Erotisch verhaal: “Ik zet de voordeur op een kier en ga poedelnaakt op bed liggen”

Roos (30) blijft zoveel mogelijk in Parijs. De beste tactiek om Cas en Sophie te ontlopen. Op een zondagmorgen scrolt ze verveeld door een datingapp, maar dan ziet ze een bekend gezicht…

6 weken later

Ineens staren twee bekende ogen me aan vanaf mijn telefoon. Lichtbruin, onder een opgetrokken wenkbrauw. Een ondeugend kuiltje in zijn wang, gemillimeterd haar. Ik ken hem maar al te goed. Het is Jacques, de knappe compagnon van mijn oudere halfbroer. De man die zo onbeschaamd met me flirt op de met champagne overgoten feestjes die mijn broer zo graag geeft. Zal ik? Hij is véél ouder en het is absoluut belangenverstrengeling. Maar ik kan wel een beetje verstrengeling gebruiken vandaag. Ach, fuck it. Ik swipe en daar verschijnt het groene vinkje. Jacques was me al voor.

Ik draai me nog een keer om in bed, strek me uit en dan trilt mijn telefoon. Jacques. “Bonjour Roos, ben je thuis?” Hij laat blijkbaar geen seconde onbenut. “Oui, où es-tu?” Hij appt dat hij over een kwartiertje iets af moet geven bij mijn broer twee straten verderop. “Café?” Koffie was niet precies wat ik in gedachten had, stuur ik hem. “J’arrive maintenant”, krijg ik binnen een seconde terug. Ik sla het warme dekbed van me af, spring uit bed en ren naar de douche. Het warme water stroomt over mijn rug en borsten. In gedachten ben ik bij Jacques en ik laat mijn hand tussen mijn benen glijden. Zachtjes cirkel ik rondjes, terwijl ik voor me zie dat hij de Rue des Francs-Bourgeois afloopt. Richting mijn huis. Ik draai de kraan uit en wikkel me in een grote, witte handdoek. Wat trek ik aan? Níks, flitst het ineens door mijn hoofd. Mijn natte haar druppelt nog na op mijn schouders. Durf ik dit?

Flinterdunne muren

“4432”, stuur ik naar Jacques. De code van mijn appartementencomplex. Ik draai de deur van het slot en haal het haakje eraf. Even twijfel ik, maar dan zet ik de voordeur op een kier, loop ik terug naar de slaapkamer en ga ik poedelnaakt op bed liggen. Ik sluit mijn ogen en probeer rustig te worden, maar het voelt alsof elk stukje van mijn huid zichtbaar is voor de hele wereld. Op het moment dat ik uit bed wil springen om een handdoek om te slaan hoor ik de voordeur in het slot vallen. Ik laat me met een zucht achterovervallen in de kussens. “Roos?”  Ik ben hier, roep ik naar Jacques. Hij volgt het geluid van mijn stem en ik hoor zijn voetstappen dichterbij komen. God, waar ben ik mee bezig?

Jacques verschijnt in de deuropening. Zijn wenkbrauwen schieten even omhoog bij mijn naakte aanblik. Dan glimlacht hij breed. Het jasje van zijn maatpak hangt nonchalant over zijn schouder, onder zijn andere arm heeft hij een krant. “Ouf, Roos”, zegt hij fluisterend. Met één stap staat hij aan het voeteneind. Hij gooit zijn dure jasje en krant achteloos op de grond en trekt me met zijn vrije handen aan mijn benen naar het randje van het bed. Als hij ze in één beweging uit elkaar duwt laat hij zich op zijn knieën zakken. Hij likt eerst zachtjes, daarna sneller en duwt zijn vingers diep in me. Ik sla mijn hand voor mijn mond om een kreun te onderdrukken, de muren van mijn Parijse appartement zijn flinterdun. En mijn buurvrouw Georgette hoeft niets te weten van mijn mannelijke zondagochtendbezoek.

“Café?”

Als mijn ademhaling versnelt stopt Jacques abrupt. Hij staat langzaam op en knoopt zijn overhemd los, terwijl hij me strak aankijkt. “Est-ce que tu me veux?” Ik knik bevestigend. Ja, ik wil hem. Nu. Jacques laat zich bovenop me zakken en kust me op mijn lippen. Voor het eerst sinds hij binnen is. Hij smaakt naar koffie en in de verte een sigaret en ik herken de geur van Chanel. Zijn mond vindt de weg naar mijn borsten en alle lucht ontsnapt uit me als hij plagerig in mijn tepel bijt. Laat maar zien hoe graag je me wil, zegt hij als hij zich op zijn rug naast me laat rollen. Dat laat ik me geen twee keer zeggen.

Mijn natte haar druppelt op zijn gebruinde borstkas als ik bovenop hem zit. Ik beweeg eerst langzaam, maar al snel drukt hij zijn vingers in mijn heupen en versnelt hij het tempo. Ik voel Jacques diep in me en sluit mijn ogen. Met mijn ene hand steun ik op zijn bovenbeen, terwijl ik met mijn vrije hand met mezelf speel. “Kijk me aan”, zegt Jacques. Zijn ogen staan donker en zijn lippen gaan een stukje van elkaar bij elke kreun die hij slaakt. Terwijl ik hem aankijk trekken de schokken door mijn buik en als ik denk dat het niet kan stoot hij nog dieper in me. Hij sluit zijn ogen en komt klaar. Met een tevreden zucht laat ik me terug op bed vallen. Jacques draait zich op zijn zij, grinnikt en fluistert in mijn oor: “Café?”