Als je deze maand maar één serie kijkt, laat het deze zijn
Ik ben helemaal verslingerd aan deze serie. Echt. Aflevering vier is vandaag gedropt en ik probeer met bovenmenselijke zelfbeheersing niet alvast te kijken, zodat ik ‘m morgen in de auto naar de skivakantie kan bewaren. Alsof ik mezelf een cadeautje heb beloofd als ik braaf de koffers inpak en mijn thermolegging terugvind.
New York, liefde en nineties glamour
Deze serie heeft alles wat ik wil. New York in de jaren negentig. De liefde. Twee van de meest stijlvolle en knappe figuren uit de recente geschiedenis. En ook nog eens een waargebeurd verhaal, waardoor je tegen jezelf kunt zeggen dat dit een soort cultureel verantwoorde binge is. Educatief bijna. Een historische dienst die je jezelf bewijst. En dan de mode. Oh, de mode.
Prestige drama met absurd detailniveau
Love Story: JFK Jr. & Carolyn Bessette op Disney+ is geen gewone biopic. Het is prestige drama met een prijskaartje van naar verluidt tussen de acht en twaalf miljoen dollar per aflevering. En dat zit in elk detail. In de tint van Carolyns jas, de lichtval op een Manhattan-avond.
Er is een compleet Upper East Side appartement als set gebouwd voor ruim een miljoen dollar, omdat de makers geen moderne ramen of airco-units in beeld wilde. Central Park is voor een deel met green screen gefilmd en sommige scènes zien eruit alsof ze in Manhattan zijn gedraaid, maar zijn gefilmd in Toronto. Dat wil je misschien niet weten, sorry.
De garderobe als hoofdpersonage
En dan Carolyn. De reden waarom Pinterest, TikTok en mijn hersenen collectief zijn ontploft. Haar garderobe is bijna een hoofdpersonage op zich. De kostuumafdeling heeft originele Calvin Klein-archiefstukken opgespoord, vintage dealers leeggekocht en drie versies van haar trouwjurk (van Narciso Rodriguez) laten maken voor verschillende lichtomstandigheden. Drie. Voor één jurk. Dat is de toewijding die we willen zien.
In aflevering drie zie je haar in een camel coat waarvan de stylist later vertelde dat ze zevenentwintig tinten hebben getest om “de juiste Carolyn-beige” te vinden. Haar rode lippenstift is gebaseerd op MAC Russian Red. Haar zonnebrillen zijn exacte replica’s van paparazzi-foto’s uit 1996. Je merkt ineens hoe zorgvuldig haar minimalisme was. Het was nooit saai. Het was precisie.
De paparazzi als onzichtbare derde hoofdrol
Wat ik heerlijk vind, is hoe subtiel de serie speelt met de paparazzi-obsessie. In bijna elke aflevering zie je ergens een reflectie van een camera in een raam. Soms staat er letterlijk een lens tussen hen in tijdens een ruzie. Het is nooit expliciet benoemd, maar je voelt constant dat ze bekeken worden. Dat New York hen aanbidt en verslindt tegelijk.
Feiten versus drama
De eerste ontmoeting tussen John en Carolyn wordt in de serie romantisch neergezet in een Calvin Klein-setting. Historisch is dat niet helemaal waterdicht. Niemand weet precies waar ze elkaar voor het eerst zagen. De makers hebben gekozen voor een mode-achtig begin omdat Carolyn bij Calvin Klein werkte en omdat het visueel onweerstaanbaar is. Dat is het spanningsveld van deze serie. Feiten worden gerespecteerd, maar drama krijgt ruimte.
Ook rond George Magazine zitten kleine knipoogjes. Op Johns bureau ligt een mock cover met Madonna, een verwijzing naar het echte interview dat hij graag had willen doen. Zijn koffiemok is nagemaakt van een exemplaar dat op oude kantoorbeelden te zien is. Het zijn details waar alleen echte obsessieven op letten, maar ze zijn er wel.
Het einde: ingetogen in plaats van sensationeel
De laatste aflevering, waarin het vliegtuigongeluk wordt behandeld, schijnt opvallend ingetogen te zijn gefilmd. Geen sensationele crash, geen bombastische muziek. Gewoon stilte. Zwart beeld. Dit was meer dan drama, het was verlies.
Controverse rond de serie
Niet iedereen is enthousiast. De Kennedy-familie werkte niet mee en Jack Schlossberg heeft zich kritisch uitgelaten over het project. Er is geen officiële goedkeuring gegeven. Dat geeft de serie een licht controversieel randje. Tegelijkertijd zie je dat de makers zich bewust zijn van de verantwoordelijkheid. Het is geen karikatuur. Het is geen soap. Het is een liefdesverhaal onder een vergrootglas.
Muziek die je teruggooit naar de nineties
En dan dat budget voor muziek. Originele nineties tracks die per nummer tonnen kunnen kosten. Sade onder een intiem moment. Subtiele grunge tijdens een spanningsscène. Het is allemaal zorgvuldig gekozen om je terug te slingeren naar dat heerlijke tijdperk waarin New York nog ruw en glamoureus tegelijk was.
Carolyn opnieuw als stijlicoon
Wat me misschien nog wel het meest raakt, is hoe de serie Carolyn opnieuw positioneert als stijlicoon. Google-zoekopdrachten naar haar naam zijn geëxplodeerd. Slip dresses zijn weer overal. Minimalistische blazers, rechte jeans, die nonchalante paardenstaart. Ze was nooit luid, nooit overdreven maar ingetogen en juist daardoor onvergetelijk.
Waarom deze serie zo verslavend is
Misschien is dat wat deze serie zo verslavend maakt. Het is niet alleen het tragische einde. Het is het idee dat je kijkt naar twee mensen die alles hadden. Schoonheid, status, toegang, liefde en toch worstelden met privacy, verwachtingen en de druk van een naam die groter was dan zijzelf.
Dus ja. Ik zit hier met aflevering vier voor me die me meer toeschreeuwt dan de knapperige chocolaatjes van Van Wely. Ondertussen probeer ik mezelf heel hard wijs te maken dat ik ‘m bewaar voor morgen in de auto richting de sneeuw. Dan ga ik mezelf trakteren op New York, liefde en couture terwijl ik richting Val Gardena rijd.
Soms voelt bingewatchen niet als tijdverspilling, het is gewoon een culturele pelgrimstocht en zo is het. (kun je dit in html zetten zonder inhoudelijks iets aan te passen)
CR: Kurt Iswarienko/FX
