macht en beslissingen maken over ons leven achter gesloten deuren. Het is confronterend om te zien dat dit echt kan gebeuren. Geen monsters, geen buitenaardse invasies. Gewoon mensen en machines die halsoverkop beslissingen moeten nemen die het lot van héél veel mensen bepalen. Het zou morgen kunnen gebeuren. Of over tien minuten. Dus bereid je maar voor, en kijk deze film.
