De Taylor Swift Eras Tour-docu is uit en dit vinden wij ervan
Vrijdag 12 december, 09:00. Met mijn telefoon in de ene hand en mijn tandenborstel in de andere, zit (of nou ja, sta) ik er klaar voor: Taylor Swift’s The End of an Era-documentaire. In deze zesdelige documentaireserie volgen we Taylor door het hele proces van de Eras Tour. Hoe kwam ze op het idee? Hoe ging het repeteren? Welke tegenslagen moesten ze onder ogen komen (spoiler: een terroristenaanslag)? Hoe zag een show eruit en hoe hard moesten zij en haar team niet werken om de allergrootste tour ooit te creëren? Want ja: Swiftie of niet, niemand kan eromheen dat dit de succesvolste tour ooit is. Qua opbrengsten, bezoekers en lengte. Nu ben ik misschien een beetje biased, want ik moest al drie keer huilen in de eerste twintig minuten, maar anyway… Heb je geen zin om die twee afleveringen te kijken of ben je gewoon benieuwd naar wat wij ervan vinden? Dan moet je even blijven hangen. It has been a long time coming.
Het voelde net als de Eras Tour
You either love her or you hate her: Taylor Swift. Ja, die popartiest. Maar deze songwriter is veel meer dan een meid die over haar exen zingt. Ze schrijft over feminisme, de patriarchie, herkenbare situaties, moeilijke dingen in de muziekindustrie – noem het maar op en zij heeft er een lied over. De Eras Tour was haar passieproject. Een tour waar al haar ‘eras’ in voorkwamen. De tour trok meer dan 10,1 miljoen bezoekers. En dan heb ik het alleen over de 149 drie uur durende shows waar mensen echt naar binnen gingen. Bijna alle shows hadden allerlei fans die rondom de stadions circuleren. Zij waren buiten aan het dansen en zingen. Zoals in München:
@waiting4weekend one of the best parts about the concert in munich #taylorswift #munich #munichN1 #erastour
En ik moet eerlijk zeggen… Het voelde alsof ik weer bij de Eras Tour was. Ik zit voor mijn televisie en het lijkt net alsof ik getransporteerd ben terug naar 4 juli 2024. Ik zag Taylor praten, allerlei fans. Ik voelde gewoon de spanning toen Taylor voor het eerst opkwam. Niet zoals in het echt, maar ja: deze aflevering voelde net als een echte concertbeleving. Die liefde voel je door het scherm, ook wanneer erge dingen gebeuren. Zoals de bijna terroristische aanslag op het concert in Wenen en de aanslag in Southport. Hier stak een terrorist kleine kinderen dood tijdens een Taylor Swift-dansles. Net voor de volgende show, een paar dagen later, zien we hoe Taylor struggelt om weer op het podium te gaan. Ze ontmoet (in privé) de ouders van de Southport-slachtoffers en dealt met haar emoties. Want ja: the show must go on.
De Eras Tour is overduidelijk meer dan ‘een concert’
Dit punt stippelde ik net al even aan, maar als er een thema is die centraal staat in de eerste aflevering, dan is het wel wat deze tour voor Taylor en haar fans betekende. De Eras Tour is een ‘celebration of girlhood’. Dat klinkt misschien zweverig, voor iedereen die geen hardcore Taylor Swift-fan is zoals ik, maar dit is hoe wij fans ons voelen. Taylor Swift is voor de meiden die altijd rare reacties krijgen omdat ze naar popmuziek luisteren. Taylor Swift is voor de overdenkers, voor je emoties durven te tonen en erom te kunnen lachen met elkaar. Ik snap hoe dit nog steeds ‘gek’ overkomt, maar blijf nog even luisteren.
De tour is een safe space voor alle Taylor-fans. Allereerst wordt al haar muziek gespeeld, dus of je nou al sinds 2008 of vorig jaar een fan bent: er is altijd wel iets wat je kent. Dit was een plek waar vrouwen konden dansen, springen, schreeuwen zonder dat iemand ze af ging zeiken. Niemand die weer zo’n opmerking maakt over dat Taylor ‘gewoon een billionaire is die liefdesliedjes zingt’. Hier ontstonden nieuwe vriendschappen. Vreemden die elkaar knuffelden en samen dansden terwijl ze meeschreeuwden met de tekst. Vreemden die ‘friendship bracelets’ uitwisselden en zo elkaar leerden kennen. Duizenden fans die zich buiten de arena’s verzamelden om toch een beetje mee te kunnen genieten. Je hoeft hier niet anders te zijn. Je mag gewoon girly zijn en schattige outfits willen dragen. De reden waarom Taylor zo populair is, is omdat ze zingt over dingen die iedereen heeft meegemaakt. Het brengt herinneringen terug wanneer je niet kon wachten om die ene galajurk te dragen en toen jouw date ineens niet meer kwam opdagen. Of die keer dat een vriendin je een mes in de rug stak, of die ene ex die je toch een beetje getraumatiseerd heeft. Iedereen connect met haar liedjes en dat zie je zo mooi terug in deze documentaire.
@francescabilocca the culture and community of girlhood that taylor swift has built for girls and women around the globe is so pure and important and worthy of so much more respect #taylorswift #erastour @Taylor Swift
Het is een love letter aan de industry
We zien Taylor als de echte leider van haar tour. Ze denkt mee over elke danspas, elke noot. Een tour van deze grootte moet doordacht zijn, al helemaal als je elke ‘era’ doorloopt. Je begint met Miss Americana van het Lover-album, maar welk album komt daarna? Hoe zorg je ervoor dat het mooi overloopt? Welke delen van nummers stop je erin zodat je een hint krijgt, maar nog niet de complete ervaring? Dat soort voorbereidingen zien we in de eerste aflevering. Zoals hoeveel moeite het kostte om zo’n grote tour te regelen. Of de repetities met de nummers en dansers. We komen erachter hoeveel moeite het de dansers, lichtmensen, stagebouwers, geluidsmensen, managers, choreografen, make-upartiesten en kledingmensen kost. Dit is geen kleine theatervoorstelling, maar een echte business.
In de tweede aflevering zien we dat Taylor altijd haar fans wil verrassen. Dit zagen we met de akoestische set, bijvoorbeeld. Waar Taylor vier nummers zingt die niet in de setlist zitten. Want ja: ze speelt 46 nummers én toch zijn er een hoop die er niet inzitten. Ze combineerde vaak twee nummers achter de piano en twee terwijl ze gitaar speelt. Hier zit geen grote muziekproducties, lichten of choreografie achter. Dit was gewoon Taylor die akoestisch een nummer zingt met alle fans. Het verrassen ging verder door een compleet nieuwe Era onverwacht in de tour te stoppen. Tijdens het optreden schreef ze namelijk een album: The Tortured Poets Department. Echt, deze vrouw is insane. Ze traint drie jaar lang, zingt wekelijks concerten die drie uur duren en dan heeft ze ook nog de tijd om een album te schrijven en op te nemen? Ja, ik was allang gestorven. Dit nieuwe album wilde ze natuurlijk in het concert stoppen, dus in plaats van het concert korter te maken, kwamen er nieuwe liedjes, dansen en outfits bij. En daar hadden ze geen maanden voor om te repeteren, maar alleen de periode tussen de Aziatische en Europese tour. We zien hoe crazy het is dat ze dit doen. Het is echt een liefdesbrief aan de industrie. Aan wat er mogelijk is om bezoekers naar een nieuwe wereld te transporteren. Hoe de dansers en al het andere personeel samenwerken om dit perfect te krijgen. Dat is heel mooi om te zien. Het team rondom de tour staat in het zonnetje, niet alleen Taylor. We zien hun persoonlijke verhaal als choreografen en dansers.
Oké, ik heb nu waarschijnlijk al genoeg gekletst. Dus als je nog hier bent – wat echt geweldig is – moedig ik je aan deze documentaire te gaan kijken. Het gaat niet alleen over hoe ‘geweldig Taylor Swift is’. Het gaat over de kunst van een muziektour opzetten en wat dit met mensen doet. Vind jij de muziekindustrie interessant, wil je leren hoe dit gaat en vind je Taylor Swift leuk? Dan moet je deze (en de vier komende afleveringen) absoluut zien.
